Lahat ng Kabanata ng คนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง: Kabanata 11 - Kabanata 20

ลู่เส้าถิงรีบตอบทันที “แน่นอนสิ!”ฉันยิ้มออกมา“คุณเปลี่ยนการตกแต่งงานให้เป็นธีมเทพนิยายโรแมนติกที่เธอชอบ ไม่สนใจความเห็นของฉัน แล้วยังยืนกรานให้เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน”“ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพราะคุณอยากเติมเต็มความฝันเรื่องงานแต่งที่เธอไม่ได้จัดกับคุณหรอกเหรอ?”“ลู่เส้าถิง คุณเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่?”เขาอ้าปากเหมือนจะพูด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวดวงตาคู่นั้นที่เคยสุขุมและเรียบเฉยอยู่เสมอ เวลานี้กลับเหลือเพียงความตื่นตระหนก“เห็นไหม คุณตอบไม่ได้”ฉันหลุบตาลง ไม่มองเขาอีก“เพราะคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ”“ไม่ว่าจะเป็นเพราะคุณอยากชดเชยสิ่งที่ติดค้างเธอ หรือจริง ๆ แล้วยังมีเยื่อใยต่อเธออยู่ ลู่เส้าถิง ระหว่างเรามันจบแล้ว”ฉันหันหลังจะเดินจากไป แต่เขากลับคว้าข้อมือฉันไว้ทันทีอาจเพราะร้อนใจเกินไป เขาจึงออกแรงมากเสียจนแทบจะบีบกระดูกข้อมือฉันแหลก“ไม่ได้!”ข้อมือถูกเขากำแน่นจนเจ็บ พอสะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด ฉันก็เริ่มหมดความอดทน“ปล่อยฉัน ลู่เส้าถิง”เขาไม่ยอมปล่อย กลับยิ่งกำแน่นกว่าเดิม แล้วดึงฉันกลับไปหนึ่งก้าวฉันถูกบังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาดว

ลู่เส้าถิงยังไม่ทันได้พูดอะไรอาเฮ่าก็โทรเข้ามาพอดี“เส้าถิง สืบชัดเจนแล้ว!”“กู้เนี่ยนติดหนี้พนันก้อนโตอยู่ต่างประเทศจนถูกตามทวง ครั้งนี้ที่กลับมาก็เพื่อมาหลอกนายแต่งงาน เอาไปโปะหนี้โดยเฉพาะ!”พอฟังจบ ความหวั่นไหวเสี้ยวสุดท้ายบนใบหน้าของลู่เส้าถิงก็เลือนหายไปเขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาและผิดหวัง“กู้เนี่ยน ทำไมตอนนี้คุณถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”กู้เนี่ยนร้องไห้อ้อนวอนเขา“เส้าถิง ฉันหมดหนทางแล้วจริง ๆ ถึงได้กลับมาหาคุณ เห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราในอดีต...”ลู่เส้าถิงหลับตาลง ราวกับกำลังข่มกลั้นอะไรบางอย่างเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาก็เย็นชาอย่างสิ้นเชิง“ความสัมพันธ์ในอดีต...” เขาทวนคำนี้เสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง“กู้เนี่ยน คุณรู้ไหมว่าเพราะ ‘ความสัมพันธ์ในอดีต’ ที่ผมมีต่อคุณ ผมต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง?”กู้เนี่ยนยังคิดจะพูดต่อ แต่ลู่เส้าถิงไม่มองเธออีกแล้วเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอาเฮ่า“ให้คนมาพาตัวเธอไป”“เส้าถิง!” กู้เนี่ยนพุ่งเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ “คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! คุณเคยบอกว่าจะดูแลฉัน!”“นั่นมันเมื่อก่อน”ลู่เส้าถิงแกะม

ลู่เส้าถิงแข็งทื่อไปทั้งตัว ราวกับชีวิตชีวาเสี้ยวสุดท้ายถูกพรากไปจนหมดเขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสามวันบ่ายวันที่สาม ฉันได้รับข้อความจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย「จืออี้ มะรืนนี้ผมจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เตรียมกลับเป่ยเฉิง ก่อนจะไป เรากินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหม?」「เป็นครั้งสุดท้าย」ฉันมองข้อความสั้น ๆ นั้นอยู่เงียบ ๆ เป็นเวลานานพอดีโจวเยี่ยนกลับมาจากข้างนอก เห็นฉันจ้องโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย เขาจึงขยับเข้ามาชำเลืองดูหน้าจอแวบหนึ่ง“จะไปไหม?”โจวเยี่ยนยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองฉันผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็ยักไหล่“ไปเถอะ คุยกันให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องโดนเขามารบกวนอีกทีหลัง”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “แต่ฉันจะไปส่งเธอ แล้วก็ไปรับเธอกลับเอง”ฉันยิ้ม “ได้”เรานัดกันที่ร้านอาหารเล็ก ๆ เงียบสงบแห่งหนึ่งย่านถนนเก่าหนานเฉิงตอนที่ฉันไปถึง ลู่เส้าถิงก็นั่งรออยู่ข้างในแล้วเขาสวมเสื้อไหมพรมสีเทาเข้ม แต่งตัวสบาย ๆ กว่าวันที่มาหนานเฉิงในชุดสูทมากใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว แนวกรามดูซูบลงไปมาก แต่โดยรวมดูสงบกว่าก่อนหน้านี้เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับอย

ฉันชะงักไปเล็กน้อย “แน่นอนสิ”โจวเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ก่อนจะล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋า แล้วยื่นมาตรงหน้าฉันมันคือเหรียญเก่า ๆ เหรียญหนึ่งฉันจ้องเหรียญนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ตอนเด็ก ๆ ตรงปากซอยมีตู้กาชาปองอยู่ตู้หนึ่งฉันอยากได้จี้กระต่ายที่อยู่ข้างใน แต่ค้นจนทั่วกระเป๋าก็มีเงินแค่ห้าบาทโจวเยี่ยนยัดเหรียญสุดท้ายที่เหลืออยู่ของตัวเองให้ฉันแล้วพูดว่า“ให้เธอ แต่เธอต้องคืนอะไรฉันอย่างหนึ่งนะ”“อะไรเหรอ?”“ไว้ทีหลังฉันจะบอก”หลังจากนั้นฉันรอมาหลายปี แต่เขาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยฉันนึกว่าเขาลืมไปนานแล้วเสียอีก“...นายยังเก็บไว้อีกเหรอ?”“ถามได้” โจวเยี่ยนหันหน้าหนี ใบหูแดงก่ำจนแทบหยดเป็นเลือด แต่กลับจงใจทำน้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ“รอมาสิบกว่าปี ดอกเบี้ยแทบจะทบเป็นสองเท่าแล้ว”“ตกลงเธอจะคืนอะไรให้ฉันกันแน่?”ในที่สุดเขาก็หันกลับมามองฉันแสงอาทิตย์ยามเย็นอาบดวงตาของเขาด้วยแสงสีอำพันอบอุ่นในดวงตาคู่นั้นสะท้อนเงาของฉันอยู่มีเพียงฉันคนเดียว“เสิ่นจืออี้ เธอยังติดหนี้ฉันอยู่หนึ่งอย่าง—มาเป็นแฟนฉัน”“ติดมาตั้งแต่สมัยประถ

คืนนั้นพอป้าจ้าวรู้ว่าเราตัดสินใจจะแต่งงานกัน ก็ดีใจจนลุกมานึ่งซาลาเปาสองเข่งกลางดึกแล้วเอามาให้ แถมยังจับมือฉันร้องไห้อยู่นานโจวเยี่ยนถูกแม่ไล่เข้าครัวไปล้างจาน ระหว่างล้างก็ยังตะโกนออกมาว่า “แม่! ตกลงใครกันแน่ที่เป็นลูกแท้ ๆ ของแม่!”ป้าจ้าวไม่สนใจเขาสักนิด เอาแต่จับมือฉันแล้วพูดไม่หยุด “จืออี้ ต่อไปถ้าเจ้าลูกคนนี้กล้ารังแกเธอ มาบอกป้านะ ป้าจะตีขามันให้หักเลย”โจวเยี่ยนโผล่ศีรษะออกมาจากครัวครึ่งหนึ่ง “ผมจะกล้ารังแกเธอได้ยังไง แค่เธอไม่รังแกผมก็บุญแล้ว!”ฉันยิ้มพลางชูกำปั้นใส่เขา เขาจึงรีบหดหัวกลับไปล้างจานต่องานแต่งกำหนดไว้ในฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นช่วงที่หนานเฉิงสวยที่สุด กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้หอมฟุ้งไปทั่วเมืองเดิมทีฉันอยากจัดงานเรียบง่าย เชิญแค่คนสนิท แล้วหาลานบ้านเล็ก ๆ แถวถนนเก่าจัดโต๊ะเลี้ยงสักไม่กี่โต๊ะก็พอ แต่โจวเยี่ยนไม่ยอม ยังไงก็ยืนยันว่าจะต้องจัดงานให้ฉันได้แต่งออกไปอย่างสง่างามและมีหน้ามีตา“งานแต่งครั้งก่อนของเธอ” ตอนพูดเรื่องนี้ เขาก็เก็บสีหน้าขี้เล่นลงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “ถูกคนอื่นทำจนเละเทะไปหมด แต่ครั้งนี้เป็นงานแต่งของเราสองคน ฉันต้องจัดให้ดี”ฉันรู้สึกตื้น