Mag-log inจิ่งเหิงมองเพียงครู่เดียวก็ละสายตา กรามขบแน่น เขามีคำถามนับร้อย นางถูกขังที่ใดบ้างได้กินหรือไม่ หลับหรือไม่ ใครเป็นคนมัด รอยช้ำมาจากอะไร เหตุใดเสื้อจึงขาด เลือดบนฝ่ามือเกิดจากอะไร กู้เยี่ยนฉือแตะต้องนางแค่ไหน แต่ไม่มีคำถามใดหลุดออกมา คนตรงหน้าเพิ่งกลับมาจากสถานที่ที่ทุกสิ่งถูกคนอื่นตัดสินแทน เขาจะไม
บทที่ 42 กลับบ้านกันเถอะ “พี่ใหญ่!” เสียงนั้นไม่ดังนักแหบพร่าเสียด้วยซ้ำ แต่จิ่งเหิงได้ยิน ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาเคยคิดถึงเสียงของนางนับครั้งไม่ถ้วน คิดว่าหากหาเจอ นางจะเรียกเขาหรือไม่ จะยังมีแรงเรียกหรือไม่ กระทั่งยามนี้ นางยังยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆม้าพุ่งผ่านปลายถนน ชายที่กำลังจับชิงหลันรีบลากนางถ
ก่อนพูดเพียงว่า “คืนนี้พักเสีย” จากนั้นเดินออกไป เสียงกลอนดังขึ้น ชิงหลันยังยืนอยู่ที่เดิมหัวใจเต้นแรงจนเจ็บ คืนนี้พักเสีย ประโยคธรรมดาแต่สิ่งที่ทำให้นางหนาวกลับเป็นคำที่ไม่ได้พูดต่อ คืนนี้ แล้วพรุ่งนี้เล่า ชิงหลันนั่งลงข้างเตียงร่างกายเหนื่อยจนแทบไม่มีแรง หลายวันที่ผ่านมา นางคิดมาตลอดว่าขอเพียงอดทน
บทที่ 41 คืนที่นางไม่ยอมรอ รถขนหญ้าออกจากประตูหลังโดยไม่มีคนคุ้มกัน คนขับเป็นชายชรา เสื้อผ้าเก่า หมวกฟางกดต่ำ กองหญ้าสูงจนแทบมองไม่เห็นตัวรถ จิ่งเหิงไม่ได้ไล่เข้าไปทันที เขาทิ้งระยะ ตามอยู่ห่าง ๆ โดยใช้เงาอาคารบังตัว สองครั้งที่รถเลี้ยว ชายชราหันกลับมามอง จิ่งเหิงจึงหยุด ปล่อยให้รถหายไปตรงหัวถนน แล
มันทำให้ความอดทนของคนที่เคยคิดว่าตนมีเวลาเหลือเฟือเริ่มบางลง มือที่จับข้อมือแน่นขึ้น ชิงหลันหน้าซีด แล้วทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น สามครั้งกู้เยี่ยนฉือหยุด คนด้านนอกกล่าวอะไรบางอย่างเบามาก ชิงหลันจับใจความไม่ได้ แต่เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยน เพียงเล็กน้อย เขาปล่อยมือเดินออกไปทันที ประตูปิด คราวนี้เ
บทที่ 40 ก่อนจะสายเกินไป รถม้าของจิ่งเหิงไม่ได้หยุดหน้าคลังม้าเก่ามันแล่นผ่านไปตามถนน เลี้ยวพ้นกำแพงสูง ก่อนหายเข้าไปในตรอกอีกสายราวกับเป็นรถของพ่อค้าธรรมดาที่บังเอิญผ่านมา ไม่มีผู้ใดลงจากรถไม่มีคนของจวนเซี่ยปรากฏตัว กระทั่งสายที่เฝ้าอยู่บนหอสูงฝั่งตรงข้ามก็มองไม่เห็นสิ่งผิดปกติ จิ่งเหิงไม่ยอมพลาดเ







