All Chapters of เทียนเผิง : แสวงวิถี: Chapter 21 - Chapter 30

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๒ — เงินที่หายไป สามวันถัดมา เทียนเผิงหายจากร้านยาไปครึ่งวัน หลินเยว่ไม่ถาม อย่างน้อยปากไม่ถาม แต่ตอนเที่ยง นางเผลอมองหน้าประตูไปสี่ครั้ง ครั้งที่ห้า ชายขายเต้าหู้ฝั่งตรงข้ามตะโกนมา “วันนี้คนถือของไม่มาหรือ” หลินเยว่เงยหน้า “ใคร” “ก็คนตัวสูงที่ชอบยืนขวางประตูเจ้า” “เขามีชื่อ” “อ้อ” นางชะงัก “อ้ออะไร” ชายขายเต้าหู้หัวเราะแล้วหันไปตักของให้ลูกค้า หลินเยว่ก้มบดสมุนไพรแรงขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่ได้รอเสียหน่อย” --- เทียนเผิงกลับมาเกือบยามเซิน เสื้อมีฝุ่น แขนเสื้อข้างหนึ่งเปื้อนดิน หลินเยว่เงยหน้ามองเพียงครั้งเดียว “ไปไหนมา” “ทำงาน” “งานอะไร” “แบกข้าว” มือที่กำลังชั่งยาหยุด “ท่าน?” “อืม” “เทพบนสวรรค์ไม่มีงานให้ทำแล้วหรือ” “ตอนนี้ข้าอยู่ข้างล่าง” “ได้เงินเท่าไร” เทียนเผิงหันมอง “ถามทำไม” “อยากรู้ว่าคนโง่แถวนี้ถูกโกงหรือไม่” “ยี่สิบสี่อีแปะ” หลินเยว่พยักหน้า “ไม่แย่” เขายิ้มอย่างพอใจ “ข้าแบกมากกว่าคนอื่นสองเท่า” “แล้วเขาจ่ายสองเท่าไหม” รอยยิ้มหาย “เท่ากัน” หลินเยว่หลับตา “งั้นยังโง่อยู่” “เหตุใด” “เพราะท่า

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๔ — ที่ว่างข้างโต๊ะ สามวันต่อมา เทียนเผิงยังไม่ซื้อเข็ม ไม่ใช่เพราะเงินไม่พอ แต่เพราะหลินเยว่บอกไว้ชัดว่า “ถามข้าก่อนซื้อ” ดังนั้นเช้าวันนี้เขาจึงนั่งอยู่หน้าร้านยา พร้อมคำถามที่คิดมาตลอดทาง แต่พอหลินเยว่เปิดประตูออกมา เขากลับพูดว่า “วันนี้กินข้าวหรือยัง” นางมองเขา “นี่คือคำถามที่เตรียมมาหรือ” “ไม่ใช่” “งั้นคำถามจริงอยู่ไหน” เทียนเผิงเงียบ หลินเยว่ยิ้ม “ยังไม่พร้อมก็ไม่ต้องถาม” “ข้าพร้อม” “อืม” “อย่าอืม” นางหัวเราะแล้วเดินเข้าร้าน คำถามที่เตรียมมาทั้งคืนจึงยังคงอยู่ในปากเขาเหมือนเดิม --- วันนี้ร้านเงียบกว่าปกติ หลินเยว่นั่งคัดสมุนไพร ส่วนเทียนเผิงเขียนป้ายยา ผ่านไปพักหนึ่ง นางเลื่อนถ้วยเมล็ดแห้งมาให้ “ช่วยแยก” “อันไหนดี” “เมล็ดเต็มเก็บ เมล็ดลีบทิ้ง” เทียนเผิงเริ่มทำ แรก ๆ ช้า ต่อมาเร็วขึ้น จนหลินเยว่ต้องเอื้อมมาจับข้อมือ “ช้าลง” เขาหยุด “ทำไม” “ท่านกำลังแข่งกับใคร” “ไม่มี” “งั้นทำไมรีบ” เทียนเผิงมองเมล็ดในมือ เขาเองก็ตอบไม่ได้ หลินเยว่ปล่อยมือ “งานบางอย่างไม่ได้ดีขึ้นเพราะทำเร็ว” “ข้ารู้” “เมื่อ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๖ — ถ้วยอีกใบ เทียนเผิงมาถึงร้านยาตอนสาย ครั้งนี้ไม่ต้องเคาะ ประตูเปิดอยู่แล้ว หลินเยว่นั่งหันหลังให้ กำลังแยกสมุนไพรลงลิ้นชัก “มาแล้วหรือ” เทียนเผิงหยุดตรงประตู “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า” “คนอื่นเดินเข้าร้านแล้วพูด” “ข้าเดินเสียงดัง?” “เปล่า” “งั้น?” หลินเยว่หันมา “ท่านชอบยืนรอให้ข้าทักก่อน” เทียนเผิงเงียบ นางยิ้ม “วันนี้จะยืนอีกนานไหม” เขาจึงเดินเข้าไป แล้วเห็นสิ่งหนึ่งบนโต๊ะ ถ้วยชาไม้ใบเล็ก ใหม่ ไม่สวยนัก ขอบยังมีรอยมีดจากคนเหลา แต่ต่างจากถ้วยอื่นตรงที่ด้านข้างมีอักษรหนึ่งตัว เผิง เขาหยุด “นี่อะไร” หลินเยว่ตอบโดยไม่เงยหน้า “ถ้วย” “ข้าดูออก” “ดีขึ้นแล้วนี่” เทียนเผิงหยิบขึ้นมา “ของใคร” คราวนี้นางเงยหน้า “เขียนชื่อท่านอยู่” เขามองตัวอักษรอีกครั้ง “ของข้า?” “อืม” “ทำไม” “เพราะท่านมาทุกวัน” คำตอบง่ายเกินไป ง่ายเสียจนเทียนเผิงไม่รู้จะตอบอย่างไร หลินเยว่พูดต่อ “เมื่อก่อนท่านใช้ถ้วยคนไข้” “ข้าล้างแล้ว” “ข้ารู้” “งั้นก็ใช้ได้” “แต่ข้าไม่อยากให้ใช้แล้ว” “เพราะอะไร” นางคิดนิดหนึ่ง “ถ้วยคนไข้

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๘ — คำที่ยังไม่ได้พูด เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนตกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หลินเยว่เปิดประตูร้านช้ากว่าปกติ และพบว่า— หน้าร้านมีถุงข้าววางอยู่หนึ่งถุง ข้างกันมีชายคนหนึ่งยืนกอดอก เปียกไปครึ่งตัว “ท่านมาทำอะไรแต่เช้า” เทียนเผิงหันมา “เอาข้าวมา” “ข้าว?” “ยายซู่อิงบอกว่าที่บ้านเจ้าใกล้หมด” หลินเยว่ก้มมองถุง “แล้วทำไมไม่วางไว้แล้วกลับไป” “ฝนตก” “แล้ว?” “ข้าไม่อยากให้ข้าวเปียก” นางมองถุงข้าว แล้วมองเขา “ถุงอยู่ใต้ชายคา” เทียนเผิงเงียบ “อืม” หลินเยว่หัวเราะ “เข้ามาเถอะ” เขาเดินเข้าไป ก่อนที่นางจะพูดต่อ “เช็ดผมด้วย” “ไม่เป็นไร” “เปียกหมดแล้ว” “เดี๋ยวก็แห้ง” หลินเยว่ถอนใจ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กโยนให้ “ท่านนี่…” เทียนเผิงรับไว้ “อะไร” “ดูแลตัวเองไม่เป็น” เขาเช็ดผมอย่างเชื่อฟัง “ข้ามีเจ้าแล้ว” มือของหลินเยว่หยุด เทียนเผิงเองก็หยุด ทั้งคู่มองหน้ากัน “ข้าหมายถึง…” เขาเริ่ม “เจ้าเป็นหมอ” หลินเยว่ยิ้ม “อืม” “อย่าอืม” “แล้วให้พูดอะไร” เทียนเผิงคิด “ไม่รู้” นางหัวเราะ “งั้นก็อืมไปเถอะ” --- ฝนตกหนักขึ้น คนไข้แทบไม่

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๙ — คนที่กำลังกลับมา เช้าวันนั้น เทียนเผิงไม่ได้มาที่ร้านยา เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หลินเยว่นั่งรออยู่หน้าโต๊ะ อาหารเช้าสองชุดถูกวางไว้แล้ว หนึ่งชุดเย็นลงเรื่อย ๆ อีกชุดไม่มีใครแตะ นางมองประตูอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดก็ถอนหายใจ “คนบ้า…” แต่พอพูดจบก็ส่ายหน้า “ข้าจะรอทำไม” นางลุกเก็บอาหาร แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “รอใครอยู่หรือ” หลินเยว่หันขวับ เทียนเผิงยืนอยู่ตรงนั้น ในมือมีถุงผัก “ท่าน!” “ว่า?” “ทำไมวันนี้มาสาย” “ข้าไปตลาด” “แล้วทำไมไม่บอก” “เจ้าจะได้รอ?” หลินเยว่ชะงัก เขายิ้ม “ข้าเดาเอา” “แล้วถ้าข้าไม่รอล่ะ” “ก็ไม่เป็นไร” “จริง?” “ไม่จริง” นางหลุดหัวเราะ “อย่างน้อยวันนี้พูดตรง” เทียนเผิงวางผักลง “กินข้าวหรือยัง” หลินเยว่มองอาหารบนโต๊ะ “ยัง” “ดี” “ดีตรงไหน” “ข้าหิว” นางมองหน้าเขา แล้วหัวเราะออกมาอีกครั้ง “นั่งสิ” --- มื้อเช้าวันนั้นธรรมดามาก มีเพียงโจ๊กหมู ไข่ต้ม และผักดอง แต่เทียนเผิงกลับกินมากกว่าปกติ หลินเยว่สังเกต “เมื่อคืนไม่ได้กิน?” “กิน” “แล้วทำไมวันนี้กินเยอะ” “หิว”