บททั้งหมดของ พี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก: บทที่ 21 - บทที่ 25

บทที่ 21 ดาบเล่มแรกที่ฟันลงมาสามวันหลังเหตุการณ์ใต้ภูเขา ขบวนของจิ่งเหิงออกจากซ่างหยาง ไม่มีงานเลี้ยงส่ง ไม่มีขบวนขุนนางท้องถิ่นเรียงแถวประจบประแจงเหมือนขามา นายอำเภอซ่างหยางถูกควบคุมตัวไปก่อนแล้ว เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องอีกหลายคนถูกแยกสอบสวน หลักฐานจากบ่อเกลือและคลังอาวุธลับถูกปิดผนึกทั้งหมด ส่วนกำลังที่ส่งมารับช่วงต่อก็เข้าควบคุมพื้นที่เรียบร้อย เรื่องที่ควรลากยาวหลายเดือนถูกจิ่งเหิงตัดให้ขาดภายในไม่กี่วัน แต่ทุกคนรู้ดีว่า—สิ่งที่จบลงเป็นเพียงหางของงู ส่วนหัวของมันยังอยู่ในเมืองหลวง เสิ่นชิงหลันนั่งอยู่ในรถม้า มือถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่งซึ่งคัดสำเนาไว้นางอ่านไปได้ไม่ถึงครึ่งหน้า สายตาก็เลื่อนไปยังคนตรงข้าม จิ่งเหิงกำลังอ่านสำนวน แขนข้างหนึ่งยังพันผ้า สีหน้ากลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านไปครู่หนึ่ง นางมองอีก เขาไม่เงยหน้า “หลันหลัน” “เจ้าคะ” “อ่านของเจ้า” นางกะพริบตา “ข้าก็อ่านอยู่” “เจ้ามองพี่ห้าครั้งแล้ว” เสิ่นชิงหลันเงียบไปห้าครั้งหรือ? นางคิดว่าเพียงสามเสียอีก หญิงสาวปิดสมุดลงอย่างไม่ละอาย “ข้าดูว่าท่านยังมีไข้หรือไม่” “ไม่มี” “แผลเล่า” “ไม่เป็นไร” คิ้วเรียวงามขมวดทันที จิ่

บทที่ 23 คืนแรกในจวนเซี่ยประตูจวนเซี่ยปิดลงอย่างช้า ๆ เสียงจากถนนด้านนอกถูกตัดขาด เมื่อครู่ยังมีผู้คนมุงดู รถม้าของทหารหลวงวิ่งผ่าน เสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องตระกูลเสิ่นดังอยู่ทุกมุมเมืองหลวง แต่เพียงข้ามธรณีประตูเข้ามา ทุกอย่างกลับเงียบลงราวกับอยู่คนละโลก เสิ่นชิงหลัน—หรือบางทีเวลานี้นางเองก็ไม่ควรใช้แซ่เสิ่นอีกแล้ว—ยืนอยู่กลางลาน มองจวนที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า ไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าเหมือนจวนเดิม ไม่มีเรือนนับสิบหลัง ไม่มีสวนกว้างจนมองไม่เห็นสุด ไม่มีบ่าวไพร่มากมายเดินขวักไขว่ แต่สะอาด สงบ และให้ความรู้สึกแปลกใหม่อีกอย่างหนึ่ง ที่นี่ไม่มีความทรงจำของคนเหล่านั้น ไม่มีเสียงตำหนิของเสิ่นฮูหยิน ไม่มีหอบรรพชนที่พี่ใหญ่เคยถูกบังคับให้คุกเข่า ไม่มีโต๊ะอาหารซึ่งทุกคนต้องระวังสีหน้ากันตลอดเวลา เป็นสถานที่ใหม่ ใหม่จนไม่รู้ว่าควรกลัวสิ่งใด “คุณหนู” เสี่ยวเถาเรียกเบา ๆ ชิงหลันได้สติ ด้านหน้าจิ่งเหิงกำลังสั่งการกับพ่อบ้านคนใหม่ จวนแห่งนี้เดิมเป็นทรัพย์สินส่วนหนึ่งของตระกูลเซี่ยที่ถูกยึดไปหลังเกิดคดีเมื่อหลายปีก่อน ภายหลังเปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนราชสำนักยึดกลับคืน และวันนี้ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้คืนแก่ทายาทท

บทที่ 25 คนที่ไม่ควรมาเร็วถึงเพียงนี้รุ่งเช้าวันถัดมา จวนเซี่ยได้รับเทียบเยือนฉบับแรก เร็วกว่าที่เสิ่นชิงหลันคาดไว้เสียอีก หลังคืนอันยาวนาน นางเพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงสองชั่วยาม เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านเข้ามาแล้ว เสี่ยวเถากำลังยืนลังเลอยู่ข้างเตียง ในมือถือเทียบสีครามเข้มขอบทองแผ่นหนึ่ง สีหน้ากังวลจนชิงหลันเพียงเห็นก็รู้ว่าเช้านี้คงไม่ได้สงบอย่างที่หวัง หญิงสาวยันกายลุกขึ้น เทียบถูกส่งมาให้ ไม่มีตราตำหนักองค์ชาย ไม่มีชื่อสกุลผู้ส่ง มีเพียงอักษรสองสามคำซึ่งเขียนด้วยหมึกดำอย่างประณีต แจ้งว่าช่วงสายจะมีผู้มาเยือนเพื่อแสดงความยินดีที่คุณชายใหญ่ได้คืนสกุลเดิม หากเป็นเพียงเทียบธรรมดา เสี่ยวเถาคงไม่กล้ามาปลุกนางสิ่งที่ทำให้สาวใช้หน้าซีดคือของที่มาพร้อมกัน กล่องไม้จันทน์ใบหนึ่ง ชิงหลันเปิดออก ด้านในวางปิ่นทองประดับไข่มุกเม็ดเล็กเรียงเป็นช่อดอกไห่ถัง ฝีมือประณีตงดงามจนเห็นได้ทันทีว่าไม่ใช่ของที่หาซื้อได้ตามร้านทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบ—ไม่ใช่ความล้ำค่า เป็นลวดลาย ดอกไห่ถังห้ากลีบ ปลายเกสรฝังทับทิมเม็ดเล็ก ชาติก่อนนางเคยได้รับของชิ้นหนึ่งซึ่งเกือบเหมือนกันทุ