SA LIKOD NG SARADONG P***O

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟯

Hindi namin minadali ang relasyon namin.

Iyon ang gusto ko kay Adrian.

Kahit dominant siya sa paraan ng pagsasalita at pagkilos, hindi niya ako pinipilit. Hindi niya kailanman ipinadama sa akin na kailangan kong gawin ang isang bagay dahil siya ang amo ko o dahil nasa bahay niya ako.

Sa halip, hinahayaan niya akong pumili.

Minsan, kapag napapansin niyang nag-aalangan ako, humihinto siya at hinihintay ang sagot ko.

At habang tumatagal, mas lalo kong nauunawaan na iba pala ang pagiging dominant sa pagiging mapilit.

Isang Sabado ng gabi, natapos nang maaga ang trabaho ko.

Tahimik ang bahay nang gabing iyon. Wala akong gaanong kailangang gawin dahil naayos ko na ang karamihan ng mga gawain bago pa man lumubog ang araw.

Nang matapos ako sa kusina, nagpunas ako ng kamay at naglakad papunta sa living room.

Nandoon si Adrian.

Nakasandal siya sa sofa habang hawak ang remote control. Nakasuot siya ng simpleng shirt at lounge pants, malayo sa karaniwang ayos niya kapag may trabaho.

Nang makita niya ako, bahagya siyang ngumiti.

“Movie?” tanong niya.

“Sure.”

Umupo kami sa sofa. Isang pelikula ang pinili niya pero halos hindi ko na maalala ang kuwento.

Masyado akong aware sa presensya niya.

Sa bawat galaw niya.

Sa tunog ng paghinga niya.

Sa init ng katawan niyang malapit sa akin.

Sinubukan kong ituon ang atensyon ko sa screen, pero ilang minuto pa lang ay napansin kong hindi ko na talaga sinusundan ang pelikula.

“Interesting?” tanong niya nang hindi tumitingin sa akin.

“Hmm?”

“Movie.”

“Ah.”

Napangiti siya.

“Hindi mo pinapanood.”

“Pinapanood ko.”

“Sure?”

“Sure.”

“Liar.”

Napailing ako habang nakangiti.

“Manood ka na lang.”

“I'm trying.”

“Hindi halata.”

Napatawa ako nang mahina.

Maya-maya, naramdaman kong hinawakan niya ang kamay ko.

Hindi niya agad hinila palapit.

Hinawakan lang niya iyon at hinintay ang reaksyon ko.

“Comfortable?”

“Yes.”

“Sure?”

“Yes.”

Ngumiti siya.

Marahan niya akong hinila palapit.

Nakasandal ako sa balikat niya habang tahimik naming pinapanood ang screen. Maya-maya, nagsalita siya.

“May gusto akong sabihin.”

“Ano?”

“I like having you here.”

“Because I work for you?”

“No.”

Tumingin siya sa akin.

“Because you're you.”

Hindi ako nakasagot.

Simple lamang ang mga salita niya.

Pero hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa anumang compliment na narinig ko mula sa ibang tao.

Hindi niya sinabi na maganda ako.

Hindi niya sinabi na gusto niya ang katawan ko.

Hindi niya sinabi na kailangan niya ako.

Sinabi niyang gusto niya ako dahil ako ako.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi ko agad alam kung ano ang sasabihin.

“Adrian…”

“Just stay.”

Nanatili ako.

Hinalikan niya ako sa noo, pagkatapos sa pisngi. Nang tumingin ako sa kanya, alam na namin pareho kung ano ang gusto namin.

Naghalikan kami.

Mas mahaba kaysa dati. Mas malalim ang emosyon. Nakasandal ako sa kanya habang marahan niyang hinahaplos ang buhok ko.

Hindi nagmamadali ang mga kilos niya.

Para bang bawat segundo ay binibigyan niya ako ng pagkakataong magbago ng isip.

Pero hindi ako lumayo.

Sa halip, mas lalo akong naging komportable sa yakap niya.

Nang lumayo siya, hinawakan niya ang mukha ko.

“Tell me if you want me to stop.”

“Hindi.”

“Sure?”

“Yes.”

Muli niya akong hinalikan.

Mas naging intimate ang sandali, ngunit nanatili siyang maingat sa bawat kilos. Hindi niya ako minadali.

At dahil alam kong may choice ako, mas naging komportable akong manatili sa tabi niya.

Hindi ko kailangang hulaan kung may karapatan ba akong umatras.

Alam kong meron.

At marahil iyon ang pinakamahalagang bagay para sa akin.

Maya-maya, napahinga ako sa dibdib niya.

Tahimik kaming dalawa.

Naririnig ko ang steady niyang paghinga at ang mahinang tunog ng pelikulang patuloy na tumatakbo sa harapan namin.

Hindi ko na alam kung anong eksena ang ipinapalabas.

Wala na rin akong pakialam.

Sa sandaling iyon, sapat na sa akin ang katahimikan.

“Adrian?”

“Hmm?”

“Are we doing something stupid?”

“Probably.”

Napatawa ako.

“At least honest.”

“Always.”

Ilang segundo siyang tahimik.

“Pero ayokong magsisi ka.”

Hindi ko alam kung bakit mas tumimo iyon kaysa sa mga halik niya.

Siguro dahil sa lahat ng maaaring sabihin ng isang taong may gusto sa akin, iyon ang hindi ko inaasahang marinig.

Hindi niya sinabi na huwag akong mag-alala.

Hindi niya ipinangako na magiging madali ang lahat.

Hindi niya sinabi na sigurado ang kinabukasan namin.

Ang sinabi niya lamang ay ayaw niyang magsisi ako.

“Hindi ako nagsisisi.”

Ngumiti siya.

“Good.”

Hinaplos niya ang buhok ko.

“Then we'll take it slowly.”

Tumango ako.

That night, nag-usap kami nang matagal. Mga pangarap, mga pagkakamali at mga bagay na kinatatakutan.

Doon ko nalaman na marami pala akong hindi alam tungkol sa kanya.

May mga bagay siyang pinagsisihan.

May mga desisyong hindi niya mababawi.

May mga pangarap siyang matagal nang isinantabi dahil sa mga responsibilidad na kailangan niyang unahin.

Hindi siya palaging kasing lakas ng ipinapakita niya.

At hindi rin pala siya palaging sigurado.

Minsan, tulad ko, natatakot din siya sa mga bagay na hindi niya kayang kontrolin.

Ikinuwento ko rin sa kanya ang tungkol sa mga pangarap ko.

Sinabi ko kung gaano ko gustong magkaroon ng sariling buhay na hindi kailangang umasa sa ibang tao.

Sinabi ko kung gaano kahirap ang paghahanap ng trabaho bago ako makarating sa bahay na iyon.

At sinabi ko rin kung gaano ako kaswerte na nagkaroon ako ng pagkakataong magsimula ulit.

Nakinig lang siya.

Paminsan-minsan ay nagtatanong.

Hindi niya ako pinutol.

Hindi niya ako hinusgahan.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang ibang Adrian.

Hindi ang dominanteng lalaki na sanay magbigay ng instructions.

Kundi ang taong marunong ding maging vulnerable.

May sandali pa nga na napansin kong bahagyang umiwas siya ng tingin habang nagsasalita tungkol sa isang bagay na tila mahirap para sa kanya.

Doon ko napagtanto na hindi pala siya sanay magsabi ng lahat.

Sanay siyang magtago ng emosyon.

Sanay siyang maging matatag.

Siguro dahil iyon ang inaasahan sa kanya.

Pero nang gabing iyon, pinayagan niya akong makita ang bahagi niya na hindi niya basta ipinapakita sa ibang tao.

At hindi ko alam kung bakit, pero nakaramdam ako ng kakaibang closeness.

Mas malalim kaysa sa mga halik.

Mas mahalaga kaysa sa simpleng attraction.

Nang malapit nang maghatinggabi, tumayo ako.

“Good night.”

“Good night.”

Bago ako umalis, hinalikan niya ang noo ko.

“Sleep well.”

Ngumiti ako.

“Thank you.”

Pagbalik ko sa kuwarto, matagal akong nakatitig sa kisame.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas.

Pero alam kong gusto kong malaman.

Nahuhulog na ako.

Hindi ko na kayang itanggi iyon.

Habang nakahiga ako sa kama, binalikan ko ang bawat salitang sinabi niya.

Sa unang tingin, madali sanang isipin na si Adrian ang laging may kontrol.

Ngunit sa gabing iyon, ipinakita niyang kaya rin niyang maghintay, makinig, at umatras kapag kinakailangan.

Doon ko mas naunawaan kung bakit unti-unti akong naging kampante sa tabi niya.

Hindi dahil wala akong nakikitang panganib.

Kundi dahil alam kong hindi niya ako pipilitin.

At habang mas nakikilala ko siya, mas lalo kong nararamdaman na may ibang bahagi ng pagkatao niya na unti-unti niyang ipinapakita sa akin.

Bahagi na hindi ko nakita noong unang araw.

Noong una, ang nakita ko lamang ay isang seryoso at tahimik na lalaki na nakatira sa malaking bahay na iyon.

Ngayon, nakikita ko na ang isang taong may sariling takot, pangarap, at mga sugat na hindi niya basta ipinapakita.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong nahuhulog.

Dahil sa likod ng taong akala ko ay kayang kontrolin ang lahat, may isang Adrian na hindi natatakot na sabihing hindi niya alam ang susunod na mangyayari.

At sa gabing iyon, bago ako tuluyang nakatulog, isang bagay ang malinaw sa akin.

Hindi ko alam kung saan kami hahantong.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang bagay na ito.

Hindi ko alam kung tama ba ang lahat.

Pero gusto kong manatili.

Gusto kong makita kung saan kami dadalhin ng bawat umaga, bawat tahimik na gabi, bawat tasa ng kape, at bawat pagkakataong magkatitigan kami nang mas matagal kaysa kinakailangan.

Dahil minsan, hindi naman kailangang malaman agad ang ending.

Minsan, sapat nang malaman mong gusto mong ipagpatuloy ang kuwento.

At iyon ang naramdaman ko kay Adrian.

Hindi ko pa alam kung siya na ba ang taong matagal kong hinihintay.

Pero alam kong siya na ang taong ayaw kong bigla na lang mawala.