สิบแปดปีเพื่อตามหา หนึ่งงานเลี้ยงเพื่อตัดขาด

ห้องจัดเลี้ยงเงียบลงในพริบตา

ญาติ ๆ ที่เมื่อครู่ยังพูดคุยทักทายกันอยู่ต่างก้มหน้าก้มตาดื่มน้ำกันหมด

รอยยิ้มบนใบหน้าของเวินหมิงจูแข็งค้าง

“พี่คะ หนูแค่ล้อเล่นเอง”

“แล้วมุกนี้มันน่าขำตรงไหนเหรอ?”

“หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“แล้วเธอหมายความว่าไงล่ะ?”

เธอมองฉันอยู่หลายวินาที ขอบตาค่อย ๆ แดงขึ้น

พี่ใหญ่เวินเยี่ยนชวนเดินเข้ามาแล้ววางมือลงบนไหล่ของเธอ

“จือเซี่ย วันนี้เป็นวันดี อย่าเอาแต่จับผิดทุกคำพูดเลย”

“หนูไม่ได้จับผิด”

ฉันชี้ไปที่ป้ายชื่อบนโต๊ะ

“ที่นั่งของหนูอยู่ข้างแม่ เธอเอาป้ายชื่อของหนูออกแล้วมานั่งที่ของหนู แถมยังถามหนูอีกว่าถือสาไหม”

“พวกพี่ทุกคนคิดว่านี่มันไม่ใช่ปัญหาเหรอ?”

พี่ใหญ่ขมวดคิ้ว

“ก็แค่ที่นั่งที่เดียวเอง นั่งตรงไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“งั้นทำไมเธอไม่ไปนั่งที่ของหนูล่ะ?”

“เธอเคยนั่งตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่จนชินแล้ว”

“พอชินแล้ว ก็เลยเอาของคนอื่นไปได้งั้นสิ?”

ฉันถามพี่ใหญ่จนเขาพูดไม่ออก สุดท้ายแม่ก็จับมือฉันเอาไว้

“จือเซี่ย หมิงจูนั่งกับพวกเรามาตั้งแต่เด็ก เธอไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ”

“หนูก็ไม่ได้บอกว่าเธอมีเจตนาร้าย”

“หนูแค่ถามว่าเมื่อไหร่เธอจะลุก”

นิ้วของแม่เกร็งเล็กน้อย เวินหมิงจูรีบลุกขึ้นทันที “หนูคืนให้ค่ะ”

“พี่เป็นลูกแท้ ๆ เดิมทีหนูก็ไม่ควรนั่งตรงนี้อยู่แล้ว”

เธอดันเก้าอี้ออกไปด้านนอกด้วยดวงตาแดงก่ำ ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงแหลมบาดหู

แต่ทันทีที่เดินออกไปได้สองก้าว แม่ก็รีบตามไปดึงเธอไว้ “หมิงจู แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“สุขภาพลูกไม่ค่อยดีนะ อย่าคิดมากสิ”

พี่รองเวินจิ่งโจวก็เดินไปขวางอยู่ตรงหน้าเธอ ส่วนพี่สามเวินสืออันก็หันมามองฉันทันที “พอใจหรือยัง?”

ฉันมองพวกเขา “เธอยึดที่นั่งของหนู หนูแค่ถามว่าจะคืนเมื่อไหร่ ทำไมสุดท้ายกลับกลายเป็นหนูรังแกเธอล่ะ?”

สีหน้าของพี่สามแย่ลง

“ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แล้วว่าหมิงจูกลัวว่าจะถูกไล่ออกจากตระกูลเวินที่สุด ยังจะเอาเรื่องลูกแท้ลูกไม่แท้มาพูดกระตุ้นเธออีก”

“เธอเป็นคนพูดเรื่องลูกแท้ ๆ นั่นเอง หนูไม่ได้พูด ทำไมคำที่เธอเป็นคนพูดเองถึงกลายเป็นหนูกระตุ้นเธอไปได้ล่ะ?”

พี่สามอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

เวินหมิงจูยกมือกุมหน้าอก ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น

“ขอโทษค่ะ เป็นความผิดของหนูเอง หนูไม่ควรมางานเลี้ยงรับญาตินี่เลย”

“พวกพี่เป็นครอบครัวเดียวกัน เดี๋ยวหนูไปเอง”

เธอหมุนตัววิ่งออกไปข้างนอก

แม่กับพี่ชายทั้งสามคนรีบวิ่งตามออกไปทั้งหมด

พ่อของฉัน หรือก็คือ เวินเจิ้งถิง นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีนัก

“จือเซี่ย ลูกกลับมาอยู่บ้านเวินสามปีแล้ว ทำไมยังเข้ากับคนในครอบครัวไม่เป็นอีก?”

ฉันมองเก้าอี้สี่ตัวที่ว่างลง

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับหนูกลับเข้าครอบครัวใช่ไหมคะ?”

“แน่นอน”

“แล้วทำไมพวกเขาถึงออกไปกันหมดล่ะ?”

พ่อยกมือคลึงหว่างคิ้ว “หมิงจูไม่สบาย”

“พี่รองเป็นหมอ เขาไปคนเดียวก็พอแล้วนี่”

“แม่ของลูกเป็นห่วงเธอ”

“แล้วพี่ใหญ่กับพี่สามล่ะ?”

พ่อไม่ได้ตอบ ฉันรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอีกว่า

“ในงานเลี้ยงต้อนรับญาติ ลูกสาวแท้ ๆ กับลูกสาวบุญธรรมมีปัญหากัน”

“ทั้งครอบครัวกลับวิ่งตามลูกสาวบุญธรรมออกไปหมด”

“ตกลงวันนี้พวกพ่อต้อนรับใครกลับเข้าครอบครัวกันแน่?”

พ่อฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรง

“พอได้แล้ว!”

ฉันพยักหน้า “ได้ค่ะ”

เขาชะงักไปเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีนับตั้งแต่ฉันกลับมาตระกูลเวินที่ฉันไม่ถามต่อ