All Chapters of พี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก: Chapter 11 - Chapter 20

ส่วนอันเป่ยเซี่ย...เขาอยู่หุบเขาเพียงสามเดือน สามเดือนนั้นทั้งคู่พบหน้ากันแทบทุกวัน และพูดกันนับประโยคได้ เจินเจินหลบเขาหากเขาฝึกกระบี่ลานตะวันออก นางไปลานตะวันตก หากพบกันที่โรงอาหาร นางยกชามหนี หากจำเป็นต้องนั่งร่วมโต๊ะ นางกินอย่างรวดเร็วแล้วหายตัวไป นางเองก็ไม่รู้ว่ากลัวอะไร ยิ่งหลบ ความฝันกลับยิ่

บทที่ 10 ออกจากกรง ข่าวที่เสิ่นชิงหลันจะติดตามเสิ่นจิ่งเหิงออกจากเมืองหลวงแพร่ไปทั่วจวนภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน บ่าวไพร่ต่างพูดกันเบา ๆ ว่าคุณหนูสี่ช่างโชคดี ได้ออกไปเปิดหูเปิดตากับคุณชายใหญ่ถึงต่างเมือง ขณะที่บุตรสาวตระกูลอื่นวัยเดียวกันยังแทบไม่เคยพ้นประตูเมืองหลวง มีเพียงเสิ่นชิงหลันเท่านั้นที่รู

บทที่ 11 ทางสายนี้เคยพรากเขาไป ขบวนรถม้าออกจากเมืองหลวงมาได้สามวัน ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนไปทีละน้อย กำแพงสูงและเรือนหลังคากระเบื้องค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยทุ่งกว้าง หมู่บ้านเล็ก และแนวเขาสีหม่นทอดยาวอยู่ไกลสุดสายตา ยิ่งห่างเมืองหลวง ผู้คนยิ่งบางตา ถนนหลวงที่เคยเรียบกว้างเริ่มขรุขระ

บทที่ 12 คนที่ไม่ควรเหลืออยู่ เสียงถ้วยยากระทบพื้นยังคงก้องอยู่ในร้านเล็ก ๆ เศษกระเบื้องสีขาวกระจัดกระจาย น้ำยาสีน้ำตาลเข้มไหลซึมไปตามร่องไม้เก่า ส่งกลิ่นขมของสมุนไพรอบอวลขึ้นมาปะปนกับกลิ่นดินชื้นหลังฝน ไม่มีผู้ใดขยับ ชายชราหลังโต๊ะยังคงจ้องเสิ่นจิ่งเหิง สายตานั้นไม่ใช่เพียงความตกใจ แต่เหมือนคนที่เ

มือเล็กค่อย ๆ เอื้อมไปใต้หมอน ก่อนออกเดินทาง เสิ่นจิ่งเหิงให้กริชเล่มหนึ่งแก่นาง สั้นและเบาเหมาะกับมือสตรี เขาสอนเพียงว่า หากเกิดเรื่อง อย่าพยายามสู้ แทงแล้วหนี นางกำด้ามกริชแน่น ทันใดนั้น—เสียงแผ่วเบาดังจากหน้าต่าง บางสิ่งทะลุกระดาษเข้ามา เสิ่นชิงหลันกลั้นหายใจกลิ่นบางอย่างลอยเข้ามา หวาน จาง แต่คุ