Todos los capítulos de จิวอิงภรรยาพลิกชะตา: Capítulo 11 - Capítulo 20

“จะ…เจ้าข้าเพียงแค่อยากจะกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงเพียงเท่านั้น ไม่เห็นจะต้องพูดจาเช่นนี้กับข้าเลย อะ..อึก ขะ..ข้าขอโทษเจ้าด้วย อึกกก!!” เซียนเยว่ทำเป็นบีบน้ำตาแสร้งว่าเสียใจต่อคำพูดของจิวอิงจนเธอนั้นกลายเป็นหญิงสาวปากคอเราะร้ายในสายตาของชาวบ้านและเรียกคะแนนความสงสารให้กับตนเองได้อีกด้วย จิวอิงเองก็ยืนมองดูการแสดงตรงหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายจนต้องหันหน้าไปอีกทางแต่สายตากับสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มที่กำลังมองตรงมาที่นางอย่างให้กำลังใจและแสดงออกถึงความห่วงใยอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงได้ส่งยิ้มบางเบากลับคืนไปให้เพื่อสื่อความหมายว่า 'ข้าไม่เป็นไร ข้ายังไหว'หลังจากที่สองสามีภรรยาสื่อสารกันผ่านทางแววตาเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นจิวอิงจึงได้หันกลับมาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสำรวจอีกครั้ง เซียนเยว่นั้นถือได้ว่าเป็นหญิงงามประจำหมู่บ้านป่าไผ่แห่งนี้เพราะด้วยรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณที่ได้รับการบำรุงเป็นอย่างดีอยู่ตลอดแถมงานต่าง ๆ ทั้งงานในบ้านหรืองานในไร่บิดามารดาของเธอก็ไม่เคยให้แตะต้อง พวกเขาเลี้ยงดูหญิงสาวมาราวกับว่าเธอเป็นบุตรสาวของขุนนางก็มิปานนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจที่เซีย

หลังจากที่หัวหน้าหมู่บ้านได้ทำการเขียนหนังสือสัญญาตัดขาดพร้อมทั้งหนังสือแยกบ้านและเปลี่ยนแซ่ขึ้นมาอย่างละ 3 ชุดแล้วนั้นในหนังสือสัญญาตัดขาดยังได้เพิ่มเงื่อนไข่เข้าไปอีกสองข้อโดย ข้อแรก หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายได้ลงนามในหนังสือฉบับนี้แล้วถือว่าทั้งสองห้ามมายุ่งหรือวุ่นวายและเรียกร้อง หรือทวงบุญคุณอันใดต่ออีกฝ่ายเป็นอันขาด ข้อสองถ้าหากฝ่ายใดทำผิดสัญญาต้องจ่ายค่าเสียหายให้กับอีกฝ่ายเป็นจำนวน 10 ตำลึงทองหลังจากที่หัวหน้าหมู่บ้านอ่านเงื่อนไขจบลงแล้วนั้นเขาก็ได้ให้ทั้งลู่หมิงและสามพี่น้องแซ่ลู่ประทับลายนิ้วมือในหนังสือทุกฉบับจากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านอีกสองคนจึงได้ลงชื่อเป็นพยาน จากนั้นก็ให้ทั้งสองฝ่ายเก็บหนังสือไว้คนละฉบับและอยู่ที่เขาอีกฉบับเพื่อนำไปดำเนินเรื่องต่อ แค่นี้ก็ถือว่าเป็นอันเสร็จเรียบร้อย ถังเหยียนหลังจากที่ทำหน้าที่หัวหน้าหมู่บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเขาก็ได้หันไปเอ่ยถามกับลู่เฟิงทันที“อาเฟิงเอ้ยต่อไปนี้เจ้าก็มิใช่คนแซ่ลู่อีกแล้วสินะแต่เป็นคนแซ่โจวตามแซ่เดิมของมารดาเจ้าคือโจวเฟิงแล้ว เช่นนั้นตาแก่คนนี้ก็จะขออวยพรให้ชีวิตใหม่ของพวกเจ้าทั้งสี่คนนั้นจงประสบพบเจอแต่สิ่งที่ด

ผ่านมาแล้ว 3 วันที่จิวอิงได้ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านของเธอซึ่งตลอดสามวันที่ผ่านมานั้นเธอได้สำรวจดูที่ดินว่างอยู่ 3 หมู่จนทั่วและได้ให้สามีพร้อมทั้งน้องๆ ช่วยกันพลิกหน้าดินตากแดดเอาไว้ตั้งแต่วันที่สองที่มาอยู่ ส่วนเธอเองก็ยุ่งๆ อยู่กับเรื่องการจัดการบ้านและวางแผนเตรียมตัวเพื่อที่จะเข้าไปในตัวเมืองของวันนี้ซึ่งเธอเองก็ได้ปรึกษากับสามีของเธอจนสามารถเดินทางเข้าเมืองในวันนี้ได้นั้นเองแต่ว่าก่อนหน้านี้หนึ่งวันนั้นเธอได้ทำการเข้าไปภายในมิติเพื่อทำการคัดลอกสูตรการทำอาหารมา 2-3 อย่าง จากนั้นเธอจึงได้ไปยังห้องเก็บสมบัติเพื่อตรวจดูว่ามีของมีค่าชิ้นไหนที่สามารถนำไปขายได้โดยไม่เป็นที่น่าสงสัยจนเกินไป และเธอก็เจอเข้ากับทองคำแท่งที่ดูเรียบ ๆ ไม่มีลวดลายแต่มูลค่าก็ถือว่าแพงพอตัวอยู่เช่นกันในโลกก่อนเพียงแต่ว่าในโลกนี้เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันจะมีค่ามากน้อยเพียงใดหลังจากที่จิวอิงเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยดีแล้วนั้นเธอก็ได้เดินออกจากห้องนอนไปยังหน้าบ้านที่ตอนนี้ได้มีร่างหนาของผู้เป็นสามียืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ระยะสายตาของชายหนุ่มก็ได้หันหน้ากลับมามองดูเธอก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้

หลังจากที่จิวอิงและโจวเฟิงออกมาจากโรงรับจำนำหวังหรงแล้วนั้นหญิงสาวก็ได้ส่งถุงเงินไปให้กับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันทีพร้อมทั้งเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม“ท่านพี่เก็บไว้ให้ดีนะเจ้าคะนี้คือเงินก้อนของครอบครัวเรา”“อะ…อิงเอ๋อร์เจ้าเก็บเอาไว้เองเถิดนี้เป็นเงินที่ได้มาจากการขายสมบัติชิ้นสุดท้ายของเจ้า” ชายหนุ่มกล่าวปฏิเสธหญิงสาวอย่างรู้สึกผิดและเกรงใจอีกฝ่าย“เฮ้อ……ท่านพี่เจ้าคะระหว่างเรายังต้องมีสิ่งใดให้คิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้อีกหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านเองมองข้าว่าเป็นตนอื่นไม่ใช่ครอบครัวของท่านกัน ชีวิตนี้ของข้าก็มีเพียงแค่ท่านกับน้องๆ เท่านั้นที่ถือว่าเป็นตนในครอบครัวของข้า หรือว่าข้าเพียงคิดแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียวกัน” หญิงสาวแสร้งทำเป็นเอ่ยตัดพ้อชายหนุ่มพร้อมทำหน้าเศร้าโศกจนชายหนุ่มทนไม่ไหวรีบเอ่ยกลับภรรยาอย่างขอโทษ“อิงเอ๋อร์ เป็นพี่ที่คิดน้อยเกินไปเจ้าอย่าได้เสียใจไปพี่ขอโทษต่อไปนี้พี่จะไม่ทำเช่นนี้อีก เจ้าว่าดีหรือไม่”“ดียิ่งเจ้าคะเช่นนั้นท่านก็รับเงินนี้ไปเถิดข้าหิวแล้วอยากลองทานอาหารที่เหลาอาหารดูบ้างท่านพอจะรู้จักที่อร่อย ๆ หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวยิ้มเต็มใบหน้าเอ่ยตอบชายหนุ่มไปพลางเอ่ยบ

จิวอิงใช้เวลาในการทำอาหารทั้งสามอย่างราว ๆ ครึ่งชั่วยามเธอก็บอกให้พนักงานร้านที่ช่วยจัดเตรียมสิ่งของเอาไว้ให้นั้นยกจานอาหารออกมาก่อนที่เธอจะยกถ้วยของหวานตามออกมาอีกที เพียงแต่พนักงานยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะที่บุรุษทั้งสามนั่งอยู่กลิ่นหอมของอาหารในจานนั้นก็ลอยมาก่อนแล้ว แถมภายในร้านตอนนี้เองก็มีลูกค้าที่มาทานอาหารกันอยู่มากและเมื่อลูกค้าโต๊ะอื่นได้กลิ่นอาหารที่จิวอิงเป็นคนทำต่างก็รีบมองหาที่มาของกลิ่นหอมไปทั่วทั้งร้านจนสายตาของพวกเขาได้หยุดลงที่พนักงานร้านที่ทำหน้าที่ถือถาดอาหารเดินมุ่งตรงไปยังโต๊ะของบุรุษต่างวัยทั้งสามคนพวกเขาต่างก็นึกสนใจในและจินตนาการถึงรสชาติอาหารภายใต้กลิ่นหอมน่าทานทั้งสามจานนั้นจนน้ำลายแทบจะหกเต็มโต๊ะอยู่แล้วไม่ต่างกันกับที่บุรุษต่างวัยทั้งสามคนเองก็มีอาการคล้ายคลึงกับลูกค้าคนอื่น ๆ ที่พอได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาน้ำย่อยในกระเพาะของพวกเขาก็เริ่มที่จะทำงานทันที และยิ่งพวกเขาได้เห็นหน้าตาของอาหารทั้งสามจานแล้วนั้นท้องของทุกคนต่างก็ส่งเสียงร้องดังแข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร หลังจากที่อาหารทั้งสามอย่างถูกวางลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วนั้นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่จิวอิงเดินถือถาดข