All Chapters of สิบแปดปีเพื่อตามหา หนึ่งงานเลี้ยงเพื่อตัดขาด: Chapter 1 - Chapter 10

งานเลี้ยงต้อนรับกลับเข้าครอบครัวที่ฉันเฝ้ารอมาสามปีจบลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงตอนฉันกลับถึงบ้านตระกูลเวิน เวินหมิงจูกำลังเอนพิงโซฟาดื่มน้ำอยู่แม่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยลูบหลังให้เธอ ส่วนพี่ชายทั้งสามคนยืนล้อมรอบราวกับเธอเพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินฉันเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ แม่ก็เรียกฉันไว้ “จือเซี่ย มาขอโทษหมิงจูหน่อย”ฉันเดินเข้าไป “ต้องขอโทษเรื่องอะไรคะ?”มือของแม่ชะงักไปพี่สามยิ้มเย็น “เธอต้องให้คนอื่นพูดออกมาตรง ๆ ขนาดนั้นเลยหรือไง?”“ใช่ ถ้าไม่พูดให้ชัด ฉันกลัวว่าจะขอโทษผิดเรื่อง”ฉันหันไปมองเขา“เพราะฉันถามเธอว่าทำไมถึงมานั่งที่ของฉัน? หรือเพราะฉันไม่ได้เป็นฝ่ายยกที่นั่งให้เธอก่อน?”พี่สามลุกขึ้นยืน“เอาอีกแล้ว เธอก็เป็นแบบนี้ทุกที ต้องมานั่งแยกคำพูดทีละประโยคให้ได้ จนคนในบ้านไม่รู้จะตอบอะไรแล้ว”“ใครพูดอะไรไม่มีเหตุผล คนนั้นก็ต้องตอบไม่ได้อยู่แล้ว มันมีปัญหาตรงไหน?”“บ้านไม่ใช่ที่ที่เอาไว้พูดเรื่องเหตุผล”“แล้วบ้านเอาไว้พูดเรื่องอะไร?”“ความรู้สึก!”ฉันมองพี่สาม ก่อนจะถามอีกว่า “ฉันกลับมาสามปี พี่ฉลองวันเกิดกับเธอไปสามครั้ง ส่วนวันเกิดฉัน พี่ไม่เคยกลับมาเลยสักครั้ง”“ค

เจ้าหน้าที่บอกฉันว่าสามารถย้ายทะเบียนบ้านเข้าเป็นทะเบียนรวมของบริษัทได้ฉันทำงานอยู่ในเมืองนี้มาหกปี ประกันสังคมกับเอกสารต่าง ๆ ก็ครบหมดแล้วต่อให้ไม่ย้ายเข้าบ้านตระกูลเวิน ฉันก็ยังมีที่ให้ไปฉันโทรหาฝ่ายบุคคลของบริษัทอีกฝ่ายฟังจบ ก็ส่งเอกสารรับรองการรับเข้าให้ฉันทันที“บอกตั้งแต่แรกสิ เรื่องนี้จัดการง่ายจะตาย”ฉันมองไฟล์อิเล็กทรอนิกส์บนโทรศัพท์เรื่องที่ตระกูลเวินยืดเยื้อมาสามปี ใช้เวลาแค่สิบห้านาทีก็จัดการเสร็จแล้วบ่ายสอง ฉันได้รับใบรับคำร้องฉบับใหม่ในกลุ่มแชตครอบครัวไม่มีข้อความใหม่แม้แต่ข้อความเดียวข้อความล่าสุดยังเป็นของแม่ที่ส่งมาตอนเช้า“วันนี้จะไปรับจือเซี่ยกลับบ้าน เย็นนี้ห้ามใครขาด”ด้านล่างมีห้าคนตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง“รับทราบ”ฉันจ้องคำว่า “รับทราบ” ทั้งห้าอันอยู่หลายวินาที ก่อนจะตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนทุกคนพอกลับถึงบ้านตระกูลเวิน ไม่มีใครอยู่ในห้องรับแขกพ่อบ้านกำลังให้คนงานขนของของเวินหมิงจูที่ย้ายออกไปแล้วกลับเข้าไปไว้ในห้องตามเดิมพอเห็นฉัน เขาก็ดูเก้อเขินเล็กน้อย“คุณหนูใหญ่ คุณนายบอกว่าไม่ต้องเปลี่ยนห้องแล้วครับ”“อารมณ์ของคุณหนูหมิงจูยังไม่ค่

สามวันต่อมา ฉันเดินเข้าไปในห้องประชุมของบริษัทเวินพ่อนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานพี่ชายทั้งสามคนอยู่กันครบเวินหมิงจูนั่งอยู่ข้างแม่ ที่คอยังห้อยจี้หยกมงคลชิ้นนั้นอยู่พอพ่อเห็นฉัน สีหน้าก็แข็งไปเล็กน้อย“ลูกมาจริง ๆ เหรอ?”“หนูมาทำงาน”พี่สามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหัวเราะ“เรียกกลับบ้านไม่ยอมกลับ แต่พอเป็นโปรเจกต์กลับเชิญมาได้”ฉันเปิดคอมพิวเตอร์“ค่าบริการของโปรเจกต์คิดเป็นรายชั่วโมง”“ทุกคำที่พี่พูดอยู่ตอนนี้ คิดเงินหมด”รอยยิ้มของพี่สามหายไปทันทีพ่อเคาะโต๊ะเบา ๆ“คุยเรื่องงานก่อน”ช่วงนี้บริษัทเวินกำลังเตรียมเข้าตลาดหลักทรัพย์พวกเรารับผิดชอบตรวจสอบบัญชีภายในและรายการธุรกรรมระหว่างบุคคลหรือบริษัทที่เกี่ยวข้องกันฉันฉายข้อมูลขึ้นหน้าจอ“รายการแรก กองทุนการกุศลหมิงจู”เวินหมิงจูเงยหน้าขึ้น“กองทุนของฉันมีอะไรเหรอ?”“ปีที่แล้วระดมทุนได้สี่สิบสามล้าน”“นำไปใช้กับโครงการการกุศลจริงยี่สิบล้านห้าแสน”“เงินที่เหลือไปไหน?”แม่รีบพูดทันที“หมิงจูไม่มีทางแตะเงินบริจาคหรอก”“หนูไม่ได้บอกว่าเธอแตะ”ฉันเปิดไปหน้าถัดไป“หนูกำลังถามว่า เงินที่เหลืออีกยี่สิบสองล้านห้าแส

คืนนั้น เวินหมิงจูมาหาฉันที่บริษัทพนักงานต้อนรับบอกว่าเธอนั่งรออยู่ข้างล่างมาสองชั่วโมงแล้วตอนฉันเลิกงาน เธอกำลังนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของล็อบบี้ไม่มีพ่อแม่ และไม่มีพี่ชายอยู่ด้วยเธอลุกขึ้นยืน“พี่ เรามาคุยกันหน่อย”“ถ้าจะคุยเรื่องงานก็ไปคุยกับฝ่ายกฎหมาย”“คุยเรื่องครอบครัว”ฉันเหลือบมองเวลา“สิบนาที”เธอเดินตามฉันไปที่ร้านกาแฟชั้นล่างหลังจากนั่งลง เธอถอดจี้หยกมงคลออกแล้วเลื่อนมาตรงหน้าฉัน“คืนให้ค่ะ”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบัญชี”“หนูรู้”เธอเม้มริมฝีปาก“หนูแค่อยากบอกพี่ว่า หนูไม่เคยคิดจะแย่งของของพี่”ฉันมองเธอ“งั้นทำไมทุกครั้งถึงไม่คืนล่ะ?”เธอไม่ตอบฉันถามต่อ“ในงานต้อนรับญาติ เธอรู้ว่าตรงนั้นเป็นที่นั่งของฉัน”“รู้ค่ะ”“วันที่ย้ายทะเบียนบ้าน เธอก็รู้ว่าทุกคนจะทิ้งฉันไว้เพราะเธอ”“รู้ค่ะ”“วันที่มีคนไปแตะห้องของเธอ เธออาการกำเริบจริง ๆ เหรอ?”นิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย“หนูเป็นโรควิตกกังวล”“ฉันถามถึงวันนั้นต่างหาก”เธอจ้องโต๊ะอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า“ไม่ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบ ฉันกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจเธอเอ่ยเสียงเบา“หนูแค่กลัว”“หลังจากพี่กลับมา พวก

หนึ่งปีต่อมา ฉันซื้อบ้านเป็นของตัวเองบ้านไม่ใหญ่ มีสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกในโฉนดมีแค่ชื่อของฉันวันย้ายบ้าน พวกเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายบุคคลมาช่วยกันเจ้านายให้เครื่องชงกาแฟมาหนึ่งเครื่องคดีของพี่หวังก็ได้ข้อสรุปแล้วเหมือนกันเธอถูกบริษัทฟ้อง และต้องคืนเงินใต้โต๊ะทั้งหมดได้ยินมาว่าวันที่ศาลอ่านคำพิพากษา เธอยังด่าฉันอยู่ว่าไม่รู้จักมารยาททางสังคมฉันไม่ได้ไปฟังเพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของฉันหกโมงเย็น เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นฉันเปิดประตูคนตระกูลเวินทั้งหกคนยืนอยู่ข้างนอกเวินหมิงจูก็มาด้วยเธอผอมลงเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับดูดีกว่าเมื่อก่อนแม่ถือเค้กอยู่ในมือพ่ออุ้มช่อดอกไม้ ท่าทางแข็งทื่อราวกับเพิ่งเคยให้ดอกไม้เป็นครั้งแรกพี่สามเอ่ยขึ้นว่า“เอ่อ พวกเราเข้าไปได้ไหม?”“ใครบอกที่อยู่พวกคุณ?”พี่ใหญ่ชี้ไปที่พี่รองทันทีพี่รองก็ชี้ไปทางเวินหมิงจูเวินหมิงจูส่ายหน้า“ไม่ใช่หนู”พ่อกระแอมหนึ่งที“ฉันไปถามที่บริษัทของลูกมา”ฉันมองเขา“โดยไม่ได้ขออนุญาตหนูก่อน”“ใช่”“ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีก”“ได้”เขาตอบเร็วมากฉันหลีกทางให้อาหารบนโต๊ะเป็นฝีมือเพื่อนร่ว