Se connecterPartager
บทที่1
Dernier chapitre
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่9
ฉันคิดทบทวนอย่างรอบคอบ แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเล็กน้อยดังนั้นฉันจึงใช้เวลาทั้งคืน จัดการรวบรวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ตัวเองใช้กิน ใช้สอย และเครื่องใช้ต่างๆ ในบ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกมาให้หมด สุดท้ายก็เป็นตัวเลขที่น้อยจนชวนให้หัวเราะสองแสนห้าหมื่นฉันจึงปลดการบล็อกพวกเขาออกฉันส่งแบบฟอร์มนี้เข้าไปในกลุ่มแชทครอบครัวไม่นานก็ได้รับการตอบกลับแม่พูดว่า "หว่านหว่าน ทำไมจู่ๆ หนูถึงมาคิดบัญชีล่ะ"พ่อพูดว่า "จะแค่สองแสนห้าหมื่นได้ยังไง?"ต่อเรื่องนี้ ฉันก็ตอบไปอย่างสงบว่า“อยู่ๆ ก็มาคิดบัญชี ก็เพราะเรียนมาจากพ่อกับแม่”"เพราะตั้งแต่เล็กจนโต พ่อกับแม่ก็คิดบัญชีมาโดยตลอด แบ่งทุกอย่างในบ้านออกเป็นสองส่วน แต่ไม่มีส่วนไหนที่ให้หนูเลย""สำหรับจำนวนเงิน หนูไม่ได้จงใจพูดให้เกินจริง""เชื่อว่าเงินก้อนนี้ พ่อกับแม่เองก็รู้แก่ใจอยู่บ้าง"“ดังนั้นสำหรับครั้งนี้ที่พี่ชายป่วย หนูจะไม่บริจาคไตของตัวเอง อย่างมากก็จะรีบเก็บเงินใช้เงินสองแสนห้าหมื่นนี้คืนให้เร็วที่สุด”เสียงของแม่ดังขึ้นทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบน้ำเสียงของเธอไม่อาจปิดบังความแหบพร่าและสั่นเครือได้“หลังจากคืนเงินแล้ว หนูจะไม
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่8
สีหน้าของแม่ซีดลงทีละนิดอย่างเห็นได้ชัดเสียงวิ้งๆ ดังขึ้นข้างหูเธอ มือเท้าก็เย็นลงอย่างควบคุมไม่ได้“คุณพูดอะไรนะ?” อาจารย์ที่ปรึกษายิ่งสับสนเข้าไปกว่าเดิม“คุณแม่ไม่น่าจะไม่รู้นะคะ ตอนนั้นคุณแม่ได้เซ็นแบบฟอร์มยินยอมของผู้ปกครองสำหรับการไปเรียนต่างประเทศของเสิ่นหว่านแล้วไม่ใช่หรือ?”แม่อยากจะโต้แย้งว่าเปล่าโดยสัญชาตญาณแต่ในสมองก็มีความทรงจำหนึ่งแวบผ่านไปทันทีเป็นวันที่เธอบังคับให้ฉันเอารางวัลให้พี่สาวฉันได้ให้แบบฟอร์มยินยอมฉบับหนึ่งกับเธอจริงๆแต่ตอนนั้นเธอกลับไม่แม้แต่ยอมมองดูดีๆ เลยด้วยซ้ำเมื่อคิดถึงตรงนี้ แม่ก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นเธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ“อาจารย์คะ บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าหว่านหว่านยื่นสมัครวันไหน”อาจารย์ที่ปรึกษาบอกวันที่ให้เธอทันทีเมื่อฟังจบ แม่ก็เหมือนจะเริ่มตระหนักบางอย่างขึ้นมา หลับตาลงด้วยความสิ้นหวังจากนั้น ต่อหน้าคนทั้งห้องพักแม่ที่หยิ่งทะนงมาตลอดครึ่งชีวิตนั้น จู่ๆ ก็คุกเข่าลงตรงหน้าของอาจารย์ที่ปรึกษา “อาจารย์คะ อาจารย์ได้โปรด ช่วยฉันติดต่อเธอให้ฉันหน่อยเถอะ” วินาทีนี้ แม่ยังจะมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกเล่าฉันจากไปพร้อมกับควา
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่7
พี่ชายเป็นลมไปโดยไม่ทันตั้งตัวคนทั้งบ้านรีบส่งเขาไปโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุดหลังจากทำการตรวจอย่างละเอียดแล้วคุณหมอก็พูดกับพ่อแม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม"ไตวายเฉียบพลัน""สมาชิกในครอบครัวของพวกคุณจำเป็นต้องรีบไปทำการจับคู่เนื้อเยื่อปลูกถ่ายไต และทำการผ่าตัดโดยด่วน"เมื่อได้ยินว่าต้องผ่าตัดและปลูกถ่ายไตพี่สาวที่อยู่ข้างๆ ก็สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเธอส่ายหัวและถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ"ไม่ ฉันไม่ไป"คุณหมอเหลือบมองพี่สาว"คุณกับคนไข้เป็นฝาแฝดกันใช่ไหม?""ถ้าอย่างนั้น โอกาสจับคู่เนื้อเยื่อไตสำเร็จของพวกคุณก็น่าจะมีมากกว่า""ตอนนี้อาการของคนไข้วิกฤตมาก ไม่สามารถล่าช้าได้อีกต่อไป"แม่ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุดแล้วรีบจับมือของพี่สาวทันที"ลูกเอ๋ย แค่ไตข้างเดียวเดียว เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของหนูนะ"พี่สาวสะบัดมือแม่ออกอย่างแรงโดยไม่สนผู้คนที่เดินไปมาในทางเดินกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงขึ้น"ทำไม? ทำไมหนูต้องเอาไตหนูให้เขาด้วย นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!"พอได้ยินว่าจนถึงตอนนี้แล้ว พี่สาวก็ยังคงทุ่มเถียงแต่เรื่องความยุติธรรมไม่ยุติธรรมอยู่ แม่ก็โกรธจนตาพร่ามัวหน้ามืดเป็นระยะๆพ่อ
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่6
ในห้องเก็บของว่างเปล่ากล่องกระดาษเก่าๆ ที่ปกติใช้ใส่เสื้อผ้าและหนังสือของฉัน ตอนนี้ก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยแม้แต่ในอากาศก็แทบจะไม่มีกลิ่นของฉันแล้วตอนนี้พ่อกับแม่เพิ่งรู้ตัวว่าที่แท้วันนั้นฉันไม่ได้กลับมาจากงานเลี้ยงเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันก็ไม่อยู่ความหวาดกลัวและความไม่สบายใจเริ่มวนเวียนอยู่ในใจแม่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นเทา ทั้งดุทั้งรีบส่งข้อความหาฉัน“เสิ่นหว่านแกไปตายไหนแล้วห้ะ？！”"เพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แกก็ถึงขั้นหนีออกจากบ้านเลย!"พ่อที่อยู่ข้าง ๆ หน้ายิ่งมืดครึ้มลงไปอีก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรสูบบุหรี่เงียบๆ ไม่หยุดพอเห็นว่าข้อความที่ส่งไปไม่มีการตอบกลับในที่สุดแม่ก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาเธอรีบคว้าชายเสื้อพ่อไว้อย่างทำอะไรไม่ถูก“เหล่าเสิ่น คุณรีบคิดหาวิธีสิ”“ตลอดหลายปีมานี้ หว่านหว่านก็ไม่เคยเป็นคนมีนิสัยเอาแต่ใจหรือก่อเรื่องวุ่นวายเลย”“นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหนีออกจากบ้าน”“ไม่มีญาติหรือเพื่อนอยู่ข้างนอก แล้วเธอจะไปไหนได้ล่ะ？”พ่อกัดฟันด้วยความไม่พอใจ“เธอไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับผม”“ลูกเนรคุณที่เอาแต่หนีออกจากบ้าน เลี้ยงไว้จะไปมีประโยชน์อะ
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่5
เพราะฉันก่อเรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยงฉลองญาติหลายคนก็แอบเตือนพ่อแม่ตลอดว่าอย่าลำเอียงแม่รู้สึกเสียหน้า เลยมาลงความโกรธใส่ฉันเธอมองดูทิศทางห้องเก็บของ แล้วจงใจพูดเสียงดังว่า"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนในบ้านใครก็ห้ามสนใจเธอ""จนกว่าเธอจะยอมรับความผิดของตัวเอง และยอมขอโทษพวกเรา"เป็นแบบนี้ต่อเนื่องหลายวันทั้งครอบครัวต่างก็ถือว่าห้องเก็บของนั้นเป็นสถานที่ต้องห้ามไม่มีใครเข้าไปใกล้ ไม่มีใครไปถามสักคำนานขนาดนี้แล้ว ด้านในก็ยังเงียบสงัดเหมือนเดิมไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆสุดท้ายแม่ก็อดไม่ไหว แอบเรียกพ่อคุยเป็นการส่วนตัว"ทำไมเธอถึงดื้อขนาดนี้?""แค่ให้เธอยอมรับผิดกับคนในบ้าน ต่างก็เป็นคนบ้านเดียยกัน ยังจะไม่ให้อภัยเธอหรือไง?"พ่อสูบบุหรี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา“ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ขี้โมโหขนาดนี้”แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเธอรู้สึกว่าในฐานะพ่อแม่ตัวเองอยากจะให้ความรักความลำเอียงกับลูกคนไหน ก็ให้ลูกคนนั้น ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้พวกเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องอดอยาก แถมยังเลี้ยงดูให้ฉันได้เติบโตและเรียนหนังสือมาได้อย่างราบรื่นปลอดภัยด้วยซ้ำในความคิดของพวกเขาฉันก
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ บทที่4
ฉันพุ่งเข้าไปแบบแทบไม่หลงเหลือสติอะไรเลยทันที ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคนฉันยื่นมือออกไปหาพี่สาวด้วยสีหน้าที่เย็นชา"คืนให้ฉัน" แววตาของพี่สาวฉายแววร้อนตัว และรีบวิ่งไปหลบอยู่หลังแม่ทันทีพ่อจ้องมองฉันด้วยความไม่พอใจ"เป็นบ้าอะไร"ฉันไม่สนใจเขา จ้องมองพี่สาวอย่างตั้งใจ น้ำตาคลอเบ้า"ฉันบอกว่า คืนให้ฉัน!"ท่าทีที่ฉันแทบตะโกนจนเสียงแหบแห้งนั้น ทำให้พี่สาวโกรธขึ้นมา เธอซ่อนมือไว้ด้านหลัง"ทำไมยายถึงให้กำไลข้อมือกับเธอ แต่ไม่ให้ฉันล่ะ มันไม่ยุติธรรมเลย""ฉันแค่อยากได้ความยุติธรรมเท่านั้นเอง"ฉันโกรธจนเสียงสั่นเครือ หัวเราะเยาะออกมาเหมือนการระบายแล้วเอ่ยปากพูดว่า "ความยุติธรรม?!"“ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาพ่อกับแม่ไปข้างนอกแล้วรับเงินใส่ซองจากญาติๆ มา ก็จะรับแค่สองส่วน ส่วนหนึ่งของเธอ อีกส่วนของพี่ชาย”“ตั้งแต่เล็กจนโตฉันได้รับแค่กำไลข้อมืออันนี้อันเดียว”“แค่นี้ก็ไม่ยุติธรรมแล้วเหรอ？！”พี่สาวเถียงไม่ได้ โกรธจนหน้าแดงก่ำน้ำตาเอ่อล้นในดวงตาทันทีขณะนี้เองพี่ชายก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเขาเอากำไลบนข้อมือของพี่สาวออก แล้วทุบลงพื้นอย่างแรงภายใต้สายตาที่ตกตะลึงและสิ้น
