บททั้งหมดของ พี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11 ทางสายนี้เคยพรากเขาไปขบวนรถม้าออกจากเมืองหลวงมาได้สามวัน ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนไปทีละน้อย กำแพงสูงและเรือนหลังคากระเบื้องค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยทุ่งกว้าง หมู่บ้านเล็ก และแนวเขาสีหม่นทอดยาวอยู่ไกลสุดสายตา ยิ่งห่างเมืองหลวง ผู้คนยิ่งบางตา ถนนหลวงที่เคยเรียบกว้างเริ่มขรุขระ รถม้าโยกไหวตามหลุมตื้นลึกบนพื้นดิน ทว่าการเดินทางกลับรวดเร็วกว่าที่เสิ่นชิงหลันคาดไว้มาก พี่ใหญ่แทบไม่เสียเวลากับสิ่งใด แต่ละวันออกเดินทางตั้งแต่ฟ้าสาง พักม้าเพียงเท่าที่จำเป็น ก่อนหาที่พักก่อนฟ้ามืดเสิ่นชิงหลันเองก็ไม่สร้างปัญหา นางไม่บ่นเรื่องอาหาร ไม่บ่นเรื่องถนน ไม่ขอแวะเที่ยวตลาด ไม่ร้องหาเตียงนุ่มหรืออาหารประณีตเหมือนคุณหนูในห้องหอ แม้คืนแรกที่โรงเตี๊ยมจะมีเสียงหนูวิ่งอยู่บนหลังคาจนนางแทบไม่ได้นอน นางก็เพียงตื่นมาด้วยดวงตาคล้ำเล็กน้อยแล้วขึ้นรถต่ออย่างเงียบ ๆ ฉินอันมองอยู่สองวันเต็ม ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับฉินเฟิงว่า คุณหนูสี่เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่คนที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นมากที่สุด—กลับไม่พูดอะไรเลย เสิ่นจิ่งเหิงเพียงสั่งให้โรงเตี๊ยมเตรียมน้ำอุ่นให้นางทุกคืน

บทที่ 13 จากนี้ไม่มีใครเป็นหมากอีกคืนนั้นไม่มีใครได้นอนดีนัก คนร้ายที่ลอบเข้าห้องของเสิ่นชิงหลันยังถูกคุมตัวอยู่ด้านหลังร้านยา จางเฉิงกับฉินเฟิงผลัดกันสอบ แต่คำตอบที่ได้ยังไม่มากนัก คนผู้นั้นกัดฟันแน่น ราวกับถูกฝึกมาให้ยอมตายก่อนยอมเปิดปาก เสิ่นจิ่งเหิงเองก็ไม่ได้กลับไปพัก เขานั่งอยู่ในห้องเล็กด้านหลังร้านยา แสงตะเกียงส่องกระดาษหลายแผ่นบนโต๊ะ เงาของเขาทอดยาวไปบนพื้นไม้ แต่สิ่งที่อยู่ในความคิดกลับไม่ใช่เพียงเหรียญทองแดง ไม่ใช่ด่านเหอซี และไม่ใช่เส้นทางลับของสมุนไพร เป็นหลันหลัน ตั้งแต่นางตื่นจากฝันร้ายในวันนั้น เด็กสาวที่เขาคุ้นเคยก็เปลี่ยนแปลงมากเกินไป นางกลับเข้ามาใกล้ กลับมาเกาะชายแขนเสื้อ กลับมายิ้มให้เขาเหมือนตอนยังเด็ก แต่ในเวลาเดียวกัน นางก็รู้สิ่งที่ไม่ควรรู้ รู้ว่าควรระวังใคร รู้ว่าปิ่นมีปัญหา รู้ว่าเส้นทางบางสายไม่ควรไป และคืนนี้—ทันทีที่เห็นเหรียญทองแดงในมือคนร้าย สีหน้าของนางไม่ใช่สีหน้าของคนที่เพิ่งเห็นสิ่งนั้นเป็นครั้งแรกเสิ่นจิ่งเหิงมองเปลวตะเกียงนิ่ง เขาไม่ชอบบีบบังคับนาง แต่หากปล่อยต่อไป...บางทีหลันหลันจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ท่ามกลางอันตรายโดยที่เขาไม่รู้แม้แต่ต้นเหตุ เ

บทที่ 15 คนที่รออยู่ปลายทางเช้าวันถัดมา น้ำในแม่น้ำหลัวลดลงมากกว่าที่คาด หมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำ กระแสน้ำยังเชี่ยวอยู่บ้าง แต่เรือข้ามฟากลำใหญ่สามารถออกจากฝั่งได้แล้ว ขบวนของเสิ่นจิ่งเหิงจึงออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ รถม้าถูกทิ้งไว้ฝั่งเดิมชั่วคราว ม้าและสัมภาระถูกขนขึ้นเรือทีละส่วน เสิ่นชิงหลันยืนอยู่ริมท่า มองกระแสน้ำสีหม่นไหลผ่านใต้แผ่นไม้ นางไม่เคยชอบน้ำลึกนัก ชาติก่อนแทบไม่เคยออกจากเมืองหลวง ไม่ต้องพูดถึงการนั่งเรือข้ามแม่น้ำใหญ่เช่นนี้ แต่วันนี้กลับไม่มีความรู้สึกอยากถอย เพราะอีกฝั่งของแม่น้ำคือเส้นทางไปเหอซี และอาจเป็นเส้นทางที่ซ่อนความจริงเกี่ยวกับพี่ใหญ่เอาไว้มากที่สุด เสิ่นจิ่งเหิงขึ้นเรือก่อน เมื่อหันกลับมาเห็นนางยังยืนอยู่ จึงยื่นมือออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เสิ่นชิงหลันมองฝ่ามือนั้นเพียงครู่ ก่อนวางมือตนลงไป เขาดึงนางขึ้นเรืออย่างมั่นคง คราวนี้นางไม่รีบปล่อยทันที มือเล็กยังคงอยู่ในฝ่ามือเขาอีกชั่วอึดใจ ราวกับต้องการยืนยันกับตัวเองว่า—เขายังอยู่ตรงนี้เสิ่นจิ่งเหิงเองก็ไม่ได้เร่ง จนเมื่อเรือเริ่มไหวตามกระแสน้ำ เขาจึงค่อยปล่อยมือ แล้วให้เสี่ยวเถาพานางเข้าไ

บทที่ 17 คนที่มารอฉินอันไม่อยากตอบ สีหน้าของเขาบอกชัดถึงเพียงนั้น เสิ่นชิงหลันจึงยิ่งมอง “ใครหรือเจ้าคะ” คราวนี้น้ำเสียงยังอ่อนเหมือนเดิม แต่ช้าลงเล็กน้อย เสิ่นจิ่งเหิงกลับไม่ได้ช่วยเขา ชายหนุ่มเพียงก้มมองแผนที่บนโต๊ะ ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตน ฉินอันจึงจำต้องเอ่ย “คุณหนูหานขอรับ” “หาน?” “บุตรสาวของผู้ว่าการเหอซี” ฉินอันขยายคำพูดให้นางเข้าใจ ชิงหลันพยักหน้า “นางรู้จักพี่ใหญ่หรือ” ฉินอันเหลือบมองเจ้านายไม่มีสัญญาณให้หยุด จึงพูดต่อ “เคยพบกันสองครั้งขอรับ” สองครั้ง ไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้จักเสิ่นชิงหลันหันไปมองคนข้างกายทันที เสิ่นจิ่งเหิงยังคงนิ่ง “เมื่อใดเจ้าคะ” คราวนี้คนตอบเป็นเขาเอง “สองปีก่อน” “ที่เหอซี?” นางซัก “ท่านเคยมาที่นี่แล้ว?” นางยังคงไล่เรียง “ผ่านมาราชการ” ชิงหลันพยักหน้า แล้วยังคงถามต่อ “คุณหนูหานงามหรือไม่” ฉินอันก้มหน้าลงทันที เสิ่นจิ่งเหิงเงยขึ้นมองนาง “ไม่รู้” คำตอบเร็วเสียจนเสิ่นชิงหลันเกือบหลุดยิ้ม “ท่านเคยพบสองครั้ง แต่ไม่รู้ว่านางงามหรือไม่?” “พี่ไม่ได้มอง” นางเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้น “อ้อ” เพียงคำเดียว แต่ฉินอันรู้สึกว่าบรรยาก

บทที่ 19 ประตูใต้ภูเขาคืนนั้น ไม่มีผู้ใดพักจริง หลังตะวันลับขอบฟ้า เรือนพักทั้งหลังเงียบสนิทราวกับทุกคนเข้านอนไปแล้ว แต่ด้านหลัง กลับมีเงาคนทยอยออกจากประตูเล็กทีละกลุ่ม เสิ่นจิ่งเหิงเปลี่ยนอาภรณ์เป็นสีดำทั้งชุด ไม่ใช้เครื่องประดับ ไม่สวมตราขุนนาง มีเพียงดาบยาวหนึ่งเล่มกับมีดสั้นซ่อนอยู่ข้างเอว ชิงหลันเองก็ถูกเปลี่ยนจากชุดกระโปรงยาวเป็นอาภรณ์เดินทางสีเข้ม เสื้อคลุมรัดกุม เส้นผมรวบสูงกว่าปกติเพื่อไม่ให้เกะกะ เมื่อนางเดินออกมา เสิ่นจิ่งเหิงมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดว่าไม่เหมาะ ไม่ได้ห้าม เพียงยื่นกริชเล่มเดิมให้นางเสิ่นชิงหลันรับมา “อยู่ข้างพี่” ประโยคเดียว นางพยักหน้า “เจ้าค่ะ” ครั้งนี้ไม่มีการต่อรอง เพราะทั้งสองคนรู้ตรงกันแล้วว่า ภูเขาลูกนั้นอาจซ่อนสิ่งที่เปลี่ยนคดีทั้งคดีได้ เส้นทางเข้าสู่บ่อเกลือเก่าอยู่ด้านหลังแนวผาสีแดง ช่วงกลางวันแทบมองไม่เห็นความผิดปกติ มีเพียงพุ่มไม้แห้งกับทางแคบที่ชาวบ้านแทบไม่ใช้ แต่พอถึงกลางคืน—กลับมีแสงตะเกียงเป็นระยะอยู่ด้านใน ฉินเฟิงนำทางไปตามสันเขา คนของเสิ่นจิ่งเหิงแบ่งออกเป็นสามกลุ่มกลุ่มหนึ่งปิดเส้นทางหนี อีกกลุ่มเฝ้าระวังด้านนอกส่วนคนที่เข้าไปจริงมีเ