Todos los capítulos de พี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทที่ 1 ก่อนสิ้นลมหายใจกลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ร่างของเสิ่นชิงหลันเย็นเฉียบเสียจนแทบไม่รู้สึกถึงพื้นหินใต้แผ่นหลังอีกแล้ว โลหิตสีแดงเข้มไหลออกจากบาดแผลอย่างช้า ๆ ซึมผ่านอาภรณ์บางเบาแล้วแผ่เป็นวงกว้างอยู่ใต้กาย นางไม่รู้ว่าเลือดเหล่านั้นเป็นของตนเองทั้งหมดหรือไม่ และไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว ดวงตาคู่งามซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกผู้คนในเมืองหลวงกล่าวขานว่าสุกใสประหนึ่งมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่ภายใน บัดนี้กลับอับแสง มองเพดานเหนือศีรษะอย่างไร้จุดหมาย เสียงการต่อสู้ยังดังอยู่ไกล ๆ บางครั้งใกล้ บางครั้งห่าง เสียงเหล็กกระทบเหล็ก เสียงคนร้อง เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย ทุกอย่างเหมือนถูกกั้นด้วยม่านหนาหลายชั้น เสิ่นชิงหลันไม่ได้ยินมันชัดเจนนัก หรือบางที...นางเพียงไม่อยากได้ยินอีกแล้ว วิญญาณของนางถอยร่นเข้าไปในสถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดเข้าถึง ที่นั่นไม่มีเสียงหัวเราะของบุรุษ ไม่มีมือสกปรก ไม่มีโซ่เย็นเฉียบไม่มีคำหวานที่เคยทำให้นางยอมมอบหัวใจให้ทั้งดวง ไม่มีคำว่า ครอบครัว ที่สุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในชีวิต มีเพียงความว่างเปล่า และความว่างเปล่านั้นช่างสงบเหลือเกิน เสิ่นชิงหลันกำลังตาย นางรู้ดี ชีพจร

บทที่ 3 ครอบครัวที่คุ้นเคย เรือนหลักของจวนเสิ่นยังคงเหมือนในความทรงจำทุกประการ ใต้ชายคาแขวนกรงนกขมิ้นตัวหนึ่งไว้ ต้นไห่ถังหน้าลานเพิ่งแตกดอก บ่าวหญิงสองคนกำลังก้มเก็บกลีบดอกที่ร่วงลงบนพื้นหินอย่างเงียบเชียบ กลิ่นกำยานชั้นดีลอยออกมาจากประตูที่เปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง เสิ่นชิงหลันหยุดอยู่หน้าบันได สถานที่แห่งนี้...นางเคยเข้าออกมาตลอดสิบห้าปี เคยวิ่งเข้ามาหามารดายามได้ภาพวาดชิ้นใหม่ เคยคุกเข่ารับคำสั่งสอน เคยเฝ้ารอคำชมเพียงประโยคเดียวหลังฝึกพิณจนปลายนิ้วแตก ทุกอย่างคุ้นเคยเสียจนสามารถหลับตาเดินได้ ทว่าเวลานี้ เพียงคิดว่าต้องก้าวเข้าไปพบคนด้านใน เท้าของนางกลับหนักราวกับถูกตรึงเอาไว้ เสียงเมื่อคืนก่อนตายยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ไม่ชัดเจนทั้งหมด แต่ชัดเจนมากพอจะทำให้คำว่า บิดามารดา ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป “คุณหนู?”สาวใช้ข้างกายเรียกเบา ๆ เสิ่นชิงหลันได้สติ “เข้าไปเถอะ” ม่านถูกเปิดออก ภายในห้องอุ่นกว่าด้านนอก สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก อาภรณ์สีม่วงเข้มขับให้ใบหน้าซึ่งยังคงงดงามดูสูงศักดิ์ นางคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนเสิ่น ผู้ที่เสิ่นชิงหลันเรียกว่า ท่านแม่ มาตั้งแต่เริ่มพูดได้ข้างก

บทที่ 5 วาสนาที่มีคนจัดวางเจ็ดวันผ่านไปเร็วกว่าที่คิด เช้าวันงานชมบุปผา เรือนของเสิ่นชิงหลันคึกคักตั้งแต่ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ สาวใช้ยกน้ำอุ่นเข้ามา ผลัดกันช่วยหวีผม แต่งหน้า และจัดอาภรณ์ เสี่ยวเถายืนอยู่ข้างกายไม่ห่างตามคำสั่งของผู้เป็นนายตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางไม่ได้รับของกินจากเรือนอื่นไม่ได้ถูกเรียกไปช่วยงานที่ใด และที่สำคัญ—มือทั้งสองข้างยังคงเป็นปกติ เสิ่นชิงหลันมองผ่านกระจกทองเหลือง ชาติก่อนในเวลานี้ เสี่ยวเถาควรทำชาร้อนหกใส่มือแล้ว “เสี่ยวเถา” “เจ้าคะ?” “เมื่อเช้ามีผู้ใดเข้ามาในเรือนหรือไม่” สาวใช้คิดครู่หนึ่ง “มีสาวใช้จากครัวเล็กนำชามาให้เจ้าค่ะ บอกว่าฮูหยินสั่งให้ต้มชาดอกไม้สำหรับคุณหนู แต่บ่าวจำคำสั่งคุณหนูได้ จึงไม่ได้แตะต้อง” มือของเสิ่นชิงหลันที่กำลังจัดแขนเสื้อหยุดลง “ชาอยู่ที่ใด” “บ่าวให้วางไว้ด้านนอกเจ้าค่ะ” “อืม อย่าให้ผู้ใดเอาไปเททิ้ง” เสิ่นชิงหลันไม่ได้อธิบาย นางยังไม่รู้ว่าชามีปัญหาหรือไม่ อาจไม่มีเลยก็ได้ บางทีเหตุการณ์ชาติก่อนอาจเป็นเพียงอุบัติเหตุจริง ๆ แต่นางไม่เชื่อในคำว่า บังเอิญ ง่าย ๆ อีกแล้ว “คุณหนู” สาวใช้อีกคนยกกล่องเครื่องประดับมาเปิด “ถึงเวลาเลือ

บทที่ 7 คนที่อยู่เบื้องหลังสาวใช้ผู้นั้นถูกมัดมือไว้ด้านหลัง คุกเข่าอยู่กลางห้องเก็บของเล็ก ๆ หลังเรือนชิงซง นางอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สี เมื่อเห็นเสิ่นจิ่งเหิงเดินเข้ามา ขาทั้งสองก็สั่นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่สิ่งที่ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนหนักกว่าเดิม—คือเสิ่นชิงหลันซึ่งเดินตามเข้ามาด้านหลัง “คุณหนูสี่...” เสียงนั้นเบาราวกับคนหมดแรงเสิ่นชิงหลันหยุดอยู่ไม่ไกล สาวใช้คนนี้นางจำได้ ชื่อชุ่ยเอ๋อร์ เป็นคนจากเรือนมารดา ชาติก่อนเคยพบอยู่บ้าง แต่ไม่เคยสนใจเป็นพิเศษ ถ้าไม่ใช่เพราะกลับมาอีกครั้ง นางคงไม่มีวันคิดว่าใต้หลังคาจวนที่ดูสงบเรียบร้อยแห่งนี้ จะมีมือของคนมากมายคอยขยับหมากอยู่เงียบ ๆ “เจ้าค้นหาอะไรในเรือนข้า” เสิ่นชิงหลันถาม ชุ่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปาก “บ่าว...บ่าวไม่ได้ค้นเจ้าค่ะ” ฉินเฟิงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างกล่าวเรียบ ๆ “พบเจ้าอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง กล่องเครื่องประดับถูกเปิดออกสามใบ ยังจะบอกว่าไม่ได้ค้น?” ชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีดลงอีก “บ่าวเพียง...เพียงทำตามคำสั่ง” เสิ่นชิงหลันมองนางนิ่ง “คำสั่งของใคร” ไม่มีคำตอบ หญิงสาวไม่ได้เร่งเสิ่นจิ่งเหิงเองก็ไม่พูด ความเงียบกลับน่ากลัวกว่าคำข

บทที่ 7 เจ็ดปีในพริบตาเช้าวันต่อมา หมอกสีขาวยังปกคลุมยอดเขาชินหลุนจนมองเห็นเพียงเงารำไร เสียงกระบี่แหวกอากาศดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ลานฝึกด้านตะวันออกเต็มไปด้วยศิษย์รุ่นเยาว์หลายสิบคน ท่ามกลางคนเหล่านั้นมีร่างเล็กในชุดฝึกสีแดงยืนม้าอยู่บนพื้นกรวด สองขาสั่นระริก เหงื่อเม็ดโตไหลจากขมับลงมาถึงปลายคาง เจินเจินกัดฟันแน่นเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน วันนี้กลับถูกท่านตาลากออกจากเตียงตั้งแต่ยามอิ๋น “หลังตรง!”,ไม้เรียวในมือประมุขชินหลุนฟาดลงบนพื้นดัง เพียะ เด็กหญิงรีบยืดหลัง “ก้นต่ำลง! ”นางย่อตัวอีก “แขนอย่าตก!”สองแขนที่ยกกระบี่ไม้ไว้เริ่มสั่น เจินเจินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ในใจด่าท่านตาไปแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยรอบ เมื่อวานยังอุ้มนางเรียกหลานรัก วันนี้กลับเปลี่ยนเป็นคนละคน นางอดทนได้อีกไม่ถึงครึ่งก้านธูป ขาทั้งสองก็หมดแรง ตุบ! ร่างเล็กนั่งแหมะลงกับพื้น “ไม่ไหวแล้ว!” ประมุขชินหลุนมองหลานสาวที่นั่งหอบจนหน้าแดง ก่อนแค่นเสียง “เมื่อวานได้ยินว่าพลังเจ้าระเบิดออกมาครั้งเดียว ทำมือสังหารสามคนกระเด็นไปหลายจั้ง เจ้าคงคิดว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือแล้วกระมัง” เจินเจินเงยหน้าทันที “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย” ประมุขช