All Chapters of ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ: Chapter 1 - Chapter 9

ขณะเดินกลับบ้านคนเดียวฉันก็แทบเปียกโชกไปทั้งตัวเมื่อเข้าบ้านไปโทรศัพท์ก็เกิดสั่นขึ้นมาแม่แท็กฉันในกลุ่มแชทครอบครัว ถามฉันว่าสองสามวันนี้อยู่บ้านคนเดียวคิดจะจัดการปัญหาเรื่องกินข้าวอย่างไรความเศร้าถาโถมเข้ามาในอก น้ำตาก็คลอเบ้าแต่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรคำพูดประโยคต่อไปของแม่ก็ดังขึ้น"ของในตู้เย็นหนูห้ามแตะต้องเด็ดขาด""ด้านในเป็นของของพี่ชายและพี่สาวหนู คนละส่วนแม่กับพ่อแบ่งไว้แล้ว""ถ้าหนูแตะต้องก็จะทำให้เสียสมดุล" ความรู้สึกซาบซึ้งและอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในอก ได้สลายหายไปจนหมดสิ้นในชั่วขณะนี้ ฉันอยากถามโดยสัญชาตญาณว่าแล้วหนูล่ะ?แต่สุดท้าย นิ้วมือก็เพียงเคาะพิมพ์ลงบนหน้าจอแค่สองคำเท่านั้น "โอเค"ถามคำแบบนี้ที่ผ่านมาฉันเคยถามไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วไม่มีใครสนใจราวกับว่าของที่อยู่ในบ้านนี้ มันสมควรที่จะ ไม่ควรมีของฉันสักส่วนเลยฉันเก็บโทรศัพท์แล้วเดินหาในบ้านไปรอบหนึ่งสุดท้ายก็เจอเพียงขนมปังกล่องหนึ่งที่หมดอายุและเริ่มขึ้นราอยู่ในซอกมุมในที่สุดก็หลับไปในสภาพที่ทั้งหนาวและหิวกลางดึกกลับถูกปลุกให้ตื่นเพราะถูกคนโยนเสื้อผ้าเปียกใส่ที่หัวฉันเบิกตากว้างด้

พี่สาวได้ถ้วยรางวัลมาอย่างอิ่มเอมใจ รีบโพสต์ลงในไอจีทันทีพี่ชายก็เริ่มแข่งเงียบๆ อีกครั้งบอกว่าต้องจัดงานฉลองให้ได้สุดท้ายพ่อแม่ก็เลยต้องจัดงานฉลองให้ทั้งสองคนพร้อมกันวันที่เลือก ก็คือวันที่เดิมที่ตั้งใจจะจัดฉลองวันเกิดให้ฉันนี่คือวันเกิดครบรอบยี่สิบปีที่มีเพียงครั้งหนึ่งในชีวิตของฉันฉันรอคอยมานานกว่าครึ่งปีได้คอนเฟิร์มไว้ล่วงหน้าแล้วว่าทั้งครอบครัวจะว่างในวันนี้ความเพ้อฝันและความคาดหวังนับไม่ถ้วนล้วนดูน่าขันตอนที่ความจริงมาถึงอย่างยิ่งในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมทั้งสองคนก็หันมาปลอบฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปลอบอย่างหาได้ยากนัก "งานวันเกิดยังจัดภายหลังได้ ถ้าไม่จัดงานฉลอง พี่ชายพี่สาวหนูก็จะไม่ดีใจอีก""พวกเขาสองคนชอบแข่งกัน หนูอย่าไปถือสากับพวกเขาเลย"ฉันฝืนยิ้มคำว่า "นี่คงเป็นวันเกิดครั้งสุดท้ายที่ฉันจัดในบ้านนี้" ถูกฉันกลืนกลับเข้าไปเค้กฉลองถูกพนักงานเสิร์ฟเข็นเข้ามาพี่ชายและพี่สาวยืนเคียงข้างกันตรงหน้าเค้ก ใบหน้าของทั้งสองส่องประกายด้วยความภาคภูมิใจและได้ใจญาติๆ ต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความดีใจ บางคนก็จงใจพูดล้อเล่น"วันนี้ก็เป็นวันเกิดของหว่านหว่านไม่ใช่เ

เพราะฉันก่อเรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยงฉลองญาติหลายคนก็แอบเตือนพ่อแม่ตลอดว่าอย่าลำเอียงแม่รู้สึกเสียหน้า เลยมาลงความโกรธใส่ฉันเธอมองดูทิศทางห้องเก็บของ แล้วจงใจพูดเสียงดังว่า"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนในบ้านใครก็ห้ามสนใจเธอ""จนกว่าเธอจะยอมรับความผิดของตัวเอง และยอมขอโทษพวกเรา"เป็นแบบนี้ต่อเนื่องหลายวันทั้งครอบครัวต่างก็ถือว่าห้องเก็บของนั้นเป็นสถานที่ต้องห้ามไม่มีใครเข้าไปใกล้ ไม่มีใครไปถามสักคำนานขนาดนี้แล้ว ด้านในก็ยังเงียบสงัดเหมือนเดิมไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆสุดท้ายแม่ก็อดไม่ไหว แอบเรียกพ่อคุยเป็นการส่วนตัว"ทำไมเธอถึงดื้อขนาดนี้?""แค่ให้เธอยอมรับผิดกับคนในบ้าน ต่างก็เป็นคนบ้านเดียยกัน ยังจะไม่ให้อภัยเธอหรือไง?"พ่อสูบบุหรี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา“ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ขี้โมโหขนาดนี้”แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเธอรู้สึกว่าในฐานะพ่อแม่ตัวเองอยากจะให้ความรักความลำเอียงกับลูกคนไหน ก็ให้ลูกคนนั้น ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้พวกเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องอดอยาก แถมยังเลี้ยงดูให้ฉันได้เติบโตและเรียนหนังสือมาได้อย่างราบรื่นปลอดภัยด้วยซ้ำในความคิดของพวกเขาฉันก

พี่ชายเป็นลมไปโดยไม่ทันตั้งตัวคนทั้งบ้านรีบส่งเขาไปโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุดหลังจากทำการตรวจอย่างละเอียดแล้วคุณหมอก็พูดกับพ่อแม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม"ไตวายเฉียบพลัน""สมาชิกในครอบครัวของพวกคุณจำเป็นต้องรีบไปทำการจับคู่เนื้อเยื่อปลูกถ่ายไต และทำการผ่าตัดโดยด่วน"เมื่อได้ยินว่าต้องผ่าตัดและปลูกถ่ายไตพี่สาวที่อยู่ข้างๆ ก็สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเธอส่ายหัวและถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ"ไม่ ฉันไม่ไป"คุณหมอเหลือบมองพี่สาว"คุณกับคนไข้เป็นฝาแฝดกันใช่ไหม?""ถ้าอย่างนั้น โอกาสจับคู่เนื้อเยื่อไตสำเร็จของพวกคุณก็น่าจะมีมากกว่า""ตอนนี้อาการของคนไข้วิกฤตมาก ไม่สามารถล่าช้าได้อีกต่อไป"แม่ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุดแล้วรีบจับมือของพี่สาวทันที"ลูกเอ๋ย แค่ไตข้างเดียวเดียว เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของหนูนะ"พี่สาวสะบัดมือแม่ออกอย่างแรงโดยไม่สนผู้คนที่เดินไปมาในทางเดินกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงขึ้น"ทำไม? ทำไมหนูต้องเอาไตหนูให้เขาด้วย นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!"พอได้ยินว่าจนถึงตอนนี้แล้ว พี่สาวก็ยังคงทุ่มเถียงแต่เรื่องความยุติธรรมไม่ยุติธรรมอยู่ แม่ก็โกรธจนตาพร่ามัวหน้ามืดเป็นระยะๆพ่อ

ฉันคิดทบทวนอย่างรอบคอบ แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเล็กน้อยดังนั้นฉันจึงใช้เวลาทั้งคืน จัดการรวบรวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ตัวเองใช้กิน ใช้สอย และเครื่องใช้ต่างๆ ในบ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกมาให้หมด สุดท้ายก็เป็นตัวเลขที่น้อยจนชวนให้หัวเราะสองแสนห้าหมื่นฉันจึงปลดการบล็อกพวกเขาออกฉันส่งแบบฟอร์มนี้เข้าไปในกลุ่มแชทครอบครัวไม่นานก็ได้รับการตอบกลับแม่พูดว่า "หว่านหว่าน ทำไมจู่ๆ หนูถึงมาคิดบัญชีล่ะ"พ่อพูดว่า "จะแค่สองแสนห้าหมื่นได้ยังไง?"ต่อเรื่องนี้ ฉันก็ตอบไปอย่างสงบว่า“อยู่ๆ ก็มาคิดบัญชี ก็เพราะเรียนมาจากพ่อกับแม่”"เพราะตั้งแต่เล็กจนโต พ่อกับแม่ก็คิดบัญชีมาโดยตลอด แบ่งทุกอย่างในบ้านออกเป็นสองส่วน แต่ไม่มีส่วนไหนที่ให้หนูเลย""สำหรับจำนวนเงิน หนูไม่ได้จงใจพูดให้เกินจริง""เชื่อว่าเงินก้อนนี้ พ่อกับแม่เองก็รู้แก่ใจอยู่บ้าง"“ดังนั้นสำหรับครั้งนี้ที่พี่ชายป่วย หนูจะไม่บริจาคไตของตัวเอง อย่างมากก็จะรีบเก็บเงินใช้เงินสองแสนห้าหมื่นนี้คืนให้เร็วที่สุด”เสียงของแม่ดังขึ้นทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบน้ำเสียงของเธอไม่อาจปิดบังความแหบพร่าและสั่นเครือได้“หลังจากคืนเงินแล้ว หนูจะไม