All Chapters of คนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง: Chapter 1 - Chapter 10

ในที่สุดกู้เนี่ยนก็บอกที่อยู่ของเธอให้ลู่เส้าถิงทางโทรศัพท์พวกเพื่อน ๆ ต่างพากันให้กำลังใจ“เส้าถิง คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีล่ะ!”“ต่อไปนายก็จะเป็นสามีของเสิ่นจืออี้แล้ว ถือโอกาสคืนนี้ทำอะไรบ้า ๆ เพื่อความรักเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ!”ลู่เส้าถิงคว้าเสื้อคลุมขึ้นมา ทั้งที่ตัวเองก็ดื่มจนเมา แต่ก็ยังอยากรีบไปหาเธอโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงท่ามกลางแสงเงาที่สลับทับซ้อนกัน ในที่สุดเขาก็เห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้ชั่วขณะนั้น ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปทั้งหมด“จืออี้ คุณมาได้ยังไง?”ลู่เส้าถิงจำต้องหยุดฝีเท้า ความตกใจวาบผ่านดวงตา“คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกผมสักคำ...”“เพิ่งมาเมื่อกี้” ฉันตอบเบา ๆ “ได้ยินว่าคุณเมา ฉันเลยมารับ”ลูกกระเดือกของลู่เส้าถิงขยับขึ้นลง แววตาพลันเจืออารมณ์ซับซ้อน“ผมไม่เป็นไร จืออี้ ดึกขนาดนี้แล้ว พรุ่งนี้ยังมีงานแต่งอีก นอนดึกเดี๋ยวขอบตาดำนะ”“คุณกลับไปก่อนเถอะ ให้อาเฮ่าไปส่งคุณดีไหม?”อาเฮ่าเป็นหนึ่งในเพื่อนของลู่เส้าถิงคนที่เมื่อครู่ยุให้เขา “บ้าคลั่งเพื่อความรัก” นั่นแหละ“แล้วคุณล่ะ” ฉันถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจลู่เส้าถิงไม่

เมื่อสี่ปีก่อน ฉันเองก็เคยชวนลู่เส้าถิงไปดูพระอาทิตย์ขึ้นริมทะเลด้วยกันตอนนั้นเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ไปดูบนเขาดีไหม? แสงอาทิตย์ที่ส่องภูเขาหิมะจนเป็นสีทอง น่าจะโรแมนติกกว่าริมทะเลนะ”ลู่เส้าถิงเป็นคนพูดแล้วทำจริงมาตลอด ไม่เคยให้สัญญาลอย ๆ กับฉันหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เขาก็ขับรถพาฉันไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ภูเขาหิมะจริง ๆตลอดทางฉันตื่นเต้นมาก ส่วนเขายังคงสุขุมและเก็บอารมณ์เหมือนเคยจนกระทั่งวินาทีที่พระอาทิตย์ขึ้น ฉันเป็นฝ่ายเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขานั่นเป็นจูบแรกของเราเห็นได้ชัดว่าลู่เส้าถิงชะงักไป แววตาไหววูบเล็กน้อยตอนนั้นฉันยังไร้เดียงสา คิดว่าเขาคงประหม่าจนหัวใจเต้นแรงเหมือนฉันที่แท้ ตอนที่เขาดูพระอาทิตย์ขึ้นกับฉัน สิ่งที่เขาคิดถึงกลับเป็นคำสัญญาที่เขาไม่ได้ทำให้เป็นจริงกับเธอ“กู้เนี่ยนเธอ...อารมณ์ไม่ค่อยมั่นคง ผมปล่อยเธอไว้แบบนั้นไม่ได้”ลู่เส้าถิงอธิบายกับฉันฉันตอบรับเบา ๆ “งั้นก็ยกเลิกงานแต่งเถอะ”ลู่เส้าถิงถอนหายใจ “จืออี้ อย่างอแงเลย เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ”“อีกอย่าง คุณเองก็เฝ้ารอที่จะแต่งงานมานานแล้วไม่ใช่เหรอ?”ฉันกำลังจะเอ่ยปาก

กู้เนี่ยนหัวเราะเย็นชา “ถ้าตอนนั้นฉันไม่จากไป คุณคิดเหรอว่าจะถึงตาคุณ?”ฉันไม่อยากมีปากเสียงกับเธออีก จึงเอ่ยอย่างเรียบเฉย “คุณชอบกลับไปหาคนเก่า ฉันก็ไม่ว่าอะไร ไม่มีใครแย่งกับคุณหรอก”“ฉันขออวยพรจากใจจริง ขอให้คนที่รักกันได้ลงเอยกันในที่สุด”ลู่เส้าถิงมองฉัน ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็นเขาคงไม่คิดว่าฉันจะสงบนิ่งได้ถึงขนาดนี้เมื่อก่อนถึงเราจะทะเลาะกันไม่บ่อย แต่ฉันมักเป็นฝ่ายน้ำตาคลอก่อนเสมอแต่ตอนนี้ฉันยืนอยู่ตรงนี้ น้ำเสียงกลับเรียบเฉยยิ่งกว่าเขาเสียอีกราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองเลยลู่เส้าถิงจ้องฉันอยู่หลายวินาที ก่อนน้ำเสียงจะอ่อนลง แล้วก้าวเข้ามาหาฉันครึ่งก้าว“จืออี้”กู้เนี่ยนที่อยู่ด้านหลังดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ “เส้าถิง ฉันเวียนหัวจัง ตอนล้มเมื่อกี้เหมือนท้ายทอยจะกระแทกพื้นด้วย...”เธอโงนเงนเล็กน้อย แล้วทั้งตัวก็เอนไปทางลู่เส้าถิงลู่เส้าถิงรีบชักเท้าที่ก้าวออกมาครึ่งก้าวกลับทันที ก่อนยื่นมือไปพยุงเธอไว้ตามสัญชาตญาณลู่เส้าถิงเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง“ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน”ฉันมองแผ่นหลังของทั้งคู่จนลับหายไปที่ปลายสุดของทางเดินกู้

ลู่เส้าถิงไม่สนใจกู้เนี่ยน ถึงขั้นไม่ได้ใส่ใจฟังเลยว่าเธอพูดอะไรไปบ้างเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่ยอมเชื่อ แล้วโทรหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่สิ่งที่ได้ยินทุกครั้งกลับมีเพียงเสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาว่าปิดเครื่องอยู่“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”ในใจชายหนุ่มเกิดความหวาดกลัวและความรู้สึกว่ากำลังสูญเสียบางอย่างขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับเพิ่งตระหนักได้เมื่อสายเขาเคยคิดว่าฉันอาจงอน คิดว่าฉันอาจทำหน้าบึ้งเข้าพิธีจนจบ หรือแม้แต่จะถามเอาคำตอบจากเขากลางงานแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ฉันจะไม่มาภาพแหวนหมั้นวงนั้นที่ถูกทิ้งไว้บนโซฟาในคาราโอเกะผุดขึ้นมาในหัวทันทีตอนนั้นอาเฮ่าถ่ายรูปส่งให้เขา เขาเหลือบมองแวบเดียว ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนักคิดว่าเธอแค่งอนเขาอยู่คิดว่าปล่อยให้ใจเย็นสักสองวัน แล้วง้อสักหน่อยก็คงหายเพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีเรื่องผิดใจกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอจะเป็นฝ่ายใจอ่อนก่อนเสมอแต่ตอนนี้ เธอเช็กเอาต์ ปิดโทรศัพท์ และขนสัมภาระไปหมดแล้วเมื่อทุกอย่างมารวมกัน ก็เหมือนถูกสาดน้ำเย็นจัดใส่ศีรษะเต็ม ๆกู้เนี่ยนไม่พอใจที่ถูกเมิน จึงแค่นเสียงออกมาเบา ๆ“ลู่เส้าถิง! คุณเห็นแล้วใช่ไหม นี่

ป้าจ้าวที่ฉันเรียกจนติดปากมาตั้งแต่เด็ก ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมหม้อซุปซี่โครงร้อน ๆ ที่มีไอกรุ่นด้านหลังมีโจวเยี่ยนเดินตามมา ในมือถือกับข้าวจานเล็ก ๆ หลายจาน“จืออี้กลับมาแล้ว!” พอป้าจ้าวเห็นฉัน ขอบตาก็แดงขึ้นทันที เธอวางหม้อซุปลงบนโต๊ะ แล้วจับมือฉันพลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า“ผอมลงนะ สีหน้าก็ไม่ค่อยดี อยู่ข้างนอกไม่ได้กินข้าวดี ๆ ใช่ไหม?”ฉันรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา ก่อนจะเรียกว่า “ป้า”ป้าจ้าวตบหลังมือฉันเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดี ที่นี่ก็คือบ้านของเธอ”เธอจัดโต๊ะในลานบ้าน ยืนกรานว่าจะต้องเห็นฉันกินเยอะ ๆ ถึงจะวางใจป้าจ้าวคีบกับข้าวให้ฉันไปพลาง บ่นไปพลางว่า “ผอมเกินไปแล้ว” “ต้องกินเยอะ ๆ หน่อย”โจวเยี่ยนนั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ ปากก็บ่นว่าแม่พูดมาก แต่ตะเกียบกลับคีบกับข้าวใส่ชามฉันไม่หยุดกินไปได้ครึ่งหนึ่ง ป้าจ้าวก็รับสาย บอกว่าเพื่อนเล่นไพ่นกกระจอกโทรมาตามก่อนกลับ ป้าจ้าวจับมือฉันกำชับอีกครั้ง “กลางคืนถ้ากลัวมืด ก็ไปนอนบ้านป้านะ ห้องของเธอยังเก็บไว้ให้เหมือนเดิม”ฉันยิ้มพลางพยักหน้า มองส่งป้าจ้าวที่เดินจากไปอย่างคล่องแคล่วว่องไวลานบ้านกลับมาเงียบสงบ