เทียนเผิง : แสวงวิถี

ตอนที่ ๓ — กลิ่นไอดินและตราที่ปลดเปลื้อง คล้อยหลังงานรื่นเริงแห่งทวยเทพดับสูญลง ตำหนักหลิงเซียวอันยิ่งใหญ่ไพศาลก็หวนคืนสู่ความเงียบงันอีกวาระหนึ่ง โคมแก้ววิญญาณนับหมื่นดวงที่เคยลอยคว้างส่องสว่างกลางอากาศ ค่อย ๆ หรี่แสงและดับลงทีละดวงสองดวง สุ้มเสียงสรวลเสเฮฮาและเสียงหยอกเย้าของเหล่าปราชญ์เซียนจางหายไปกับสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านโถงหยก แม้แต่เสียงสายพิณสวรรค์ที่เคยบรรเลงพลิ้วไหวอย่างไม่ขาดสาย บัดนี้ก็หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าอันเย็นชา สวรรคาลัยหวนคืนสู่ “ความสมบูรณ์แบบ” อันไร้ที่ติอีกครา... ความสมบูรณ์แบบที่นิ่งงันดุจสุสานอันเป็นนิรันดร์ ทว่า... ยิ่งสรรพสิ่งรอบกายสมบูรณ์แบบและสงบนิ่งมากเพียงใด จอมพลสวรรค์เทียนเผิงกลับยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดข้องในอกมากขึ้นเท่านั้น ทุกย่างก้าวที่เขาย่ำเดินไปตามระเบียงหยกขาวเหนือทะเลเมฆา ช่างแผ่วเบาและเลือนลางราวกับเงาที่ไร้ตัวตน ลมหนาวเหน็บเหนือชั้นฟ้าพัดผ่านชุดเกราะทมิฬขลิบทองคำ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหยกดังขึ้นเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เบื้องล่างคือผืนทะเลหมอกสีเงินที่ทอดตัวกว้างไกลไร้จุดสิ้นสุด เบื้องบนคือหมู่ดาริกาที่ถูกตอกตรึงไว้ในตำแหน่งเดิม ไม่มีวันส่

ตอนที่ ๕ — อ้อมกอดแห่งสะพานมรณะ และรสชาติแห่งชีวิต สุ้มเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ดังก้องล่องลอยมาจากท้ายหมู่บ้านอย่างต่อเนื่องและร้อนรน เทียนเผิงพุ่งทะยานร่างฝ่าม่านราตรีผ่านแนวป่าสน ดิ่งลงมาตามถนนสายดินลาดชัน ความมืดมิดเบื้องหน้าถูกฉีกกระชากออกเป็นห้วง ๆ ด้วยแสงคบเพลิงที่ส่ายไหวไปมาตามแรงสะบัดของผู้คน ยิ่งเหยียบย่างเข้าใกล้ สรรพเสียงยิ่งอื้ออึงสับสนอลหม่าน เสียงเด็กร้องไห้จ้า เสียงสตรีตะโกนเรียกขานชื่อใครบางคนด้วยความตื่นตระหนก เสียงบุรุษหลายคนกำลังโต้เถียงกันลั่น และเสียงท่อนไม้ลั่นเปรี๊ยะเป็นระยะจากก้นหุบเขาเบื้องล่าง ขุนพลหนุ่มรั้งฝีเท้าลงเมื่อพ้นแนวเรือนชานหลังสุดท้าย เบื้องหน้าของเขาคือสะพานไม้เก่าคร่ำคร่า ทอดข้ามลำธารที่บัดนี้กลายสภาพเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากจากการอุ้มน้ำฝนมาตลอดวัน สะพานไม้พังทลายขาดสะบั้นไปแล้วเกือบครึ่ง แผ่นกระดานหลายแผ่นหลุดลอยหายไปตามเกลียวคลื่น เสาค้ำด้านหนึ่งเอนทรุด ส่งเสียงครืดคราดน่าหวาดเสียวทุกคราที่ถูกกระแสน้ำซัดกระแทก กลางเศษซากสะพาน มีเกวียนบรรทุกฟืนค้างเติ่งอยู่ ล้อข้างหนึ่งร่วงหล่นลงไปในช่องไม้ที่แตกอ้า ตัวเกวียนเอียงกระเท่เร่จวนเจียนจะพลิกค

ตอนที่ 7 — สิ่งที่ไม่มีชื่อ แสงเช้าค่อย ๆ คลี่ตัวเหนือหมู่บ้าน หมอกบางลอยต่ำอยู่เหนือทุ่งผัก หยดน้ำเกาะพราวตามใบกะหล่ำและยอดถั่ว เสียงนกเล็ก ๆ ดังสลับกับเสียงไก่ขันจากบ้านแต่ละหลัง เทียนเผิงเดินตามอาเหลียงกับหญิงชราไปตามทางดิน ในมือของเขามีตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ ตะกร้านั้นเบาจนแทบไม่มีน้ำหนักสำหรับผู้เคยยกคราดเก้าซี่ขึ้นต่อสู้กับอสูรภูเขา แต่เขากลับรู้สึกแปลกประหลาดที่ต้องถือมัน มันไม่ได้เป็นอาวุธ ไม่มีอำนาจ ไม่มีเครื่องหมายใดบอกฐานะของผู้ถือ เป็นเพียงสิ่งที่ใช้ใส่ผัก “ท่านเผิง ถือให้ตรงหน่อย” อาเหลียงหันมาบอก เทียนเผิงเลิกคิ้ว “ข้าถือไม่ตรงตรงไหน” “ข้างซ้ายต่ำกว่า” “มันไม่ตก” “แต่มันดูเอียง” เทียนเผิงมองตะกร้าในมือ ก่อนปรับขึ้นเล็กน้อย อาเหลียงพยักหน้าอย่างพอใจ “แบบนี้แหละ” หญิงชราเดินนำอยู่ข้างหน้า นางส่ายหน้าแล้วหัวเราะ “เจ้าหนูนี่ พอรอดตายมาได้ก็ทำตัวเหมือนเป็นนายคน” “ข้ากำลังสอนท่านเผิง” “เขาตัวใหญ่กว่าเจ้าตั้งหลายเท่า” “ตัวใหญ่ก็ถือเอียงได้” เทียนเผิงมองเด็กชาย บนสวรรค์ หากทหารชั้นผู้น้อยวิจารณ์ท่าทางของจอมพลเช่นนี้ อย่างน้อยต้องถูกลงโทษฐานเสียมารยาท แต่ที

เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๙ — หมากตัวแรก ฝนตกบนสวรรค์ไม่ได้ อย่างน้อย นั่นคือสิ่งที่เหล่าเทพส่วนใหญ่เชื่อ เพราะฝนมีที่ของมัน มันควรตกลงไปยังโลกเบื้องล่าง ตามฤดูกาล ตามบัญชีเมฆ ตามคำสั่งของกรมวารี มิใช่โปรยลงบนตำหนักหยกจนเปียกชายเสื้อของผู้เป็นอมตะ แต่คืนนี้ เหนือตำหนักทัพเหนือกลับมีเสียงคล้ายฝน ติ๋ง... ติ๋ง... ติ๋ง... เทียนโหย่วนั่งอยู่คนเดียวในห้องบัญชาการ ตรงหน้าเขามีแผนที่ดาราขนาดใหญ่ กองฎีกาทหารตั้งซ้อนกันสามกอง ตราประทับเจ็ดชิ้นเรียงจากเล็กไปใหญ่ และจอกชาที่เย็นสนิทตั้งอยู่ข้างมือ เสียงหยดน้ำยังดังเป็นระยะ ติ๋ง... เขาเงยหน้ามองเพดาน หลังคาตำหนักไม่ได้รั่ว เสียงนั้นมาจากนาฬิกาน้ำตรงมุมห้อง น้ำหนึ่งหยดตกลงในภาชนะทองเหลืองทุกเจ็ดลมหายใจ เทียนโหย่วเคยได้ยินมันมาหลายร้อยปี คืนนี้กลับรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก เขายกฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นอ่าน “กองทัพนทีเหนือ กองที่หก ขออนุมัติเปลี่ยนผลัดเวรประจำประตูเหมันต์…” วางลง อีกฉบับ “คลังศาสตรา ขอเบิกหอกเมฆสามร้อยเล่ม…” วางลง อีกฉบับ “กรมบัญชากำลังพล ขอให้ยืนยันรายชื่อทหารสูญหายจากศึกหุบเขาอสูร…” มือของเทียนโหย่วหยุด เอกส