Lahat ng Kabanata ng ANG LIHIM NG NINONG KO: Kabanata 1 - Kabanata 6

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭Hindi ko akalaing sa isang malaking bahay sa probinsiya magsisimulaang pinakamagulong bahagi ng buhay ko.Dalawampu't apat ako noon at halos dalawang buwan nang naghahanap ng trabaho. Kaya nang tawagan ako para sa posisyon bilang personal maid sa isang pribadong residence, hindi na ako nagdalawang-isip.Mataas ang sahod. May sariling kuwarto. Libre ang pagkain.At ang sabi ng agency, tahimik daw ang bahay.Mali pala sila sa isang bagay.Hindi tahimik ang bahay.Si Adrian ang dahilan.Pagkabukas pa lang ng malaking gate, agad kong napansin kung gaano kalawak ang property. May hardin sa magkabilang gilid ng driveway at malaking bahay na kulay puti at abo. Simple ang disenyo pero halatang mahal ang lahat ng materyales.Malayo iyon sa nakasanayan kong lugar. Sa paligid ay mga punong tila ilang dekada nang nakatayo, maayos na damuhan, at mga halamang inalagaan nang mabuti. Walang ingay ng mga sasakyan o mga taong nagmamadali. Tanging huni ng mga ibon at mahinang paggalaw

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟯Hindi namin minadali ang relasyon namin.Iyon ang gusto ko kay Adrian.Kahit dominant siya sa paraan ng pagsasalita at pagkilos, hindi niya ako pinipilit. Hindi niya kailanman ipinadama sa akin na kailangan kong gawin ang isang bagay dahil siya ang amo ko o dahil nasa bahay niya ako.Sa halip, hinahayaan niya akong pumili.Minsan, kapag napapansin niyang nag-aalangan ako, humihinto siya at hinihintay ang sagot ko.At habang tumatagal, mas lalo kong nauunawaan na iba pala ang pagiging dominant sa pagiging mapilit.Isang Sabado ng gabi, natapos nang maaga ang trabaho ko.Tahimik ang bahay nang gabing iyon. Wala akong gaanong kailangang gawin dahil naayos ko na ang karamihan ng mga gawain bago pa man lumubog ang araw.Nang matapos ako sa kusina, nagpunas ako ng kamay at naglakad papunta sa living room.Nandoon si Adrian.Nakasandal siya sa sofa habang hawak ang remote control. Nakasuot siya ng simpleng shirt at lounge pants, malayo sa karaniwang ayos niya kapag may trab

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟱Dumating ang araw na kailangan naming pag-usapan ang kinabukasan.Alam naming hindi habang-buhay maaaring manatiling sikreto ang relasyon namin.Nasa garden kami nang sabihin ko iyon.Tahimik ang hapon. Bahagyang umiihip ang hangin at gumagalaw ang mga dahon ng mga puno sa paligid. Sa malayo, maririnig ang ilang ibon habang unti-unting lumulubog ang araw.Matagal ko nang iniisip ang pag-uusap na iyon.Hindi dahil ayaw ko sa kanya.Kabaligtaran.Dahil mas naging mahalaga na siya sa akin kaysa sa inaasahan ko.“Adrian.”“Hmm?”“May kailangan tayong pag-usapan.”Tumingin siya sa akin.“Okay.”“I don't want to stay here forever as your maid.”Tahimik siya.Hindi siya agad sumagot.Nakatingin lamang siya sa akin na parang pinag-iisipan nang mabuti ang bawat salitang narinig niya.Nagpatuloy ako.“At ayokong isipin mong kasama mo ako dahil trabaho ko ito.”Tumango siya.“I understand.”“Really?”“Yes.”Hinawakan niya ang kamay ko.“I've been thinking about that too.”“Anon