ANG BAWAL NA TINGIN

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟮

Pagkaraan ng isang linggo, naging normal na ang routine namin.

Alas-sais, gising. Alas-siyete, breakfast. Pagkatapos, trabaho. At kung minsan, coffee kasama si Adrian.

Sa loob lamang ng isang linggo, parang naging pamilyar na sa akin ang bawat sulok ng bahay.

Alam ko na kung saan nakalagay ang mga baso, kung anong tasa ang ginagamit niya tuwing umaga, kung saan niya gustong ilagay ang susi niya, at maging kung paano niya gustong ayusin ang mga gamit sa dining table.

Alam ko rin kung kailan siya tahimik dahil pagod at kung kailan naman siya tahimik dahil may iniisip.

At marahil, masyado ko na siyang napapansin.

Hindi na siya kasing lamig noong unang araw.

Mas madalas na siyang ngumiti. Mas madalas din niya akong asarin.

“Late.”

Napatingin ako sa orasan.

“Two minutes lang.”

“Late pa rin.”

“Strict ka talaga.”

“Yes.”

“At proud ka pa.”

“Very.”

Napailing ako. “Ang yabang.”

Ngumiti siya.

“Pero gusto mo.”

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Tumitig lang ako sa kanya habang nakataas nang bahagya ang isang kilay niya, tila hinihintay ang sagot ko.

“Hindi,” pilit kong sabi.

“Sure?”

“Sure.”

“Liar.”

Napailing ako at bumalik sa ginagawa ko para itago ang ngiti sa mukha ko.

Mula noon, naging mas komportable kami sa isa't isa. Maliliit na biro, mahabang tinginan at mga usapang hindi ko inaasahang maibabahagi ko sa kanya.

Minsan, nauuwi ang simpleng coffee namin sa halos isang oras na pag-uusap.

May mga pagkakataong ikinukuwento niya ang tungkol sa trabaho niya.

May mga pagkakataon ding ako naman ang nagsasalita tungkol sa buhay ko, sa mga pangarap ko, at sa mga bagay na gusto kong makamit balang araw.

Hindi siya palaging nagsasalita.

Pero nakikinig siya.

At iyon ang isa sa mga bagay na unti-unting nagustuhan ko sa kanya.

Hindi niya ako minamadali.

Kapag nagsasalita ako, hindi niya ginagamit ang cellphone niya. Tinitingnan niya ako at hinahayaan akong matapos.

Minsan, naiisip ko na baka iyon ang dahilan kung bakit naging madali para sa akin na maging komportable sa kanya.

Hindi ko kailangang magpanggap.

Isang gabi, malakas ang ulan at biglang namatay ang ilaw.

“Mira?”

“Adrian?”

“Stay there.”

Narinig ko ang mga yabag niya. Maya-maya, lumiwanag ang flashlight ng cellphone niya.

Malakas ang ulan sa labas. Halos hindi na marinig ang ibang tunog dahil sa lakas ng patak sa bubong at mga bintana.

Nakatayo ako sa kusina habang hawak ang maliit na flashlight sa ibabaw ng counter.

“Natatakot ka?”

“Konti.”

Lumapit siya.

“Okay ka?”

“Yes.”

“Come here.”

Lumapit ako.

Hindi siya masyadong malapit, pero sapat para maramdaman kong nagbago ang atmosphere.

Kanina lamang ay ordinaryong gabi iyon.

Ngayon, parang biglang naging maliit ang espasyo sa pagitan namin.

Ang liwanag mula sa cellphone niya ay bahagyang tumatama sa mukha niya. Sa ganitong kadilim, mas napapansin ko ang mga mata niya.

“Adrian?”

“Hm?”

“Ba't hindi ka umaalis?”

Ngumiti siya.

“Because I don't want to.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam mo bang nakakailang ka?”

“Good. At least napapansin mo ako.”

Napatawa ako.

Sa gitna ng malakas na ulan, bigla kong naramdaman na wala akong dahilan para kabahan.

Napansin kong bahagyang lumuwag ang ekspresyon niya.

“Napapansin kita.”

Nawala ang ngiti niya.

“How much?”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil wala akong sagot.

Kundi dahil natatakot akong sabihin nang malakas ang nasa isip ko.

“Tell me.”

“Enough.”

“Enough for what?”

Tumingin ako sa kanya.

“Enough para malaman kong gusto rin kita.”

Tahimik.

Walang ibang maririnig kundi ang ulan.

Hindi siya agad nagsalita.

Parang kailangan niyang siguraduhin na tama ang narinig niya.

“Are you sure?”

Tumango ako.

“Yes.”

Hindi siya agad gumalaw.

Ilang segundo kaming nagtitigan.

Walang nagmamadali.

At sa pagkakataong iyon, alam kong pareho naming naiintindihan kung ano ang maaaring mangyari pagkatapos.

“Kung may gagawin ako, sabihin mo kung ayaw mo.”

“Okay.”

Marahan siyang lumapit.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang ilang segundo na iyon.

Ang alam ko lang, bawat hakbang niya ay mas lalo kong nararamdaman ang kaba sa dibdib ko.

Nang magtagpo ang mga labi namin, maikli lamang ang halik.

Paglayo niya, pareho kaming tahimik.

Hindi ako agad nakatingin sa kanya.

Pakiramdam ko ay mainit ang mukha ko kahit malamig ang paligid.

“Okay ka?”

“More than okay.”

Ngumiti siya.

Muli niya akong hinalikan ng mas matagal, pero nanatiling maingat.

Hindi niya ako hinila palapit nang sapilitan. Hinayaan niyang ako ang manatili sa pagitan ng distansyang komportable para sa akin.

At sa halip na matakot, mas lalo kong naramdaman ang kakaibang kapanatagan.

Kinabukasan, parang walang nangyari.

Pero pareho naming alam na hindi na pareho ang lahat.

Nagkita kami sa dining table nang alas-siyete ng umaga.

“Good morning.”

“Good morning.”

Normal ang boses niya.

Normal din ang kilos niya.

Pero nang magtagpo ang mga mata namin, pareho kaming napangiti nang bahagya.

Wala kaming sinabi tungkol sa nangyari.

Hindi na kailangan.

May mga bagay na hindi kailangang ipaliwanag dahil pareho ninyong alam.

Isang gabi, habang naghahanda ako ng hapunan, lumapit siya.

“Need help?”

“Hindi.”

“Sure?”

“Sure.”

“Then why are you shaking?”

Napahinto ako.

Hindi ko namalayang nanginginig pala nang bahagya ang kamay ko habang hawak ang kutsara.

“Because you're standing too close.”

“Want me to move?”

Hindi ako sumagot.

“Tell me.”

Tumingin ako sa kanya.

“No.”

Bahagya siyang ngumiti.

Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

Mainit ang palad niya kumpara sa kamay kong malamig dahil sa tubig na ginagamit ko sa paghahanda ng pagkain.

Nang hindi ako umatras, saka niya ako hinalikan.

Sa pagkakataong iyon, mas matagal ang halik. Hindi nagmamadali at hindi marahas.

Pareho naming alam ang gusto namin.

Sa labas, tahimik ang gabi.

Sa loob ng kusina, tanging mahinang tunog ng refrigerator at orasan ang maririnig.

Nang maghiwalay kami, napangiti ako.

“Masarap ang dinner,” sabi niya.

Napatawa ako.

“Ang lakas mong mang-asar.”

“At gusto mo.”

“Maybe.”

“Maybe?”

“Maybe.”

Tumawa siya.

At sa gabing iyon, isang bagay ang malinaw sa akin.

Hindi na ito simpleng crush.

May gusto ako kay Adrian.

At mas nakakatakot kasi gusto ko kung saan kami papunta.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw.

Hindi ko rin alam kung may hangganan ba ang bagay na unti-unti naming sinisimulan.

Alam kong may mga komplikasyon.

Ako ay empleyado niya.

Siya ang taong nagbibigay sa akin ng trabaho at tirahan.

At kahit hindi niya kailanman ginamit iyon para kontrolin ako, alam kong may malaking pagkakaiba pa rin sa pagitan ng aming mga posisyon.

Pero kapag kami lang ang magkasama, nakakalimutan ko iyon.

Nakikita ko lamang si Adrian.

Ang lalaking marunong mang-asar.

Ang lalaking mahilig magkape sa umaga.

Ang lalaking seryoso sa maraming bagay pero biglang nagiging mapagbiro kapag kaming dalawa lang.

At ang lalaking, sa hindi ko maintindihang dahilan, ay pinili ring pansinin ako.

Nang bumalik ako sa kusina, pilit kong itinuloy ang ginagawa ko, ngunit hindi na kasing steady ang mga kamay ko.

Ang simpleng tunog ng mga kubyertos at ang mahinang pagkulo ng pagkain ay tila naging mas malinaw sa gitna ng katahimikan.

Pinilit kong ituon ang atensyon ko sa hapunan.

Pero bawat ilang segundo, bumabalik sa isip ko ang halik niya.

Napahawak ako sa labi ko nang hindi ko namamalayan.

Agad kong ibinaba ang kamay ko nang marinig ko ang mga yabag niya.

“Mira?”

“Yes?”

“Okay ka?”

“Okay lang.”

Tumigil siya sa may pintuan ng kusina.

“Sure?”

Tumango ako.

“Sure.”

Ilang segundo siyang nakatingin sa akin bago bahagyang ngumiti.

Hindi na siya nagtanong.

At sa simpleng paraan na iyon, muli kong naramdaman na naiintindihan niya ako.

Alam kong may nagbago sa pagitan namin.

Hindi pa namin kailangang pangalanan iyon, pero pareho naming naramdaman na hindi na basta ordinaryong pagtingin ang namamagitan sa amin.

Nang gabing iyon, habang nakahiga ako sa kama, matagal akong hindi nakatulog.

Paulit-ulit kong iniisip kung tama ba ang ginagawa ko.

Pero sa bawat pagkakataong sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili kong lumayo, isang tanong lang ang bumabalik sa isip ko.

Paano kung ayaw ko?

Paano kung gusto kong manatili?

Paano kung ang nararamdaman ko ay hindi lamang simpleng attraction?

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko pa alam ang sagot.

Pero alam kong may isang bagay na hindi ko na kayang itanggi.

Gusto ko si Adrian.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa bahay na iyon, hindi na ako natatakot sa posibilidad na baka gusto niya rin ako.

Ang kinatatakutan ko ngayon ay kung hanggang saan kami dadalhin ng nararamdaman naming pareho.

Dahil minsan, ang pinakamapanganib na bagay ay hindi ang isang bagay na ipinagbabawal.

Kundi ang isang bagay na pareho ninyong gusto, kahit alam ninyong maaaring magbago nito ang lahat.