All Chapters of ฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี: Chapter 1 - Chapter 6

[ตื่นมาเป็นแวมไพร์…แต่ดันจำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร!]โอ๊ย… ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันล่ะเนี่ยเดี๋ยวนะ… ที่นี่มันใช่บ้านของฉันหรือเปล่านะ? ทำไมบรรยากาศรอบข้างดูแปลกประหลาดขนาดนี้เอ๊ะ? ตอนไหนกันที่ฉันมานอนบนเตียงนุ่มฟูขนาดนี้กันนะ? เดี๋ยวก่อน… นี่มันไม่ใช่ห้องของฉัน! แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่?ฉันรีบกระโดดลุกพรวดขึ้นจากเตียงผ้าคลุมสีขาวเนียนนุ่ม หนักแน่นจนรู้สึกราวกับจะสะกดร่างกายให้จมลงไปนอนต่อไปอีกนานแสนนาน รู้สึกประหลาดใจจนใจเต้นแรง ร่างกายก็รีบวิ่งไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ทันทีเอ๊ะ… นี่ใครกันน่ะ? นี่… นี่ฉันเหรอ?ทำไมฉันถึงดูไม่เหมือนเดิมเลย? หน้าตาเปลี่ยนไปทั้งหมด แล้วทำไมร่างนี้… ถึงได้สวยงามราวกับเจ้าหญิงขนาดนี้วะเนี่ย?ฉันยืนจ้องมองเงาของตัวเองในกระจกอยู่นิ่งๆ เพลิดเพลินกับความสวยแปลกประหลาดจนลืมไปเลยว่านี่คือความจริงหรือฝันกันแน่ อยู่ดีๆ ก็ลองตบหน้าตัวเองแรงเต็มที่ — ปะ!โอ๊ยยย… เจ็บจี๊ดเลย! นี่มันไม่ใช่ฝันเหรอวะเนี่ย?! แล้วตกลงฉันคือใครกันแน่? ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้? แต่จะว่าไปแล้ว… เธอก็สวยนะ ดูผิวพรรณนี่สิ เนียนกระจ่างใสจนฉันอดอิจฉาไม่ได้ ตอนที่เป

[ วันแรกที่โรงเรียนกับเพื่อนคู่ใจ ]เช้าวันใหม่ เซย่าเดินเข้ามาในห้องเพื่อมาปลุกฉันขณะที่กำลังหลับไหลอย่างสบาย“ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะท่านหญิง วันนี้ท่านต้องไปโรงเรียนนะเจ้าคะ ต้องไปรายงานตัวว่าท่านตื่นขึ้นมาแล้ว และท่านก็ต้องกลับไปเรียน มิเช่นนั้นท่านเซรีนคงจะบ่นท่านไปอีกยาวราวเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นผู้นำตระกูลนะเจ้าคะ จะทำตัวเสเพลแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”เซย่าเริ่มบ่นฉันไปเรื่อยเปื่อย ถ้าเป็นโรซาลินด์ตัวจริงเมื่อก่อน เธอคงไม่กล้าทำเช่นนี้แน่ๆ คงจะโดนลงโทษเผาทั้งเป็นไปแล้ว แต่ตอนนี้โรซาลินด์เปลี่ยนไปแล้ว พวกเราจึงเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นทุกทีฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับท่าทางมึนงง ขยี้ตาพลางบ่นเสียงงัวเงีย “โถ… ชั้นก็อยากจะหลับไปอีกนานๆ สักทีหน่อยน่า…”“ท่านหลับไปตั้งสามสิบปีแล้วนะเจ้าคะ!” เซย่าตอบกลับทันที“เฮ้อ… ชั้นหมายถึงอยากหลับแค่สักวันสองวันก็พอ…”“ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านต้องไปโรงเรียนได้แล้ว!”เซย่าจึงช่วยฉันแต่งตัวอย่างขยันขันแข็ง จนกระทั่งฉันสวมชุดนักเรียนของแวมไพร์เรียบร้อย มองตัวเองในกระจกแล้วต้องร้องซะเอง“นี่ฉันก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย…”ฉันหันมามองเซย่าที่ยืนรออยู

[ ห้องโถงแห่งผู้นำตระกูลและภาพพระพักตร์ราชินีผู้งามสง่า ] แสงอรุณสีทองระยิบระยับทอแสงลงบนผืนหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ ผืนแผ่นดินแห่งคฤหาสน์สีทองเปล่งประกายราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย โรซาลินด์ประทับบนรถม้าสีขาวบริสุทธิ์ ชุดไหมเงินไหมทองถักทอลงลายอันวิจิตรตระการตาพร่างพรายทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน มงกุฎเล็กประดับเพชรน้ำงามแวววาวประทับอยู่บนยอดผมสีขาวนวลตัดกับชุดสีทองอร่ามอย่างงดงามยิ่ง แต่ภายใต้ความงามที่ทรงเกียรติยศนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นตุ่มต่ำอย่างไม่หยุดหย่อน เซย่ายืนส่งที่ประตูคฤหาสน์ตระกูลสีขาว ดวงตาฉายแววเป็นห่วงแต่ไม่อาจก้าวตามเขตหวงห้ามแห่งนี้ไปได้ โรสเพียงแต่หันกลับมามองเพื่อนรักครั้งสุดท้าย ก่อนจะลับสายตาเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกสู่ถนนสายที่นำสู่ดินแดนสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ ตลอดเส้นทาง ทิวทัศน์งดงามราวกับภาพวาด ป่าไม้เขียวขจีผสมผสานกับสวนดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานสะพรั่ง แต่ในสายตาของโรส ทุกสิ่งดูราบเรียบและเงียบงันจนชวนให้หวาดวิตก เธอไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ ความลับที่เธอแบกมาเริ่มหนักอึ้งกว่าชุดและเครื่องประดับที่สวมใส่ทั้งตัว รถม้าจอดเทียบที่ลานกว้างหน้าคฤหาสน์สีทอง — อาค