All Chapters of เมื่อตำราวสันต์ของข้า ดันไปปลุกมังกรที่หลับไหลของซื่อจื่อ: Chapter 1 - Chapter 10

ยามเย็นดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ทอแสงสีส้มอมแดงสาดส่องลงมาบนถนนสายเล็กๆในเมืองหลวง เมื่อเยี่ยนหมิงลี่จับจูงมือเล็กๆของเยี่ยนเทียนเจียวน้องชายวัยแปดขวบเดินมาจนถึงบริเวณหน้าจวนสกุลเยี่ยน ฝีเท้าของสตรีผู้งดงามก็มีอันต้องชะงักงันสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของนางคือกลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาถมึงทึงราวกับโจรป่า สวมชุดผ้าหยาบสีเข้ม บนตัวมีรอยแผลเป็นน่าเกรงขาม พวกเขายืนกอดอกดักรออยู่หน้าประตูจวนอย่างเงียบเชียบ ทว่ารังสีอำมหิตกลับแผ่กระจายจนชาวบ้านละแวกนั้นแทบไม่กล้าเดินผ่าน เยี่ยนหมิงลี่หรี่ตาลงมองภาพตรงหน้า ไม่ต้องเสียเวลาเดาให้ยุ่งยาก ชายเหล่านั้นคงเป็นคนทวงหนี้จากบ่อนการพนัน ไม่ใช่ก้อนหนี้ใหม่ของบิดาที่ผีพนันเข้าสิง ก็คงเป็นหนี้สุรานารีของพี่ชายคนโตผู้ไม่เอาไหนเป็นแน่แท้นางถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้น้องชายตื่นกลัว มือเรียวกระชับมือน้อยๆของเทียนเจียวแน่นขึ้น ก่อนจะพาดึงตัวเขาหมุนกลับและพากันเดินลัดเลาะไปตามตรอกแคบๆเพื่ออ้อมไปยังประตูด้านหลังจวน ทว่าสวรรค์กลับไม่เข้าข้าง เมื่อชะโงกหน้าไปมองที่กำแพงด้านหลัง นางก็ยังพบชายฉกรรจ์อีกสามคนยืนคุ้มเชิงดักรออยู่อย่า

ในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาของเยี่ยนหมิงลี่ปะทะเข้ากับนัยน์ตาดำมืดมิดของชายหนุ่ม สันหลังของนางก็เย็นวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง สัญชาตญาณเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว สั่งให้นางรีบหันหลังขวับ หมายจะจ้ำอ้าวหนีกลับเข้าไปซ่อนตัวในห้องพักของตนเองให้เร็วที่สุด ทว่าความว่องไวของสตรีบอบบางหรือจะสู้สัญชาตญาณของนักล่าผู้อำมหิตได้ยังไม่ทันที่ปลายเท้าของนางจะก้าวพ้นกรอบประตู ฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบราวก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของนางอย่างแรง แรงกระชากนั้นมหาศาลจนร่างของเยี่ยนหมิงลี่ปลิวถลาตามแรงดึงราวกับลูกนกที่ถูกกรงเล็บเหยี่ยวตะปบ เขาออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถลากร่างของนางให้กระเด็นเข้าไปในห้องข้างๆที่เกิดเหตุได้อย่างง่ายดาย"โอ๊ย!" หมิงลี่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นกระดาน จุกจนแทบร้องไม่ออก เมื่อนางพยายามตะเกียกตะกายเงยหน้าขึ้นมา ภาพตรงหน้าก็ทำเอาลมหายใจของนางสะดุดกึกภายในห้องพักที่สว่างไสวด้วยแสงเทียน ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย ฝ่ายหญิงคือโม่หว่านลี่ที่กำลังหน้าซีดเผือด ส่วนฝ่ายชายคือชายแปลกหน้าที่สวมเพียงกางเกงตัวเดียวเผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่า ร

เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนรุ่มที่เริ่มไหลวนและตื่นตัวขึ้นมาทีละน้อยในร่างกาย เซวียจื่อรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจอย่างยิ่งยวด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้างดงามของสตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไม่วางตา อาการไร้ความรู้สึกที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดกลับถูกปัดเป่าออกไปอย่างง่ายดายเพียงแค่นางขยับมือ เขาไม่แน่ใจนักว่าที่นางมีความสามารถในการปลุกเร้าเจ้าส่วนนั้นให้ตื่นขึ้นมาได้ เป็นเพราะสิ่งใดกันแน่ เป็นเพราะความช่ำชองของนาง หรือเพราะสัมผัสนุ่มนวลของนางที่ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนทว่าก่อนที่สัญชาตญาณดิบเถื่อนจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านี้ เซวียจื่อรุ่ยก็สูดลมหายใจเข้าลึก เขาออกแรงผลักไหล่บอบบางของนางออกเบาๆเพื่อหยุดการกระทำนั้น เยี่ยนหมิงลี่ชะงักงัน ช้อนตามองเขาด้วยความงุนงงระคนหวาดหวั่น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนจัดการสวมกางเกงและดึงเสื้อผ้าของตนเองกลับเข้าที่ให้เรียบร้อยด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเขาปรายตาลงมาจ้องมองนางอีกครั้ง แววตาเยียบเย็นแฝงไปด้วยความอันตราย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "วันนี้..พอเท่านี้ก่อน เอาไว้วันหน้าข้าจะมาหาเจ้าใหม่"เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบชิ

ฟู่ชุนเดินกลับเข้ามาภายในตำหนักของจวนด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะเพิ่งเคยพูดคุยกันเป็นครั้งแรก แต่นางกลับรู้สึกถูกชะตาและคุยถูกคอกับเด็กสาวผู้งดงามนามว่าเยี่ยนหมิงลี่ผู้นั้นมากทีเดียว สตรีอายุน้อยที่กิริยามารยาทงดงาม พูดจาฉะฉาน แถมยังมีน้ำใจมอบของแปลกใหม่มาให้ นางประคองถุงผ้าแพรใบเล็กที่บรรจุเจ้าก้อนแข็งๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งนั้นเอาไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องโถงที่พระชายาเซวียหรูอิงกำลังประทับอยู่"พระชายาเพคะ" ฟู่ชุนย่อกายลงรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "หม่อมฉันนำผลไม้ไปมอบให้จวนข้างๆมาแล้วเพคะ ปรากฏว่าท่านซูหลินเจ้าของบ้านคนเก่านั้นได้ย้ายออกไปแล้ว และผู้ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่คือดรุณีน้อยหน้าตางดงามโฉมสะคราญผู้หนึ่ง นางอาศัยอยู่กับน้องชายและสาวใช้เพคะ คุณหนูผู้นั้นกิริยามารยาทน่ารักน่าเอ็นดูมากทีเดียว ทั้งยังมอบสิ่งนี้มาให้เป็นของตอบแทนน้ำใจด้วยเพคะ"กล่าวจบฟู่ชุนก็คุกเข่าลงแล้วส่งมอบถุงผ้าแพรในมือให้แก่พระชายา "คุณหนูท่านนั้นบอกว่า สิ่งนี้เรียกว่าสบู่เอาไว้ใช้เวลาอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพคะ"พระชายาเซวียหรูอิงละมือจากการนวดขมับ พระนางเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยด้วยคว

ดวงตากลมโตของเยี่ยนเทียนเจียวเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า เมื่อเด็กน้อยมองเห็นอาหารรสเลิศที่แสนหรูหราถูกยกมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะไม้กลมตัวใหญ่ กลิ่นหอมฉุยของเป็ดย่างหนังกรอบสีทองมันวาว หมูตุ๋นน้ำแดงที่เคี่ยวจนเปื่อยละลายในปาก ซุปไก่ดำตุ๋นยาจีนควันฉุย ปลากะพงนึ่งตัวโต และขนมหวานหน้าตาประณีตงดงามอีกนับไม่ถ้วน ทำเอาท้องน้อยๆของเขาส่งเสียงร้องจ๊อกๆน้ำลายสอจนต้องลอบกลืนลงคอไปหลายอึกที่ผ่านมาท่านพี่หมิงลี่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหาอาหารที่ดีกว่าเมื่อก่อนมาทำให้เขากินเสมอ แม้จะเป็นเพียงผัดผักใส่เนื้อสัตว์เพียงเล็กน้อย หรือน้ำแกงจืดชืด เขาก็พึงพอใจและกินมันอย่างเอร็ดอร่อยมาโดยตลอด เทียนเจียวเป็นเด็กฉลาดและรู้ความ เขารู้ดีว่าพี่สาวต้องทำงานหนักและพยายามมากแค่ไหนในการหาเงินมาเลี้ยงดูเขา เพราะอย่างนั้นไม่ว่าพี่หมิงลี่จะทำสิ่งใดให้เขากิน เขาจึงยินยอมกินมันเข้าไปเงียบๆโดยไม่เคยปริปากบ่นและไม่เคยทำตัวเรื่องมากให้พี่สาวต้องหนักใจแต่วันนี้..อาหารมากมายระดับเหลาอาหารชั้นเลิศที่ตั้งอยู่ตรงหน้าพวกนี้ เขาสามารถกินมันได้จริงๆน่ะหรือเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวสลับกับสตรีวัยกลางคนผู้สูงศักดิ์ด