Todos los capítulos de เทียนเผิง : แสวงวิถี: Capítulo 11 - Capítulo 20

เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๑๑ — เมืองที่ทุกคนรู้ราคา เทียนเผิงตื่นก่อนยายซู่อิงเรียก เรื่องนี้ทำให้หญิงชราประหลาดใจยิ่งกว่าการที่เขายอมช่วยผ่าฟืนเสียอีก “วันนี้ฟ้าจะถล่มหรืออย่างไร” นางยืนอยู่หน้าประตู มือหนึ่งถือกระบวย อีกมือเท้าเอว เทียนเผิงกำลังผูกเชือกรองเท้า “ข้าตื่นเองไม่ได้หรือ” “ได้” ยายซู่อิงพยักหน้า “แต่คนที่เมื่อวานต้องเรียกสามครั้งถึงจะขยับ วันนี้ลุกก่อนข้า ข้าย่อมต้องสงสัย” อาเหลียงโผล่หน้าจากผ้าห่ม “เพราะจะเข้าเมือง” เทียนเผิงหันมอง เด็กชายหาวจนตาแดง “เจ้าตื่นมาทำไม” “ข้าจะไปด้วย” “ไม่” “เมื่อคืนท่านยังไม่ได้ตอบ” “ตอนนี้ตอบแล้ว” “เหตุผล?” “เจ้ายังเด็ก” อาเหลียงลุกนั่ง “อีกแล้ว” เทียนเผิงไม่สนใจ ยายซู่อิงหัวเราะ “อยากชนะเด็ก ก็หาเหตุผลใหม่บ้าง” เทียนเผิงถอนหายใจ “ถ้าพาไป แล้วเกิดเรื่อง?” อาเหลียงตอบทันที “ท่านก็ช่วยข้า” เทียนเผิงนิ่ง เด็กพูดด้วยความมั่นใจราวกับเรื่องนี้ง่ายที่สุดในโลก เพราะครั้งก่อนเขาช่วยได้ จึงเชื่อว่าครั้งต่อไปก็จะช่วยได้ ความไว้วางใจแบบนี้ทำให้เขาไม่สบายใจอย่างประหลาด มันหนักกว่าคำสั่ง เพราะคำสั่งล้มเหลวได้แล้วอธิ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๑๓ — ชื่อที่หายไป ยามซวี ประตูเมืองชิงเหอยังไม่ปิด แต่ถนนเริ่มเงียบลงแล้ว ร้านค้าหลายแห่งดับตะเกียง เหลือเพียงโรงน้ำชา โรงสุรา และซ่องที่ยังเปิดรับผู้คน รถม้าคันหนึ่งออกจากประตูด้านตะวันออกโดยไม่มีตราจวนอำเภอ คนขับคือโจวเหยียน เผยจงนั่งด้านใน ฉีเหวินซานนั่งตรงข้าม ส่วนเทียนเผิง— นั่งบนหลังคารถ เผยจงเปิดม่าน “เหตุใดไม่นั่งข้างใน” “อึดอัด” “รถข้าใหญ่พอ” “ข้ารู้” “แล้ว?” เทียนเผิงมองท้องฟ้า “ข้างบนเห็นไกลกว่า” เผยจงปิดม่าน พึมพำ “คนผู้นี้ชอบทำให้สิ่งธรรมดากลายเป็นเหตุผลประหลาด” ฉีเหวินซานหลับตา “บางทีเขาเพียงไม่ชอบนั่งกับเจ้า” เผยจงมองชายชรา “ท่านเป็นอาจารย์ข้าจริงหรือ” “เฉพาะตอนเจ้าฟัง” รถม้าแล่นต่อ ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีทหาร ก่อนออกจากเมือง เผยจงเขียนคำสั่งไว้เพียงว่า ไปตรวจงานชลประทานนอกเมือง หากเช้าวันพรุ่งนี้เขาไม่กลับ— รองนายอำเภอมีสิทธิ์ทำหน้าที่แทนสามวัน หลังจากนั้น เมืองหลวงจะส่งคนมา เทียนเผิงรู้เรื่องนี้ตอนเผยจงกำลังลงตรา จึงถาม “ท่านรู้ว่าอาจไม่กลับ?” เผยจงตอบโดยไม่เงยหน้า “คนมีตำแหน่งไม่ควรออกจากประตูโดยไม่คิดว

เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๑๕ — บ้านที่มีแขกมากเกินไป ยายซู่อิงยืนมองคนห้าคนตรงหน้าบ้าน เผยจง ฉีเหวินซาน เซิ่งอัน โจวเหยียน และเทียนเผิง นางมองทีละคน ก่อนถามว่า “ใครกินข้าวแล้วบ้าง” เซิ่งอันยกมือ “ข้ายัง” ยายซู่อิงชี้ไปทางกองฟืน “งั้นช่วยผ่า” เซิ่งอันลดมือลงทันที “นึกขึ้นได้ว่ากินแล้ว” ฉีเหวินซานหัวเราะ “เจ้าหนีงานตั้งแต่หนุ่มจนแก่” “คนรู้จักถนอมแรงย่อมอายุยืน” “เจ้าหนีตายมาหลายรอบต่างหาก” ยายซู่อิงมองทั้งคู่ “ถ้าจะเถียง ไปเถียงหลังบ้าน อย่าขวางประตู” ชายชราสองคนเงียบพร้อมกัน เทียนเผิงยืนกอดอก คล้ายชมศึกที่ตนไม่ต้องลงสนาม ยายซู่อิงหันมาเห็น “ส่วนเจ้า” “อะไร” “น้ำ” เทียนเผิงถอนหายใจ “ข้ารู้แล้ว” “รู้แล้วก็ยังยืน” เผยจงหันหน้าหนี ไหล่สั่นเล็กน้อย เทียนเผิงมอง “อยากหัวเราะก็หัวเราะ” เผยจงกระแอม “ข้าเป็นแขก ควรรักษามารยาท” ยายซู่อิงตอบทันที “แขกก็ช่วยยกโต๊ะได้” รอยยิ้มของเผยจงหาย คราวนี้เทียนเผิงเป็นฝ่ายหัวเราะ --- บ้านยายซู่อิงไม่เคยมีคนมากขนาดนี้ โต๊ะมีที่นั่งหก แต่วันนี้เบียดกันเก้า เพราะเฉินต้าไห่กับหลันเจินก็ถูกเรียกมา หลันเจินมองชามที่เพิ่มขึ้

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๑๗ — ข้ออ้างของคนไม่อยากยอมรับ เช้าวันต่อมา เทียนเผิงตื่นเร็วกว่าปกติ เร็วจนยายซู่อิงยังไม่ทันลุก เขานั่งอยู่หน้าบ้านคนเดียว มีตะกร้าใบหนึ่งวางข้างตัว ในตะกร้ามีสมุนไพรสามชนิด อาเหลียงเดินงัวเงียออกมา เห็นเขานั่งอยู่ก็หยุด “อาเผิง” “ว่า” เด็กหรี่ตามองตะกร้า “ท่านจะไปไหน” “เก็บยา” “ทำไม” “หมอหลินต้องใช้” อาเหลียงพยักหน้า แล้วเดินเข้าใกล้ หยิบใบไม้ก้านหนึ่งขึ้นดู “นี่หญ้าหมู” เทียนเผิงมอง “เจ้าแน่ใจ?” “หมูกินอยู่หลังบ้าน” “กินได้ก็อาจเป็นยา” “ถ้าอย่างนั้นหญ้าทั้งโลกก็เป็นยา” เทียนเผิงเงียบ อาเหลียงหยิบอีกต้น “นี่ต้นหอม” “ไม่ใช่” “ใช่” “ข้าเคยซื้อผิดครั้งหนึ่งแล้ว” “เพราะครั้งนั้นท่านซื้อกระเทียม” เทียนเผิงมองต้นในมืออีกที อาเหลียงถอนหายใจเหมือนคนแก่ “ท่านจะเอาของพวกนี้ไปให้หมอหลินจริงหรือ” “ข้าเห็นนางใช้คล้าย ๆ แบบนี้” “คล้าย?” “มาก” “ถ้านางตายเพราะกินของท่านล่ะ” เทียนเผิงหันขวับ “สมุนไพรไม่ได้กินทุกอย่าง” “งั้นท่านก็ไม่รู้จริง ๆ” เด็กยิ้มอย่างผู้ชนะ เทียนเผิงเอื้อมมือขยี้หัว “ไปนอนต่อ” “ท่านเขิน?”

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๑๙ — ครกใบหนึ่ง เช้าวันที่สามของการเป็นคนตัดฟืน เทียนเผิงยืนอยู่หน้ากองไม้ที่เหลือไม่ถึงหกสิบท่อน เถียนซานนั่งพาดขาบนม้านั่ง จิบชาอย่างสบายใจ “พักก่อนไหม” “ไม่” ปัก! ฟืนแตกพอดี “วันนี้เบามือขึ้น” “ข้าบอกแล้วว่าข้าเรียนเร็ว” “แต่ท่อนนั้นเอียง” เทียนเผิงมองฟืน “มันก็แตก” “คนซื้อชอบสวย” “ฟืนมีสวยไม่สวยด้วย?” “ข้าวก็กินลงท้องเหมือนกัน เหตุใดบางคนยังจัดใส่จานสวย” เทียนเผิงนิ่ง “มนุษย์เรื่องมาก” “แต่เจ้ากำลังหาเงินจากมนุษย์” “…” เขาจัดฟืนให้ตรงขึ้น ปัก! เถียนซานพยักหน้า “พอใช้” เทียนเผิงยิ้มอย่างพอใจ หากทหารทัพเหนือมาเห็นจอมพลของตนภูมิใจเพราะชายตัดฟืนบอกว่า “พอใช้” คงมีเรื่องให้ล้อกันไปอีกหลายร้อยปี --- ก่อนเที่ยง งานเสร็จ เถียนซานนับเหรียญเก้าอีแปะลงในมือเขา รวมสามวันได้ยี่สิบเจ็ด ยังขาดสาม “จะซื้ออะไร” “ครก” “ราคา?” “สามสิบ” เถียนซานตบเข่าฉาด “เจ้าโดนหลอกแล้ว ร้านนั้นขายยี่สิบหก” เทียนเผิงขมวดคิ้ว “คนขายบอกสามสิบ” “เพราะเห็นหน้าเจ้า” “หน้าข้าเกี่ยวอะไร” “หน้าคนไม่เคยต่อราคา” ชายชราสอนอย่างจริงจังว่า