พี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก

บทที่ 1 ก่อนสิ้นลมหายใจ กลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ร่างของเสิ่นชิงหลันเย็นเฉียบเสียจนแทบไม่รู้สึกถึงพื้นหินใต้แผ่นหลังอีกแล้ว โลหิตสีแดงเข้มไหลออกจากบาดแผลอย่างช้า ๆ ซึมผ่านอาภรณ์บางเบาแล้วแผ่เป็นวงกว้างอยู่ใต้กาย นางไม่รู้ว่าเลือดเหล่านั้นเป็นของตนเองทั้งหมดหรือไม่ และไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว ดวงตาค

บทที่ 3 ครอบครัวที่คุ้นเคย เรือนหลักของจวนเสิ่นยังคงเหมือนในความทรงจำทุกประการ ใต้ชายคาแขวนกรงนกขมิ้นตัวหนึ่งไว้ ต้นไห่ถังหน้าลานเพิ่งแตกดอก บ่าวหญิงสองคนกำลังก้มเก็บกลีบดอกที่ร่วงลงบนพื้นหินอย่างเงียบเชียบ กลิ่นกำยานชั้นดีลอยออกมาจากประตูที่เปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง เสิ่นชิงหลันหยุดอยู่หน้าบันได สถา

บทที่ 5 วาสนาที่มีคนจัดวาง เจ็ดวันผ่านไปเร็วกว่าที่คิด เช้าวันงานชมบุปผา เรือนของเสิ่นชิงหลันคึกคักตั้งแต่ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ สาวใช้ยกน้ำอุ่นเข้ามา ผลัดกันช่วยหวีผม แต่งหน้า และจัดอาภรณ์ เสี่ยวเถายืนอยู่ข้างกายไม่ห่างตามคำสั่งของผู้เป็นนายตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางไม่ได้รับของกินจากเรือนอื่นไม่ได้ถ

บทที่ 7 คนที่อยู่เบื้องหลัง สาวใช้ผู้นั้นถูกมัดมือไว้ด้านหลัง คุกเข่าอยู่กลางห้องเก็บของเล็ก ๆ หลังเรือนชิงซง นางอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สี เมื่อเห็นเสิ่นจิ่งเหิงเดินเข้ามา ขาทั้งสองก็สั่นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่สิ่งที่ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนหนักกว่าเดิม—คือเสิ่นชิงหลันซึ่งเดินตามเข

มุมปากชายหนุ่มเหมือนจะกระตุก “เช่นนั้นก็ไม่สำคัญ” นางพอใจขึ้นมาทันที “พี่ใหญ่พูดแล้วนะเจ้าคะ” เสิ่นชิงหลันนั่งลงดังเดิม จนเสิ่นจิ่งเหิงอดถามไม่ได้ “เหตุใดเจ้าจึงสนใจ” หญิงสาวคิดอยู่ครู่ “คงเพราะข้ายังไม่อยากมีพี่สะใภ้” คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ หลังอาหารเช้า เสิ่นจิ่งเหิงเข้