จิวอิงภรรยาพลิกชะตา

ณ ตึกสูงตระหง่านใจกลางเมืองภายในห้องทำงานที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงามและเป็นระเบียบร่างเพรียวบางสมส่วนอย่างหุ่นนางแบบ ใบหน้าสวยคมอย่างลูกครึ่งไทย-จีนที่กำลังนั่งพิงผนักเก้าอี้สีดำยังตำแหน่ง CEO ของบริษัท ชื่อของเธอคือ นางสาวนิดา ธาราทรัพย์ อายุ 32 ปี เจ้าของบริษัทนำเข้าและส่งออกสินค้าทุกประเภทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ซึ่งวันนี้หลังจากที่ประชุมกับผู้บริหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเธอก็ได้กลับเข้ามาที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อเซ็นเอกสารต่าง ๆ จนเมื่อทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ได้ขับรถออกจากบริษัทเพื่อที่จะกลับไปยังบ้านพักส่วนตัวของตัวเองแต่ในระหว่างที่รถจอดติดไฟแดงอยู่นั้นได้มีเด็กหญิงอายุ 5 ขวบวิ่งลงมายังกลางถนนผ่านหน้ารถของเธอไป และเมื่อนิดาดังนั้นเธอจึงได้รีบลงจากรถแล้ววิ่งตามเด็กน้อยไปอย่างรวดเร็วเพราะเนื่องจากว่าอีกไม่กี่วินาทีต่อมานั้นสัญญาณไฟจราจรจะเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้วแต่ในขณะที่เธอกำลังจะคว้าตัวของเด็กน้อยได้นั้นกลับมีรถกระบะขับฝ่าไฟแดงแล้วพุ่งตรงมาที่เธอและเด็กน้อยคนนั้นอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณทำให้นิดารีบใช้แรงทั้งหมดที่มีพุ่งตัวไปรวบตัวของเด็กน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอดก่อนที่ตัวเธอจะพลิ

หลังจากที่จิวอิงหลับไปแล้วนั้นตัวเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่องลอยไปที่ไหนซักแห่งและเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองนั้นกำลังยืนอยู่หน้าบ้านพักส่วนตัวสามชั้นของเธอที่โลกเดิมที่สร้างและออกแบบมาให้คล้ายๆ กับห้างสรรพสินค้าเพราะในชีวิตก่อนนั้นเธออาศัยอยู่คนเดียวจึงเป็นคนที่ชอบความสะดวกสบายดังนั้นจึงออกแบบบ้านให้เหมือนกับห้างอีกแห่งเลยก็ว่าได้โดยมีทั้งหมดสามชั้นคือชั้นแรกนั้นจะเป็นชั้นทานอาหารและเก็บสิ่งของพวกอาหารทั้งสด แห้ง สำเร็จรูปและพวกเครื่องปรุงต่าง ๆ และเครื่องครัวอีกมากมาย ส่วนชั้นที่สองนั้นเป็นชั้นเก็บพวกของใช้ ยารักษาโรค ของใช้เสื้อผ้าและผ้าไหมผ้าฝ้ายต่าง ๆ ที่เธอชอบซื้อมาเก็บเอาไว้ในตอนที่ไปเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งก็มีมากจนต้องใช้ห้องเก็บถึงสองห้องเลยทีเดียวและชั้นสุดท้ายคือชั้นที่สามเป็นชั้นห้องนอน ห้องทำงานและห้องเก็บสมบัติต่าง ๆ ซึ่งเธอนั้นชอบเก็บเงินในรูปแบบของทองแท่ง สร้อยทอง แหวนเพชร แหวนทอง สร้อยคอ กำไลต่าง ๆ ที่ทำจากทองและเพชร แต่ก็จะมีเงินสดบ้างส่วนที่เหลือนั้นก็เขียนพินัยกรรมถ้าหากเธอตายจากไปให้ยกทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมีทั้งหมดให้กับมูลนิธิต่าง ๆ ทั่วประเทศ

“จริงหรือเจ้าคะ! ฟางเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะต่อไปนี้ฟางเอ๋อร์จะไม่สงสัยในความรักของท่านแม่อีกต่อไปแล้ว” เด็กน้อยลู่ฟางเอ่ยกับพี่สะใภ้ของตนอย่างสดใสพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มน่ารักออกมา“แต่ว่านะ นอกจากท่านแม่ของเจ้าแล้วก็ยังคงมี่อีกสามคนที่รักและห่วงใยเจ้าอยู่เสมอมาเจ้ารู้หรือไม่”“หือ….พี่ใหญ่กับพี่รองใช่หรือไม่เจ้าคะ” เด็กน้อยลู่ฟางเอ่ยตอบ“ใช่แล้วจ๊ะ เพียงแต่ว่าเจ้านั้นกลับลืมพี่สะใภ้คนสวยผู้นี้ไปเสียแล้วถึงได้ไม่เอ่ยถึงเช่นนี้ เฮ้ออช่างน่าน้อยใจยิ่ง” จิวอิงแกล้งทำสีหน้าเสียอกเสียใจส่งไปให้กับเด็กสาวตรงหน้าพร้อมทั้งมองพิจารณาร่างเล็กตรงหน้าไปด้วย เดิมทีเด็กสาวลู่ฟางนั้นควรที่จะมีร่างกายที่โตตามอายุ 12 หนาวแต่ว่าเนื่องจากเด็กสาวนั้นถูกเลี้ยงดูมาให้อดมื้อกินมื้อแถมยังถูกใช้งานมาตั้งแต่เด็กๆ จึงทำให้ร่างกายได้รับสารอาหารไม่เพียงพอจนน่าจะกลายเป็นโรคขาดสารอาหารไปแล้วร่างกายถึงได้ผอมแห้งจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเช่นนี้ ไหนจะผิวที่แห้งกร้านกับเส้นผมชี้ฟูอย่างไร้การดูแลเช่นนี้ ยิ่งมองเธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารและเจ็บปวดใจไปด้วยจนต้องเมินหน้าไปมองด้านข้างเพื่อซ้อนแววตาวูบไหวเอาไว้ก่อนที่จะสัญญากับตนเอง

หลังจากที่จิวอิงและลู่ชิงเดินไปไกลแล้วนั้นลู่เฟิงจึงได้เดินไปยังก่อไผ่จากนั้นจึงใช้มีดที่ตนเองพกมาด้วยตัดต้นไผ่มาเหลาให้ปลายแหลมจากนั้นจึงเดินลงไปในลำธารก่อนจะใช้ความเร็วในการคว้างไม้ไผ่ปลายแหลมไปที่ปลาตัวใหญ่ที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาใกล้ๆ กับตัวของเขา เมื่อวิถีของไม้ไผ่ที่ถูกคว้างออกไปด้วยความรวดเร็วและแม่นยำจึงเสียบเข้าไปตรงกลางลำตัวของปลาตะเพียนตัวที่โชคร้ายอย่างพอดิบพอดีและเมื่อลู่เฟิงเห็นว่าไม้ไผ่ที่ตนเองคว้างออกไปนั้นปักเข้ากับเป้าหมายอย่างแม่นยำก็พอใจเป็นอย่างมากจากนั้นเขาจึงได้ทำการหาเหยื่อตัวต่อไปก่อนที่จะทำแบบเดิมที่เคยทำจนได้ปลามาครบตามจำนวนที่ภรรยาสาวของเขาต้องการจึงได้ขึ้นมาจากน้ำแล้วกลับไปนั่งลงที่ข้างๆ น้องสาวส่วนทางด้านจิวอิงเองหลังจากที่ลากน้องสามีออกมาจนพ้นสายตาของสามีแล้วก็ได้หันหลังไปเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายลง“ชิงเอ๋อร์ เจ้าจำเส้นทางที่ว่านั้นได้หรือไม่”“ได้ขอรับพี่สะใภ้ตามข้าวมาเลยขอรับ” กล่าวจบเด็กหนุ่มก็เดินนำหน้าหญิงสาวไปอย่างชำนาญตามความทรงจำของตนเองทันทีเดินมาได้ประมาณ 2 เค่อ เด็กหนุ่มลู่ชิงก็พาจิวอิงเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าโขดหินใหญ่ข้างลำธารที่ตอ

หลังจากที่จิวอิงทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเธอก็ได้เดินไปเลือกเอาหัวมันเทศที่มีขนาดใหญ่มาประมาณ6-7หัวจากนั้นจึงได้นำหัวมันทั้งหมดไปเผาในเตาไฟที่เตรียมเอาไว้แล้ว หลังจากที่นำหัวมันเทศใส่ลงไปในเตาเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นจิวอิงก็ได้นำเม็ดข้าวสารที่เหลืออยู่เพียงครึ่งถ้วยสุดท้ายไปทำการต้มโดยที่เธอแอบนำข้าวสารที่อยู่ภายในมิติมาผสมลงไปด้วยอีกเล็กน้อยเพื่อให้พอกับจำนวนสมาชิกทั้งสี่คนโดยที่ไม่ทำให้เป็นที่ผิดสังเกตไม่นานเมื่ออาหารถูกจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงได้ตะโกนเรียกสามพี่น้องแซ่ลู่มาทานข้าวเย็นตรงแคร่ที่อยู่หน้าบ้าน“ท่านพี่ ชิงเอ๋อร์ ฟางเอ๋อร์ กับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วน้า ล้างไม้ล้างมือมาทานข้าวกันได้แล้วจ้า”“ได้ๆ เดี๋ยวพวกพี่จะรีบไปนะอิงเอ๋อร์! ไปพวกเราไปล้างมือกันได้แล้วพรุ่งนี้ค่อยทำกันต่อ” ลู่เฟิงเป็นผู้เอ่ยตอบกลับภรรยาก่อนจะหันมาบอกกล่าวกับน้องๆ ทั้งสองคนที่ได้มาช่วยตนขุดและทำแปลกผักอยู่ด้านหลังบ้าน“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ลู่ชิง ลู่ฟางขานรับพร้อมกันหลังจากที่นั่งรอทั้งสามพี่น้องอยู่ครู่หนึ่งทั้งสามคนก็ได้เดินเข้ามานั่งประจำที่และเมื่อจิวอิงเปิดผ้าคลุมอาหารออกจึงเผยให้เห็นหน้าต