LOGINห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ข้อมือมีรอยช้ำเสียงคนหัวเราะเบา ๆ อยู่ในความมืด กู้เยี่ยนฉือหยุดตรงไฝเล็กใต้ดวงตา สัมผัสนั้นเบามาก แต่ชิงหลันแทบอยากอาเจียน “อาเยว่หลัวมีไฝตรงนี้เช่นกัน” ประโยคนั้นดึงนางกลับมาทันที เขารู้จักมารดาของนางจริง ชิงหลันพยายามควบคุมลมหายใจ “ท่านเคยพบนางหรือ” กู้เยี่ยนฉือหัวเราะเบา ๆ “
บทที่ 36 ร่องรอยที่พาไปผิดทาง พี่รองกลับถึงจวนเซี่ยก่อนเที่ยงไม่นาน นางไม่ได้กลับมาด้วยรถม้า หญิงสาววิ่งมาตามถนนทั้งที่รองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่ง ชายกระโปรงเปื้อนฝุ่น เส้นผมซึ่งเมื่อเช้ายังเกล้าไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงจนแทบไม่เหลือสภาพเดิมทันทีที่คนเฝ้าประตูเห็นนาง ทุกอย่างก็วุ่นวายขึ้น “ชิงหลัน...”
“ปล่อยนางออกไป” ชิงหลันพูดชัดมือไม่สั่นเท่าที่ควร “ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่ได้สิ่งใดจากข้า” พี่รองเงยหน้ามองนาง น้ำตาไหลทันที กู้เยี่ยนฉือกลับมองเศษกระเบื้องในมือนางนานกว่ามองเลือดที่คอ มุมปากขยับน้อยมาก “ท่านกล้าทำจริงหรือ”ชิงหลันไม่ตอบ นางกดแรงขึ้น หยดเลือดเล็ก ๆ ปรากฏ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยน ชายผู้นี้
บทที่ 35 ประตูที่ปิดลงช้าเกินไป เรือนน้ำชาริมทะเลสาบเงียบกว่าที่ชิงหลันคาด ด้านนอกมีผู้คนเดินผ่านเป็นระยะ เสียงล้อรถ เสียงพ่อค้า และเสียงเรือเล็กกระทบน้ำดังแว่วเข้ามา ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูธรรมดาจนน่าไว้วางใจ แต่เมื่อก้าวผ่านประตูชั้นใน ความรู้สึกบางอย่างกลับเปลี่ยนไป เงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงช
ในเวลาเดียวกัน จิ่งเหิงได้รับข่าวว่าคนดูแลเส้นทางเงินของสกุลกู้กำลังหนีออกจากเมืองหลวง นี่เป็นปลาตัวใหญ่ที่สุดที่โผล่มาตั้งแต่เริ่มคดี หากจับได้เส้นเงินจากเหมืองไปยังค่ายลับจะสมบูรณ์ เขาจึงออกจากจวนในคืนนั้น ก่อนออกไปแวะเรือนตะวันออก ชิงหลันกำลังอ่านบันทึกเรื่องมารดา เมื่อเห็นเขาก็วางหนังสือลง นางเด
บทที่ 34 ช่องว่างที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น หลังพบจดหมายของกู้เยี่ยนฉือ ทุกอย่างกลับง่ายขึ้นจนน่าแปลก เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลตราสำรองของตำหนักบูรพายอมเปิดปากภายในคืนเดียว เขายืนยันว่าตราขององค์รัชทายาทถูกขโมยไปเมื่อสามปีก่อน อุบัติเหตุซึ่งทำให้เขา “ตาย” ก็เป็นเพียงฉากบังหน้า หลังจากนั้นคนของสกุลกู้จัดหาที่พั







