เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ

กล่าวย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนแคว้นเหย่าฮั่น และแคว้นหนานทั้งสองแคว้นต่างก็เป็นสองแคว้นที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเสมอมา

จวบจนกระทั่งเมื่อเจ็ดปีก่อนทั้งสองแคว้นก็เกิดปัญหาใหญ่จากแคว้นที่เป็นสหายรัก กลับกลายเป็นศัตรูคู่แค้นต่อกัน 

และตลอดหลายปีมีเพียงแคว้นหนานพยายามส่งสานส์นมาแสดงความจริงใจและบริสุทธิ์ แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับจากแคว้นเหย่าฮั่น

แคว้นหนานมีความจริงใจและแสดงความบริสุทธิ์ใจทุกวิถีทางแล้วตลอดหลายปีแต่ยังคงถูกแคว้นเหย่าฮั่นโจมตีอยู่บ่อยครั้ง

ในปีนี้ธิดาสายตรงของฮ่องเต้และฮองเฮาอายุได้สิบเจ็ดปีเป็นเวลาของการออกเรือน ฮ่องเต้แคว้นหนานจึงส่งสานส์นแสดงความบริสุทธิ์ใจครั้งสุดท้ายและเป็นที่สุดเท่าที่แคว้นหนึ่งจะทำได้แล้ว

นั่นคือส่งธิดาหัวแก้วหัวแหวนของพระองค์และฮองเฮาให้เดินทางมาอภิเษกสมรสกับทางแคว้นเหย่าฮั่น

และในวันนี้คือวันที่จวนหมิงอ๋องอนุชาร่วมอุทรของฮ่องเต้มู่หรงเทียนเฟยเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์หญิงเย่หย่าซี องค์หญิงแคว้นหนานนางเป็นองค์หญิงที่ชาวหนานรักและสนับสนุนมาโดยตลอด

มาครานี้เดินทางออกมาจากบ้านเมืองมาสู่แคว้นที่ตราหน้าแคว้นหนานว่าเป็นฆาตรกร นางจะทำใจได้อย่างไร

ในความสลึมลือ ที่ไม่มีข้อบ่งชี้ว่ากำลังฝันหรือเรื่องจริง จู่ๆเสียงประตูก็ถูกถีบเข้ามาจนเกิดเสียงดัง ปัง!

เย่หย่าซี ที่กำลังหลับก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงบานประตูที่ถูกเปิดออกอย่างรุนแรงนั้นหญิงสาวลุกขึ้นมานั่งงัวเงียอยู่ครู่หนึ่งก็มองไปยังต้นเสียง

คิ้วงามขมวดเข้าหากันเมื่อมองได้ชัดเจนร่างบางก็เบิกตากว้างแล้วลนลานลงจากเตียงจากนั้นก็มองบรรยากาศรอบห้องอย่างครุ่นคิด นี่กำลังถ่ายทำละครอยู่หรอ? แล้วเรื่องราวเมื่อครู่ฝันหรือเราอ่านบทมากเกินไป

หรือผู้จัดการรับเรื่องใหม่มาแล้วนางลืม?แต่ทำไมตนถึงจำไม่ได้ล่ะแล้วนี่ต้องแสดงต่อไหมหรือต้องทำยังไง?

ในความมึนงง ทางด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นสุราที่คละคลุ้ง เย่หย่าซีรีบหันกลับไปมองก็พบว่ามีชายแปลกหน้าในชุดโบราณสีแดงกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

ปัง! เพียงแค่เขายกมือขึ้น ประตูก็ถูกลมกระแทกปิดอย่างรุนแรงเย่หย่าซีตกใจอ้าปากค้างกับการกระทำนี้ของเขา ยังไม่ทันได้อะไรเขาก็บุกประชิดร่างของเธอ แนบชิดจนต้องยกมือดันเอาไว้

"เดี๋ยวก่อนสิ หยุดก่อน!" เธอพูดพร้อมกับมองซ้ายมองขวาทั่วห้อง แล้วคิ้วสวยก็ขมวดเข้าหากัน "ผู้กำกับไปไหน กล้องล่ะทีมงาน...."

ในขณะที่เธอยังไม่เข้าใจ สองมือที่ดันอกของเขาอยู่ฉับพลันก็โดนเขารวบเอาไว้แน่น แน่นจนคิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน "เห้ คุณฉันเจ็บนะ"

"เจ็บ? ข้าทำเจ้าเจ็บได้กว่านี้อีก!"

"อะไรนะ?.." ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?ในขณะนั้นเอง ความเจ็บแปลบที่ศรีษะก็เกิดขึ้นพร้อมกับความทรงจำแปลกๆก็ไหลเวียนเข้ามาเป็นห้วงๆแบบประติดประต่อไม่ค่อยสมบูรณ์

เธอเข้าใจเพียงว่าร่างนี้เป็นขององค์หญิงแคว้นหนานชื่อเดียวกับเธอเย่หย่าซีและวันนี้คือวันแต่งงานของร่างนี้กับชายคนนี้

นี่ไม่ใช่กำลังแสดงละครแต่นี่เป็นเหตุการณ์จริง และคนคนนี้ก็เป็นเจ้าบ่าวของเธออีกด้วย! เย่หย่าซีกระสับกระส่ายไม่มีที่ให้นางหลบได้เลยนางจะทำยังไงล่ะ เจรจา? เจรจายังไงล่ะผู้ชายคนนี้ทั่วทั้งตัวก็ดูดุดัน อารมณ์ไม่ดีออกปานนั้น

เย่หย่าซีที่มีความคิดจะเจรจากับเขา แล้วจะให้เริ่มต้นจากตรงไหนล่ะ?

เวลานี้เย่หย่าซีมองไปยังเจ้าบ่าวของตนอีกครั้งทันทีที่สบสายตาที่เย็นชาราวกับจะแช่แข็งนางของเขา แผ่นหลังก็เย็นวาบขึ้นมาน่ากลัวเกินไปแล้ว..

เย่หย่าซีบิดข้อมือของตนใบหน้าของนางก็ฝืนยิ้มให้เขาจนปากกระตุก แต่ใบหน้าของชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าจะอ่อนลงเลยสักนิด

ถึงอย่างนั้นเย่หย่าซีก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจใบหน้าเย็นชานั้นของเขาอย่างละเอียด ภายในใจก็อดที่จะอุทานออกมาไม่ได้ถึงความหล่อเหลาที่มากเกินไปของเขา

"มองพอหรือยัง?" เจ้าบ่าวหน้าตึงเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกปิดทำเอาเย่หย่าซีสะดุ้ง เธอกระพริบตาพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

"คะ คุณปล่อยฉันก่อน ฉันเจ็บ!" 

ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยมือ ชายหนุ่มยังออกแรงบีบข้อมือของเย่หย่าซีแน่นกว่าเดิมจนเธอรู้สึกว่ากระดูกของเธอนั้นคงจะแตกสลายแน่ๆ

เย่หย่าซีคิ้วกระตุก ความทรงจำก็ไหลวนเวียน ตอนนี้เธอกลัวก็กลัว ข้ามภพมาทั้งทีทำไมถึงมาขัดขวางเรื่องดีดีของคนอื่นด้วย 

เรื่องดีดี? เหอะไม่แน่ว่าเจ้าสาวต่างเมืองมาเจอเจ้าบ่าวอารมณ์ฉุนเฉียวใส่อย่างนี้เลยชิงตายไปก่อนหรอกหรอ?

เย่หย่าซีมองซ้ายมองขวาสายตาก็เหลือบมองไปเห็นสุราอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะสภาพยังไม่ได้ถูกแตะต้อง เธอหันหน้ามา แล้วพูดกับเขา

"คุณ อ่า ท่าน..." 

อ๋องสามมู่หรงเทียนหยู? ความทรงจำที่กำลังไหลเวียนจู่ๆเธอก็ค้นพบชื่อ ชื่อนี้ เย่หย่าซีเงยหน้า

"ท่านอ๋อง ท่าน พวกเราต้องดื่มสุรามงคลกันก่อนไม่ใช่หรือ?" 

ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ไม่ไกลยกยิ้มเย้ยหยันริมฝีปากบางแดงสดขยับ "ดื่มสุรามงคล? เจ้าคู่ควร?"

เย่หย่าซีดวงตาเบิกกว้าง ไม่ดื่มก็ไม่ดื่มสิทำไมต้องพูดจาแบบนี้ด้วย เย่หย่าซีจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ ครู่ต่อมาเขาก็โยนนางขึ้นไปบนเตียงยังไม่ทันได้ตั้งตัวร่างหนาของเขาก็ตามขึ้นมาคร่อมนาง

แรงของเขาไม่เบาเลยโยนนางขึ้นมาทั้งอย่างนั้นศรีษะของเธอกระแทกเข้ากับขอบเตียงเจ็บจนมึนไปหมด เย่หย่าซีนิ่วหน้าหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บอย่างแผ่วเบา

เขาชะงักไปนิดหนึ่งตวัดสายตาเย็นชาขึ้นมาเย่หย่าซีเองก็กำลังขมวดคิ้วมองจ้องเขาอยู่ทำให้ทั้งคู่สบตากันอย่างไม่ตั้งใจ

มู่หรงเทียนหยูหยุดชะงัก เย่หย่าซีเองก็ตกตะลึงภายในใจก็อุทานหล่อชะมัด...

เย่หย่าซีได้แต่นึกชมในใจแต่ร่างบางยังไม่ทันได้คิดอะไรใบหน้าหล่อเหลานั้นก็โฉบลงมา

มือหนาของเขามือหนึ่งรวบรั้งสองมือของนางไว้บนหัว อีกมือก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางออกอย่าเรียกว่าปลดเลยเรียกว่าดึงกระชากเถอะ

แรงจูบของเขาก็ไม่เบาเลยตกลงนี่เรียกจูบหรือดูดกระชากวิญญาณกันแน่ เย่หย่าซีดิ้นขลุกขลักตอนนี้ในปากของเธอสัมผัสกับกลิ่นคาวเลือดนี่เขาจะต้องรุนแรงมากขนาดนี้เลยหรือ

เย่หย่าซีดิ้น ไม่นานความเย็นก็ปะทะเข้ากับร่างกายที่เปล่าเปลือย เย่หย่าซีเบิกตายิ่งตอนที่เขาละจากริมฝีปากของเธอแล้วก้มลงมาขบเม้มที่สองเต้าทั้งตัวก็ขนลุกซู่ขึ้นมา

เย่หย่าซีดิ้นขลุกขลักเขาจะเอาแบบนี้จริงๆหรอ "คุณ อ่าไม่สิๆ ท่านอ๋อง...คุณหยุดสิ อื๊อ.."

มู่หรงเทียนหยูละริมฝีปากออกเคลื่อนใบหน้าขึ้นมาพร้อมกับมองนางสองมือของเขาก็กำลังถอดเสื้อผ้าของตนเอง

ไม่นานร่างสุดเพอร์เฟค และกล้ามท้องแน่นๆพร้อมกับผิวขาวเนียนก็ปรากฎต่อหน้าของเธอเย่หย่าหน้าแดงก่ำ

เธอละสายตาเบือนไปทางอื่นต่อให้เธอมาจากยุคที่เปิดกว้างมากขนาดไหนการที่ต้องมานอนแก้ผ้ากับผู้ชายแปลกหน้าในร่างเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่อย่างนี้...เย่หย่าซีตวัดดวงตากลับมามองเขาอีกครั้ง

ก็พบกับสายตาของเขาที่กำลังสำรวจร่างอันเปล่าเปลือยของตนเองอยู่แม้จะไม่ใช่ร่างของเธอแต่สถานการณ์เช่นนี้ก็ทำให้เขินอายอยู่เหมือนกัน เย่หย่าซีพยายามหลับตาเบือนหน้าหนีเขาอยากทำอะไรก็ทำ

เย่หย่าซีหยุดดิ้นรนหากคิดไปในทางที่ดีก็คือคืนนี้เป็นคืนเข้าหอของร่างนี้กับเจ้าบ่าวของนาง และร่างนี้ก็ไม่ใช่ของนางเสียหน่อยนางจะมาขัดขวางบุพเพของสองสามีภรรยาได้อย่างไร

แต่...ผู้ชายคนนี้นี่..เย่หย่าซีสุดจะกลั้นมองดู สายตาของเขาทั้งเย็นเยียบทั้งคมกริบราวกับถูกทิ่มแทงด้วยน้ำแข็ง นางเบือนหน้าหนีพลางกรีดร้องอยู่ในใจ

ไม่นานลิ้นร้อนๆของเขาก็ตวัดลงมาบนยอดปทุมถันของนางในภพก่อนถึงเย่หย่าซีจะอายุยี่สิบหกแต่นางก็ยังไม่เคยมีแฟน ตั้งแต่เรียนคบกับใครกันล่ะ

ปู่กับย่าก็พร่ำสอนมาตลอดและพวกท่านก็หัวบัวราณออกปานนั้นในชีวิตนอกจากทำงานถ่ายหนังถ่ายละคร ถ่ายแบบและช่วยดูกิจการทางการแพทย์ของครอบครัวจะเอาเวลาไหนไปสนใจผู้ชายกัน

ดูเจ้าบ่าวคนนี้ก็ไม่เห็นใจกันบ้าง บุกเข้ามา ในห้องหอด้วยท่าทางดุร้ายอย่างนั้น เจ้าสาวคนไหนไม่กลัวก็บ้าแล้ว!

นางยังไม่ทันได้ฮึดสู้เขาก็จับข้อมือนางตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว อีกมือฉีกกระชากชุด แต่งงานสีแดงอย่างป่าเถื่อน ซ้ำตอนนี้ยังจะ ยังจะมาดูดดื่มหน้าอกสองข้างของนางอีก

หึ! ถึงจะไม่ใช่ร่างจริงของนางก็เถอะ ทำแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน นางจ้องเขาเขม็ง

เธอพยายามที่จะดันเขาออกแต่แค่เพียงเขามองมาด้วยสายตาขุ่นเคืองแข็งกร้าว สองมือก็หมดแรงแล้ว

"ข้าไม่รู้ว่าแคว้นของเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่พวกเจ้าจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการแน่" น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นเย่หย่าซีไม่ทันได้คิดอะไร

สองเต้าก็ถูกเขาดูดกลืนเย่หย่าซีสั่นสะท้านไปทั้งตัวเขาใช้ปลายนิ้วหยอกเย้าตุ่มไตสีชมพูแผ่วเบา ลิ้นอุ่นของเขาไล้เลียดูดกลืนอกอิ่มของนางอย่างดุดันสลับไปมาทั้งสองข้าง

ริมฝีปากของเขาผละออกจากเนินอกของนางค้างไว้เพียงสองมือที่ยังคงขยำบีบเคล้นอยู่ ลิ้นร้อนลากไล้ต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องนวลเนียน ครั้นนึกถึงเรื่องที่บิดาของนางกระทำจุมพิตของเขาก็ดุดันขึ้นสิบส่วนด้วยความโมโห

"อ๊ะ..ทะ.." เย่หย่าซีรู้สึกเจ็บ เธอเพียงต้องการประท้วงแต่ครั้นเจอสายตาที่เย็นเยือกทิ่มอทงมาเธอก็ต้องปิดปากแน่นไม่กล้าพึมพำอะไรอีกอย่างไรก็เป็นร่างของคนอื่น เขาเองก็หน้าตาดีขนาดนี้

ตัวเธอเองก็ไม่ได้ขาดทุนเสียหน่อย ถือว่าได้รับการปรนนิบัติจากชายหนุ่มรูปงามก็แล้วกัน

ในขณะที่เย่หย่าซีกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย ความทางด้านล่างยาวใหญ่โตก็ค่อยๆ รุกล้ำเข้ามาภายในเธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนจนต้องร้องออกมาน้ำตาของนางไหลพราก เขาค้างคาครึ่งๆกลางๆ อยู่ในตัวนาง ตอนแรกนางยังรู้สึกเคลิบเคลิ้มวาบหวามแต่ตอนนี้

"เจ็บมาก หยุดเถอะพอแล้ว.."

เย่หย่าซีดิ้นรน มู่หรงเทียนหยูไม่สนใจนางสักนิดเขาบังคับร่างกายเล็กของนางฝืนกายยัด มังกรยักษ์เข้าไปอย่างไม่ไยดี

เย่หย่าซีกัดริมฝีปากแน่นน้ำตาของเธอไหลพราก รู้สึกทรมานเป็นอย่างยิ่ง นางรู้สึกว่าตนเองใกล้จะตายแล้วไม่คิดว่าครั้งแรกมันจะเจ็บมากขนาดนี้

จวบจนในที่สุดเขาก็พาเจ้าสิ่งนั้นเข้าสู่ร่างกายของนางจนมิดสีหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวคล้ายกับทรมานแต่สายตาที่มองลงมาก็ยังเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

เย่หย่าซีร้องไห้ปากของเธอสั่นระริก "แม่งเอ้ยตายทั้งทีทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆอย่างนี้ด้วย?" หญิงสาวก่นด่าออกมาอย่างทนไม่ได้

เย่หย่าซีหอบหายใจเธอเจ็บแทบตายอยู่แล้วแต่ฉับพลัน น้ำเสียงของเขาที่เอ่ยกับนางเจือความดูแคลน

"ข้าเพิ่งจะรู้ว่าสตรีแคว้นหนานสอนให้เจ้าปรนนิบัติสามีเช่นนี้"

เย่หย่าซีได้ยินก็หน้าตึงไปทันที ถึงเธอจะไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ไม่ใช่คนในยุคสมัยนี้ แต่ก็เข้าใจความหมายในคำพูดเขาเป็นอย่างดี

เย่หย่าซีสะบัดหน้ามองไปทางอื่นกัดริมฝีปากแน่นสองมือขยุ้มผ้าปูที่นอนจนแทบขาด

เมื่อเห็นนางหยุดดิ้นรนริมฝีปากบางก็ยกยิ้มเย้ยหยันก่อนจะขยับความใหญ่โตนั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วง

ย่หย่าซีรู้สึกเจ็บแปลบแสบและหน่วงเป็นอย่างมากดวงตาหงส์คู่งามก็เต็มไปด้วยน้ำตา มองดูแล้วช่างน่าสงสารจับใจ

...

นิยายเรื่องนี้ไรท์แต่งนานแล้วนะคะ