ANG LIHIM NG NINONG KO

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭

Hindi ko akalaing sa isang malaking bahay sa probinsiya magsisimulaang pinakamagulong bahagi ng buhay ko.

Dalawampu't apat ako noon at halos dalawang buwan nang naghahanap ng trabaho. Kaya nang tawagan ako para sa posisyon bilang personal maid sa isang pribadong residence, hindi na ako nagdalawang-isip.

Mataas ang sahod. May sariling kuwarto. Libre ang pagkain.

At ang sabi ng agency, tahimik daw ang bahay.

Mali pala sila sa isang bagay.

Hindi tahimik ang bahay.

Si Adrian ang dahilan.

Pagkabukas pa lang ng malaking gate, agad kong napansin kung gaano kalawak ang property. May hardin sa magkabilang gilid ng driveway at malaking bahay na kulay puti at abo. Simple ang disenyo pero halatang mahal ang lahat ng materyales.

Malayo iyon sa nakasanayan kong lugar. Sa paligid ay mga punong tila ilang dekada nang nakatayo, maayos na damuhan, at mga halamang inalagaan nang mabuti. Walang ingay ng mga sasakyan o mga taong nagmamadali. Tanging huni ng mga ibon at mahinang paggalaw ng mga dahon ang maririnig.

Huminga ako nang malalim bago ako kumatok.

Sa totoo lang, kinakabahan ako.

Hindi dahil sa trabaho. Sanay naman akong gumawa ng mga gawaing bahay. Ang kinakabahan ako ay dahil sa unang pagkakataon, titira ako sa bahay ng ibang tao.

At hindi basta bahay lang.

Napakalaki nito.

Isang lalaki ang nagbukas.

“Ikaw si Mira?”

Tumango ako. “Opo.”

Hindi siya ngumiti.

“Pasok ka.”

Matangkad siya, maayos ang buhok, at nakasuot ng simpleng dark polo shirt. Hindi siya mukhang matanda gaya ng unang naiisip ko kapag sinabing ninong. Siguro nasa early thirties lang siya.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya nang ilang segundo.

Matalim ang jawline niya, maayos ang buhok, at seryoso ang ekspresyon. Hindi siya iyong tipo ng lalaking kailangang magsalita nang marami para mapansin.

Tahimik lang siya, pero may presence.

Ipinakita niya sa akin ang kuwarto, kitchen, laundry area at living room.

Habang naglalakad kami, pilit kong iniintindi ang bawat lugar para hindi ako maligaw kapag nagsimula na akong magtrabaho.

“Breakfast at seven.”

“Yes, sir.”

“Wag mo akong tawaging sir.”

Napatingin ako sa kanya. “Ano po ang itatawag ko?”

“Adrian.”

“Okay po, Adrian.”

Saglit siyang tumingin sa akin.

“Mas okay.”

Nang makaalis siya, napabuntong-hininga ako.

“Ang sungit.”

Hindi ko alam na narinig niya pala iyon.

“Narinig ko.”

Napalingon ako. Nakatayo siya sa dulo ng hallway.

Namula ang mukha ko. “Sorry.”

“Magpahinga ka muna.”

Tumalikod siya, pero bago siya tuluyang umalis, bahagya siyang ngumiti.

At nakakainis aminin, pero mas lalo siyang gumanda sa paningin ko nang gawin niya iyon.

Napailing ako sa sarili ko.

Ano ba naman 'to?

Unang araw ko pa lang, napapansin ko na agad ang amo ko.

Pinilit kong alisin sa isip ko iyon.

Trabaho lang.

Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko bago ako nag-ayos ng mga gamit ko.

Kinabukasan, nagsimula ang trabaho ko.

Maaga akong naglinis, nagluto ng almusal at inayos ang dining table.

Eksaktong alas-siyete, bumaba si Adrian.

Tahimik ang buong bahay habang inaayos ko ang huling plato sa mesa. Nang marinig ko ang mga yabag niya sa hagdan, awtomatiko akong napalingon.

“Coffee?”

“Nasa tabi po.”

Umupo siya at nagsimulang kumain.

“Okay ba?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin.

“Masarap.”

“Salamat.”

“Umupo ka.”

“Hindi po ako puwedeng”

“Mira.”

May authority sa boses niya. Hindi galit, pero sanay siyang nasusunod.

Kaya naupo ako. “May boyfriend ka?”

Halos mabilaukan ako.

“Wala.”

“Bakit?”

“Busy sa trabaho.”

“At kung hindi?”

“Siguro wala pa rin.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good.”

“Good?”

“Wala lang.”

Ilang segundo kaming nagtitigan.

Ako ang unang umiwas.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nahiya.

Marahil dahil sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin. Hindi naman iyon bastos. Pero parang may kung anong sinusubukan niyang basahin sa mukha ko.

At mas nakakainis dahil hindi ko rin maiwasang mapansin ang mga maliliit na bagay tungkol sa kanya.

Kung paano siya humawak ng tasa.

Kung paano niya inaayos ang manggas ng polo niya.

Kung paano siya tahimik na kumakain habang paminsan-minsan ay sumisilip sa akin.

Sinabi ko ulit sa sarili ko na trabaho lang.

Sa sumunod na mga araw, napansin kong mas madalas niya akong kinakausap. Minsan tungkol sa pagkain. Minsan tungkol sa trabaho. Minsan naman ay walang malinaw na dahilan.

Sa una, akala ko nagiging komportable lang siya sa presensya ko.

Pero habang tumatagal, napapansin kong iba ang paraan ng pakikitungo niya sa akin kumpara sa unang araw.

Minsan ay tinatanong niya kung pagod ako.

Minsan ay pinapaupo niya ako kapag nakikita niyang matagal akong nakatayo.

At minsan, kapag tahimik ang bahay, bigla niya akong kinakausap kahit wala naman talaga siyang kailangang sabihin.

Isang hapon, sabay naming inabot ang parehong baso.

Nagkatinginan kami.

Hindi niya agad binitawan.

Ako rin.

Parang biglang bumagal ang paligid.

Naririnig ko ang mahinang ugong ng air conditioner at ang tunog ng orasan sa dingding.

“Careful,” marahan niyang sabi.

Tumango ako.

Mabilis kong binawi ang kamay ko.

“Sorry.”

“Hindi mo kailangang magsorry.”

Tumalikod siya, pero bago siya tuluyang makaalis, napansin kong may bahagyang ngiti sa labi niya.

Nang gabing iyon, matapos ang trabaho, tinawag niya ako sa living room.

Nakatayo siya malapit sa malaking bintana. Madilim na sa labas at ang mga ilaw mula sa hardin ay bahagyang pumapasok sa loob ng bahay.

“Mira.”

Lumapit ako.

“Komportable ka ba rito?”

“Oo.”

“Sigurado?”

“Sigurado.”

Tumingin siya sa akin nang matagal.

Hindi ko alam kung bakit parang biglang naging mabigat ang hangin sa pagitan namin.

“May problema ba?” tanong ko.

Umiling siya.

“Wala.”

Lumapit siya nang kaunti.

“May isa pa akong gustong itanong.”

“Ano?”

“Napapansin mo ba na madalas kitang tinitingnan?”

Hindi ako nakasagot.

Hindi ko alam kung ano ang tamang isasagot.

Dahil ang totoo, napapansin ko.

At mas matagal ko nang napapansin kaysa gusto kong aminin.

Ngumiti siya.

“Akala ko.”

“Adrian…”

“Relax. Wala akong gagawin na ayaw mo.”

Tumango ako.

At sa unang pagkakataon, nawala ang kaba ko.

Dahil malinaw ang sinabi niya.

Hindi niya ako pipilitin.

Pero malinaw rin ang tingin niya.

At sa paraan ng pagtingin niyang iyon, alam kong hindi ako nag-iisa sa nararamdaman kong attraction.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang tingin ko sa kanya.

Siguro noong una niya akong nginitian.

Siguro noong tinanong niya kung may boyfriend ako.

O baka mas matagal pa kaysa roon.

Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi na lamang siya ang lalaking nakatira sa malaking bahay na pinagtatrabahuhan ko.

Unti-unti, nagiging taong hinihintay kong makita sa bawat umaga.

“Good night, Mira.”

“Good night.”

Tumalikod siya.

Bago ako pumasok sa kuwarto, narinig ko siyang muli.

“Tomorrow, coffee with me.”

Napangiti ako.

“Okay.”

At doon ko unang naisip na baka hindi lang trabaho ang dahilan kung bakit ako napunta sa bahay na iyon.

Matagal akong nakatayo sa harap ng p***o bago tuluyang pumasok sa kuwarto.

Tahimik ang hallway, at tanging mahihinang tunog ng hangin mula sa labas ang kasama ko.

Ngunit kahit nakatalikod na ako, pakiramdam ko ay dala ko pa rin ang bigat ng tingin ni Adrian.

Hindi iyon nakakatakot. Mas nakakalito dahil sa paraan niyang naging maingat at parang may gusto siyang sabihin ngunit handang maghintay hanggang ako mismo ang handang makinig.

Isinara ko ang p***o at sumandal doon nang ilang segundo.

Huminga ako nang malalim.

“Anong nangyayari sa akin?”

Hindi ako nakasagot sa sarili kong tanong.

Lumapit ako sa kama at naupo. Sa labas ng bintana, tanaw ko ang bahagi ng hardin na naliliwanagan ng maliliit na ilaw.

Tahimik ang buong bahay.

Pero sa loob ng isip ko, hindi.

Paulit-ulit na bumabalik ang mga sinabi niya.

May boyfriend ka?

Good.

Napapansin mo ba na madalas kitang tinitingnan?

At higit sa lahat

Wala akong gagawin na ayaw mo.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang pinakamatagal na nanatili sa isip ko.

Siguro dahil sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa bahay na iyon, naramdaman kong hindi lamang ako isang empleyado.

May respeto sa paraan niya ng pakikitungo sa akin.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong naging curious sa kanya.

Sino ba talaga si Adrian kapag wala ang tahimik at seryosong mukha niya?

Bakit parang napakarami niyang itinatago?

At bakit pakiramdam ko, sa likod ng malaking bahay na iyon at ng katahimikang ipinagmamalaki ng agency, may isang kuwentong hindi ko pa alam?

Napahiga ako at tumingin sa kisame.

Dapat matulog na ako.

Maaga pa bukas.

Pero bago ko tuluyang ipikit ang mga mata ko, isang bagay ang malinaw sa isip ko.

Bukas, magkakape kami.

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung mas kinakabahan ba ako sa trabaho ko

o sa lalaking naghihintay sa akin sa dining table.

Hindi ko pa alam noon kung gaano kalaki ang magiging epekto ni Adrian sa buhay ko.

Hindi ko pa alam kung gaano karaming bagay ang matutuklasan ko tungkol sa kanya.

At higit sa lahat, hindi ko pa alam na ang simpleng pagpunta ko sa bahay na iyon ay magiging simula ng isang kuwento na hindi ko kailanman pinangarap, ngunit hindi ko rin basta basta matatakasan.