Todos los capítulos de ANG LIHIM NG NINONG KO: Capítulo 1 - Capítulo 10

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭Hindi ko akalaing sa isang malaking bahay sa probinsiya magsisimulaang pinakamagulong bahagi ng buhay ko.Dalawampu't apat ako noon at halos dalawang buwan nang naghahanap ng trabaho. Kaya nang tawagan ako para sa posisyon bilang personal maid sa isang pribadong residence, hindi na ako nagdalawang-isip.Mataas ang sahod. May sariling kuwarto. Libre ang pagkain.At ang sabi ng agency, tahimik daw ang bahay.Mali pala sila sa isang bagay.Hindi tahimik ang bahay.Si Adrian ang dahilan.Pagkabukas pa lang ng malaking gate, agad kong napansin kung gaano kalawak ang property. May hardin sa magkabilang gilid ng driveway at malaking bahay na kulay puti at abo. Simple ang disenyo pero halatang mahal ang lahat ng materyales.Malayo iyon sa nakasanayan kong lugar. Sa paligid ay mga punong tila ilang dekada nang nakatayo, maayos na damuhan, at mga halamang inalagaan nang mabuti. Walang ingay ng mga sasakyan o mga taong nagmamadali. Tanging huni ng mga ibon at mahinang paggalaw

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟯Hindi namin minadali ang relasyon namin.Iyon ang gusto ko kay Adrian.Kahit dominant siya sa paraan ng pagsasalita at pagkilos, hindi niya ako pinipilit. Hindi niya kailanman ipinadama sa akin na kailangan kong gawin ang isang bagay dahil siya ang amo ko o dahil nasa bahay niya ako.Sa halip, hinahayaan niya akong pumili.Minsan, kapag napapansin niyang nag-aalangan ako, humihinto siya at hinihintay ang sagot ko.At habang tumatagal, mas lalo kong nauunawaan na iba pala ang pagiging dominant sa pagiging mapilit.Isang Sabado ng gabi, natapos nang maaga ang trabaho ko.Tahimik ang bahay nang gabing iyon. Wala akong gaanong kailangang gawin dahil naayos ko na ang karamihan ng mga gawain bago pa man lumubog ang araw.Nang matapos ako sa kusina, nagpunas ako ng kamay at naglakad papunta sa living room.Nandoon si Adrian.Nakasandal siya sa sofa habang hawak ang remote control. Nakasuot siya ng simpleng shirt at lounge pants, malayo sa karaniwang ayos niya kapag may trab

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟱Dumating ang araw na kailangan naming pag-usapan ang kinabukasan.Alam naming hindi habang-buhay maaaring manatiling sikreto ang relasyon namin.Nasa garden kami nang sabihin ko iyon.Tahimik ang hapon. Bahagyang umiihip ang hangin at gumagalaw ang mga dahon ng mga puno sa paligid. Sa malayo, maririnig ang ilang ibon habang unti-unting lumulubog ang araw.Matagal ko nang iniisip ang pag-uusap na iyon.Hindi dahil ayaw ko sa kanya.Kabaligtaran.Dahil mas naging mahalaga na siya sa akin kaysa sa inaasahan ko.“Adrian.”“Hmm?”“May kailangan tayong pag-usapan.”Tumingin siya sa akin.“Okay.”“I don't want to stay here forever as your maid.”Tahimik siya.Hindi siya agad sumagot.Nakatingin lamang siya sa akin na parang pinag-iisipan nang mabuti ang bawat salitang narinig niya.Nagpatuloy ako.“At ayokong isipin mong kasama mo ako dahil trabaho ko ito.”Tumango siya.“I understand.”“Really?”“Yes.”Hinawakan niya ang kamay ko.“I've been thinking about that too.”“Anon

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟳Kinabukasan, parang walang nangyari.Pero hindi iyon nangangahulugang wala akong napansin.Mas madalas ngumiti si Adrian.Mas madalas din akong kabahan.Habang naghahanda ako ng almusal, bigla siyang pumasok sa kusina.Napangiti ako.Lumapit siya sa likod ko, at hinawakan ang aking pwet “Busy?”“Very.”“Can I interrupt?”“Depende.”“On?”“Kung gaano ka kaistorbo.”Tumawa siya.Nang mapalingon ako, halos magkadikit na ang mga mukha namin.“Adrian…”“Yes?”“Maliligo na muna ako"“Okay, go.”Pero bago ako lumayo.Sa halip, mabilis nyang dinakma ang aking mga hinaharap at napangiti.Nagkatitigan kami.“Okay?”“Yes.”Isang mainit at mabilis na halik ang ibinigay niya sa akin bago ako tuluyang umatras.Napailing ako.“Ang daya mo.”“Why?”“Alam mong hindi ako makapag-isip kapag ganyan ka.”Ngumiti siya.“That's the point.”Habang naliligo ako sa CR may narinig akong tila bang mga hakbang na papunta sakin."Sino yan""Ako to""Adrian?"Hindi na sya sumagot bigla nalang nya

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟵 “Ang sarap-sarap, mahal… salamat at napatawad mo na ako.” Parang biglang tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit ang nakita ko o ang narinig ko. Napaatras ako nang dahan dahan, pilit pinipigilan ang sarili kong humikbi. Ayokong marinig nila ako. Ayokong malaman ni Adrian na nakabalik na ako. Hindi ko na hinintay pang marinig ang susunod nilang pag-uusap. Tumalikod ako at lumabas ng bahay na parang walang nangyari. Isinara ko nang maingat ang p***o. Paglabas ko ng gate, saka lang tuluyang bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Masakit. Sobrang sakit. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko ang nakita ko. Ilang minuto lang ang nakalipas, iniisip ko kung paano ko kakausapin si Adrian tungkol kay Celeste. Ngayon, parang ako mismo ang naging tanga sa sarili kong kuwento. Naglakad ako nang hindi alam kung saan pupunta. Nang makahanap ako ng taxi, agad akong sumakay. “Ma'am, saan po?” Saglit akong natahimik. “Bas