เมื่อตำราวสันต์ของข้า ดันไปปลุกมังกรที่หลับไหลของซื่อจื่อ

บรรยากาศยามซื่อในเมืองหลวงคึกคักและจอแจไปด้วยผู้คน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของชาวเมืองในวันนี้กลับไม่ใช่สินค้าแปลกตาจากแดนไกล หรือข่าวคราวการศึกสงครามที่ชายแดน หากแต่เป็นเสียงซุบซิบนินทาที่ดังกระหึ่มไปทั่วทุกหัวระแหง ตั้งแต่โรงเตี๊ยมหรูหราไปจนถึงตรอกซอกซอยของตลาดล่าง

"เจ้าได้ยินหรือไม่! ตำราวสันต์ของคุณชายพเนจรออกเล่มสามมาแล้วนะ ข้าเพิ่งให้คนไปแย่งชิงมาได้เมื่อเช้านี้เอง!" 

ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตกระซิบกระซาบกับสหายด้วยดวงตาเป็นประกาย

"จริงรึ! เล่มสองที่ออกเมื่อเดือนก่อนข้ายังอ่านไม่ทันจบ ท่วงท่าสลักเสลาในนั้นทำเอาข้าตาสว่าง คาดไม่ถึงเลยว่าเล่มสามจะออกมาเร็วปานนี้ ได้ข่าวว่าเนื้อหาคราวนี้..ยังคงเขียนได้สละสลวยงดงามและถึงใจเช่นเดิม!"

ไม่ใช่แค่เหล่าบุรุษกลัดมันในตลาดเท่านั้นที่ตื่นเต้น สาวใช้ในจวนขุนนางใหญ่ต่างก็จับกลุ่มหัวเราะ แอบซ่อนหนังสือปกสีพื้นไร้ลวดลายไว้ในแขนเสื้อ ทหารกล้าที่เพิ่งออกเวรต่างพยักพเยิดหน้าให้กันอย่างรู้ความหมาย แม้แต่บรรดาขุนนางบุ๋นบู๊ผู้รักเกียรติยศก็ยังแอบส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ไปกว้านซื้อ ทว่ากลุ่มที่ดูจะคลั่งไคล้ผลงานชิ้นนี้มากที่สุดกลับเป็นเหล่าฮูหยินในเรือนหลัง ผู้มักจะสวมหน้ากากสตรีผู้ทรงธรรม

"ตั้งแต่ข้าได้อ่านตำราของคุณชายพเนจรและนำไปปฏิบัติจริง นายท่านก็ไม่เคยเฉียดกรายไปเรือนอนุภรรยาคนใดอีกเลย กลับจวนตรงเวลาทุกวัน เล่มสามนี้ข้าเหมาสิบเล่ม จะเอาไปแจกจ่ายให้สหายในสมาคมชมบุปผา" 

ฮูหยินท่านหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม

ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ร่างบางในชุดกระโปรงสีกลีบบัวที่ค่อนข้างเก่าและสีซีดจางกำลังเดินทอดน่องอย่างเชื่องช้า สตรีผู้นี้มีใบหน้างดงามหมดจดราวกับหยกสลัก คิ้วเรียวดั่งใบหลิว นัยน์ตาดอกท้อหวานซึ้ง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ทว่าความงามนั้นกลับอาภัพและถูกบดบังด้วยสภาพความเป็นอยู่ที่แร้นแค้น นางคือเยี่ยนหมิงลี่คุณหนูรองแห่งตระกูลเยี่ยน ตระกูลขุนนางตกอับที่ปัจจุบันมีแต่เปลือกและหนี้สินท่วมหัว

เมื่อหูได้ยินเสียงชื่นชมผลงานจากชาวเมือง ริมฝีปากอิ่มสีชาดก็ลอบยกยิ้มขึ้นมาบางๆอย่างพึงพอใจ ใช่แล้ว..คุณชายพเนจร ชื่อเสียงอันโด่งดังที่สะเทือนวงการหนังสือใต้ดินในยามนี้ แท้จริงแล้วก็คือสตรีร่างบอบบางที่กำลังเดินนับเงินในถุงผ้าเล็กๆอย่างนางนี่เอง

ในชาติที่แล้ว เธอคือนักเขียนนิยายอีโรติกหมวดผู้ใหญ่ที่โหมปั่นต้นฉบับจนหัวใจวายตายคาหน้าจอ ใครจะไปคิดว่าสวรรค์จะเล่นตลก ส่งเธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูรองสกุลเยี่ยน บิดาของนางคือขุนนางปลายแถวที่ผีพนันเข้าสิงจนกู่ไม่กลับ ส่วนพี่ชายคนโตเยี่ยนเฉิงจู่ก็เป็นพวกสำมะเลเทเมา ไม่เอาถ่าน วันๆเอาแต่ผลาญเงินไปกับสุรา ทิ้งภาระปากท้องของทุกคนในจวนไว้บนบ่าของนางเพียงผู้เดียว

เมื่อขัดสนเรื่องเงินทองจนแทบจะไม่มีข้าวกิน เยี่ยนหมิงลี่จึงไม่มีทางเลือก นางตัดสินใจงัดเอาอาชีพเก่าจากชีวิตที่แล้วมาใช้ เรียงร้อยถ้อยคำเข้าด้วยกันอีกครั้ง บรรยายท่วงท่าและอารมณ์วาบหวามอันเป็นเอกลักษณ์ ผสมผสานเข้ากับกลิ่นอายยุคโบราณ แม้จะรู้เต็มอกว่าการเขียนหนังสือบอกเล่าเรื่องอย่างว่าเช่นนี้จะผิดกฎหมาย แต่ว่านางจำเป็นต้องทำนี่นา เพื่อให้ตัวเองมีกินมีใช้ และเพื่อส่งน้องชายตัวน้อยให้ได้รับการศึกษาที่ดี

รายได้จากการขายต้นฉบับให้นายทุนตลาดมืดงอกเงยขึ้นทุกเดือน หมิงลี่เป็นคนรอบคอบ นางไม่เก็บเงินก้อนใหญ่ไว้ในจวนให้บิดาหรือพี่ชายขโมยไปเล่นพนัน แต่เลือกที่จะทยอยนำเงินไปแลกซื้อทองคำก้อนเล็กๆเก็บสะสมซ่อนไว้อย่างมิดชิด ความฝันของนางเรียบง่ายยิ่งนัก นางตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องเก็บหอมรอมริบซื้อจวนหลังเล็กๆสักแห่งด้วยเงินสดให้จงได้ หากวันใดที่ทองคำมากพอ นางจะพาน้องชายหนีไปจากครอบครัวนี้ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสบู่อ่อนๆที่นางชื่นชอบและมักจะทำขึ้นเองเพื่อความผ่อนคลาย

"พี่หมิงลี่!"

เสียงเล็กๆใสแจ๋วเจื้อยแจ้วดังขึ้น ดึงสติของเยี่ยนหมิงลี่ให้กลับมาสู่ปัจจุบัน นางเงยหน้าขึ้นมอง ร่างเล็กๆของเยี่ยนเทียนเจียวน้องชายวัยแปดขวบกำลังเดินเตาะแตะออกมาจากสถานศึกษา วันนี้เขายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี แววตาไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เจอพี่สาว

หมิงลี่เดินเข้าไปรับเยี่ยนเทียนเจียว ย่อตัวลงลูบศีรษะทุยๆของเขาด้วยความรักใคร่ เมื่อมองดวงตาใสซื่อคู่นี้ หัวใจของนางก็คิดหนัก เจ้าเด็กนี่บิดาก็พึ่งพาไม่ได้ พี่ชายยิ่งแล้วใหญ่เลย เยี่ยนเฉิงจู่วันๆเอาแต่เมาสุรา ไม่ทำการทำงานผลาญเงินไปวันๆ ทำยังไงนางจะพาเจ้าน้องชายที่แสนน่ารักผู้นี้ออกไปจากจวนเฮงซวยแห่งนี้กันนะ..นางคงต้องเร่งเขียนเล่มสี่ให้เร็วขึ้นเสียแล้ว

ในขณะที่สองพี่น้องตระกูลเยี่ยนกำลังจูงมือกันเดินกลับจวนด้วยความหวังเล็กๆในใจ สถานการณ์ในจวนเซียวหยางอ๋องอันยิ่งใหญ่กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

บรรยากาศภายในจวนที่เพิ่งผ่านพ้นงานมงคลสมรสที่ใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินไปเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับอึมครึมและตึงเครียดจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจแรง ผ้าแพรสีแดงมงคลยังคงแขวนประดับอยู่ตามชายคา ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารของสตรีผู้หนึ่ง

"ฮือ..ข้าไม่ยอม..ข้าทนรับความอัปยศเช่นนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว" 

โม่หว่านลี่บุตรีของท่านราชครูผู้สูงส่ง ทรุดตัวนั่งร่ำไห้อยู่กลางโถงใหญ่ ใบหน้าที่เคยงดงามหยดย้อยบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา นางกำลังร่ำไห้ขอหย่ากับซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องทั้งที่เพิ่งจะแต่งงานกันได้เพียงไม่กี่วัน

สาเหตุของเรื่องอื้อฉาวนี้ช่างน่าอับอายเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ย จวนเซียวหยางอ๋องเกี่ยวดองกับจวนราชครู งานแต่งที่ยิ่งใหญ่และแสนชื่นมื่นกลับต้องพังไม่เป็นท่า เพราะท่านซื่อจื่อผู้หล่อเหลาเกรียงไกรไม่อาจตื่นขึ้นมาสู้รบทำศึกในห้องหอได้ ไม่ว่าโม่หว่านลี่จะพยายามเพียงใด มังกรของเขาก็ยังคงหลับใหลไร้การตอบสนอง เรื่องนั้นทำให้นางรู้สึกอับอายและไร้ค่าราวกับถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี

พระชายาเซวียหรูอิงมารดาของซื่อจื่อ ถึงกับกุมขมับแน่น ใบหน้าของสตรีผู้สูงศักดิ์ซีดเผือด นางมองบุตรชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เหตุใดลูกชายสุดที่รักของนาง ถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า

"ในเมื่อทุกคนต่างล่วงรู้ถึงเรื่องของข้า เช่นนั้นข้าก็ยินดีจะหย่าให้.."

เสียงทุ้มต่ำและเย็นดังขึ้น เซวียจื่อรุ่ยซื่อจื่อแห่งจวนอ๋อง นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกแกะสลักของเขาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เขายกมือขึ้นประทับตราอ๋องลงบนใบหย่าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่นึกอายเลยสักนิดที่ทุกคนต่างล่วงรู้ความลับว่าส่วนนั้นของเขาใช้การไม่ได้

ทันทีที่ประทับตราเสร็จ โม่หว่านลี่ก็รีบคว้าใบหย่าและวิ่งเตลิดออกจากจวนอ๋องไป ทิ้งความเงียบสงัดและกลิ่นอายกดดันไว้เบื้องหลัง ทว่ามีหรือที่พระชายาเซวียหรูอิงจะยินยอมถอดใจง่ายๆ

พระชายาลุกขึ้นยืน หันไปหาบ่าวคนสนิทด้วยแววตามาดมั่น 

"ฟู่ชิน! ข้าได้ยินมาว่าเมืองหลวงในยามนี้มีนิยายต้องห้ามวางขายอยู่เต็มไปหมด เจ้าไปลองซื้อหามาให้ซื่อจื่อหน่อยสิ"

"พะ..เพคะพระชายา" 

ฟู่ชินรับคำเสียงสั่น

"และหากเป็นไปได้.." 

เซวียหรูอิงหรี่ตาลง ประกายความมุ่งมั่นลุกโชน 

"ช่วยสืบหาตัวของนักเขียนผู้นั้นมาให้ข้าที"

พระชายาไม่คิดยอมแพ้ ไม่ว่าอย่างไรพระนางจะต้องมีหลานมาสืบสกุลให้ได้ และเพื่อการนั้นพระนางยินยอมทำทุกวิถีทาง! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเมืองหลวงหาตัวนักเขียนนิยายผู้นั้น พระนางก็จะลากตัวมารักษาบุตรชายให้จงได้