ฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี

[ตื่นมาเป็นแวมไพร์…แต่ดันจำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร!]

โอ๊ย… ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันล่ะเนี่ย

เดี๋ยวนะ… ที่นี่มันใช่บ้านของฉันหรือเปล่านะ? ทำไมบรรยากาศรอบข้างดูแปลกประหลาดขนาดนี้เอ๊ะ? ตอนไหนกันที่ฉันมานอนบนเตียงนุ่มฟูขนาดนี้กันนะ? เดี๋ยวก่อน… นี่มันไม่ใช่ห้องของฉัน! แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่?

ฉันรีบกระโดดลุกพรวดขึ้นจากเตียงผ้าคลุมสีขาวเนียนนุ่ม หนักแน่นจนรู้สึกราวกับจะสะกดร่างกายให้จมลงไปนอนต่อไปอีกนานแสนนาน รู้สึกประหลาดใจจนใจเต้นแรง ร่างกายก็รีบวิ่งไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ทันที

เอ๊ะ… นี่ใครกันน่ะ? นี่… นี่ฉันเหรอ?

ทำไมฉันถึงดูไม่เหมือนเดิมเลย? หน้าตาเปลี่ยนไปทั้งหมด แล้วทำไมร่างนี้… ถึงได้สวยงามราวกับเจ้าหญิงขนาดนี้วะเนี่ย?

ฉันยืนจ้องมองเงาของตัวเองในกระจกอยู่นิ่งๆ เพลิดเพลินกับความสวยแปลกประหลาดจนลืมไปเลยว่านี่คือความจริงหรือฝันกันแน่ อยู่ดีๆ ก็ลองตบหน้าตัวเองแรงเต็มที่ — ปะ!

โอ๊ยยย… เจ็บจี๊ดเลย! นี่มันไม่ใช่ฝันเหรอวะเนี่ย?! แล้วตกลงฉันคือใครกันแน่? ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้? แต่จะว่าไปแล้ว… เธอก็สวยนะ ดูผิวพรรณนี่สิ เนียนกระจ่างใสจนฉันอดอิจฉาไม่ได้ ตอนที่เป็นตัวเองอยู่ ฉันยังไม่สวยเท่านี้เลยด้วยซ้ำ วันๆ เอาแต่นั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ยันตีสามตีสี่ เจ้านายบ้านั่นก็สั่งงานไม่หยุดหย่อน วันหยุดทั้งทีก็แค่อยากกินยานอนหลับแล้วหลับยาวๆ พักผ่อนให้หายเหนื่อย ละทิ้งงานทุกอย่างไปซะแต่ทำไม… แค่กินยานอนหลับไปหนึ่งมื้อ พอตื่นขึ้นมาฉันถึงได้มาอยู่ในร่างคนอื่นแบบนี้ล่ะ?

ขณะที่ฉันยืนงงงวยอยู่นั้น มีชายชราคนหนึ่งแต่งกายเรียบร้อยเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสุภาพ เขามองฉันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น

“สวัสดีครับ ท่านหญิงโรส ท่านตื่นแล้วหรือครับ ท่านหลับไปถึงสามสิบปีเต็มเลยนะครับ อาทิตย์หน้าท่านก็จะอายุครบสองร้อยปีพอดีแล้ว ท่านหญิงเซรีนฝากมาบอกให้ท่านเตรียมตัวเพื่อเข้าไปพบท่านในอาทิตย์หน้าครับ”

อะไรนะ? ฉัน… โรส? โรซาลินด์?

ฉันทำหน้างงตะลึง ปากค้างคาไว้อยู่พักใหญ่ ก่อนที่หัวหน้าพ่อบ้านจะก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยเหมือนเดิม

แต่เดี๋ยวนะ… ทำไมเขาถึงหน้าซีดเผือดขนาดนั้น? แล้วที่ว่าหลับไปสามสิบปี… อาทิตย์หน้าจะครบสองร้อยปี?! เฮ้ย! อย่าบอกนะว่า… ตอนนี้ฉันกลายเป็นแวมไพร์สาวไปแล้วงั้นเหรอ? แถมอายุตั้งสองร้อยปีด้วย?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยนะ?!

ฉันยืนค้างอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดวนไปวนมาว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใช่ฉันชื่อโรสก็จริง แต่ฉันไม่ใช่โรซาลินด์สักหน่อย! ฉันเป็นแค่สาวออฟฟิศธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่วันๆ มีแต่งานเข้ามาไม่ขาดสาย หัวฟูยุ่งเหยิงไปหมด หน้าตาก็เหมือนคนนอนไม่พักเป็นประจำ ชีวิตแทบจะแลกด้วยงานเลยทีเดียว อยากจะสับหัวหน้าเขกกบาลไปร้อยที แต่ทำไมแค่กินยานอนหลับไปหนึ่งมื้อ ตื่นมาถึงกลายเป็นแวมไพร์สาวอายุสองร้อยปีไปได้ล่ะ?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกแล้ว แล้วคุณหญิงเซรีนคือใครกันนะ? ฉันรู้จักเหรอ? แต่ไม่ใช่สิ… ฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับโลกแวมไพร์หรือร่างนี้เลยสักนิด จะให้รู้เรื่องได้ยังไง เฮ้อ… ตายแล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย หรือว่าฉันลองนอนหลับต่อไปอีกสักทีดีนะ? เผื่อตื่นมาจะกลับไปที่ร่างเดิม กลับไปเป็นตัวเองบนเตียงในห้องเช่าแสนคุ้นเคย

ความคิดนั้นทำให้ฉันรีบเดินเข้าหาเตียง ที่เพิ่งจะลุกขึ้นมาเมื่อครู่นี้เอง กำลังจะก้าวขึ้นไปนอนอีกครั้ง ก็มีหญิงสาวชุดเรียบร้อยยืนรออยู่ข้างเตียง เธอคือใครกันนะ?

“เอ่อ… คุณหญิงคะ ท่านจะหลับต่อไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ” เธอรีบพูดขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม “หากท่านหลับไปอีก ไม่รู้จะต้องรออีกกี่ปีถึงจะตื่น คุณหญิงเซรีนเลยกำชับไว้ว่าเมื่อท่านตื่นแล้ว ให้ไปที่โรงเรียนแวมไพร์ด้วยเจ้าค่ะ”

อะไรนะ?! ฉันนะหรือ — แวมไพร์อายุสองร้อยปี — ยังต้องไปเรียนอีกเหรอ?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกแล้วเนี่ย?!

ขณะที่ฉันยืนมึนงงอยู่นั้น หญิงสาวคนที่บอกว่าให้ไปโรงเรียนก็ยังค้มหน้านอบน้อมอยู่ตรงนั้น ฉันครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเธอ

“เธอชื่ออะไรนะ?”

“ชื่อเซย่าเจ้าค่ะ” เธอตอบรับทันที

“เซย่า… งั้นเธออยู่ที่นี่มาได้กี่ปีแล้วล่ะ?”

เซย่าดูตกใจเล็กน้อยก่อนตอบ “เซย่าอยู่รับใช้ท่านหญิงมาได้เกือบหนึ่งร้อยปีแล้วเจ้าค่ะ”

หนึ่งร้อยปี… นั่นก็อายุน้อยกว่าฉันตั้งร้อยปีเลย แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้เข้าโรงเรียนล่ะ?

“เซย่ามาจากตระกูลต่ำต้อยเจ้าค่ะ ไม่มีสิทธิ์และฐานะในการเข้าเรียนของตระกูลชั้นสูงได้” เธอตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อ๋อ… เข้าใจแล้ว” ฉันค่อยๆ คิดคำพูดออกมา “ถ้างั้นเซย่าน่าจะรู้เรื่องราวต่างๆ ของโลกแวมไพร์นี้พอสมควรใช่มั้ย อยู่มาตั้งร้อยปีแล้วนี่นา”

เซย่าตกใจกับคำถามนี้ไม่น้อย “เจ้าค่ะ… พอรู้เรื่องพื้นฐานบ้างเจ้าค่ะ”

“งั้นดีเลยล่ะ” ฉันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คือ… ฉันน่าจะหลับไปนานเกินไปหน่อย จำอะไรไม่ค่อยขึ้นเลย แทบจะลืมหมดเลยว่าใครเป็นใคร เรื่องราวต่างๆ ก็จำไม่ได้ ถ้างั้นขอให้เซย่าช่วยรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโลกแวมไพร์นี้มาเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย อย่างน้อยๆ ฉันจะได้รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน ต้องทำอะไรบ้าง รู้สึกมึนหัวสุดๆ เลย ขอฝากเซย่าด้วยนะ”

เซย่าตกตะลึงค้างอยู่ ทั้งตัวแข็งไปชั่วคราว เพราะปกติท่านหญิงโรซาลินด์เป็นคนเงียบขรึม ดุดัน เย็นชา และแทบไม่เคยพูดจาดีๆ กับพวกคนรับใช้มาก่อน คำขอร้องแบบนี้ยิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอจึงรับคำมาอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้ายังไม่หายประหลาดใจ

“ขอบคุณนะเซย่า”

คำพูดนี้ยิ่งทำให้เซย่าตกใจหนักกว่าเดิม! เพราะท่านหญิงโรซาลินด์ไม่เคยเอ่ยคำว่า “ขอบคุณ” ให้คนรับใช้ฟังมาก่อนเลยทีเดียว

โรสจึงถามต่ออย่างสนิทสนม “แล้วปกติฉันพักอยู่ห้องไหนเหรอ? ไม่ได้นอนห้องนี้เหรอ? ถ้าไม่ให้นอนเตียงนี้ แล้วคืนนี้ฉันจะไปนอนที่ไหนได้ล่ะ?”

เซย่าทำหน้างงเล็กน้อยก่อนอธิบาย “ปกติห้องนี้เป็นห้องจำศีลของท่านหญิงโรซาลินด์ค่ะ เวลาท่านเบื่อโลกภายนอกหรือไม่อยากวุ่นวาย ท่านจะเข้ามาปลีกวิเวกและหลับไหล ณ ที่นี่ค่ะ แต่ตอนนี้ท่านจะพักผ่อนที่นี่มิได้แล้ว ท่านต้องกลับไปที่ห้องบรรทมส่วนพระองค์ค่ะ — ห้องนอนส่วนตัวของท่านนั่นเอง”

“อ๋อ… เข้าใจแล้ว” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง “ถ้างั้นช่วยนำทางหน่อยได้มั้ย? คฤหาสน์นี่มันใหญ่โตเวอร์วังเกินไป ฉันไม่รู้เลยว่าห้องของฉันอยู่ตรงไหน ฮือๆ”

เซย่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นท่านหญิงแสดงความเป็นธรรมดาและอ่อนโยนขนาดนี้ “ได้ค่ะ! ท่านตามเซย่ามาได้เลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวเซย่าจะนำทางเอง”

ฉันจึงเดินตามเซย่าผ่านทางเดินยาวโร่หรูจนกระทั่งถึงประตูห้องขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยลายดอกกุหลาบสีขาวแกะสลักอย่างวิจิตร

“โห… นี่ห้องของฉันเหรอเนี่ย อลังการเวอร์วังกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีกเลย”

เซย่าก้มหน้าลงเล็กน้อย “นี่เซย่าจะขออนุญาตพูดตรงๆ นะ” ฉันหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ต่อไปนี้เธอมาเป็นหญิงรับใช้ประจำตัวของฉันเถอะ ฉันว่าไม่มีใครเหมาะสมเท่าเธอแล้วล่ะ”

เซย่าตัวสั่นเทาแทบไม่กล้าเชื่อ “ค… คงไม่เหมาะสมหรอกเจ้าค่ะ หญิงรับใช้ส่วนพระองค์ปกติต้องเป็นผู้รับใช้ชั้นสูงนะเจ้าคะ เซย่าต่ำต้อยเกินไป…”

“ไม่ต่ำต้อยหรอก” ฉันมองเธอด้วยความจริงใจ “ฉันว่าเธอแหละเหมาะกับฉันที่สุดแล้ว ตั้งแต่ที่ฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นแต่หน้าเธอกับชายชราคนนั้น… เอ่อ เขาชื่ออะไรนะ?”

“ท่านคัลเทรดเจ้าค่ะ เป็นหัวหน้าพ่อบ้านประจำตระกูลผู้ดูแลผู้รับใช้ทั้งหมดที่นี่”

“อ๋อ… คัลเทรดสินะ งั้นเขาก็เปรียบเสมือนหัวหน้าผู้รับใช้สูงสุดของที่นี่ใช่มั้ย?”

“ใช่เจ้าค่ะ เป็นผู้รับใช้ชั้นสูงสุดของตระกูลเลยค่ะ”

“งั้นเหรอ คล้ายๆ หัวหน้าพนักงานที่คอยดูแลทุกคนอยู่นั่นเองสินะ” ฉันกระซิบเสียงเบา ก่อนจะหันมาบอกเซย่า “เออ… แล้วไม่ต้องเรียกฉันว่าองค์หญิงหรือท่านหญิงก็ได้นะ เรียกฉันว่าโรสเฉยๆ ได้ไหม?”

“ม… มิได้เจ้าค่ะ เป็นไปไม่ได้เลย” เธอรีบปฏิเสธทันทีด้วยสีหน้าตกใจ

“ถ้างั้นก็เรียกว่า ‘ท่านโรส’ ก็ได้นะ” ฉันยอมลดลงมาหน่อย

เซย่าพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ซ่อนอยู่ที่มุมปาก เพราะไม่เคยเห็นท่านหญิงโรซาลินด์ในมุมที่น่ารักและเข้าถึงได้แบบนี้มาก่อนเลยค่ะ