คนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง

ทันทีที่สายโทรศัพท์ต่อถึงกัน ทั้งห้องคาราโอเกะก็เงียบสนิท

“จิ่งเฉิน?” เสียงผู้หญิงที่พยายามข่มความสั่นเครือดังมาจากปลายสาย “ได้ยินว่า...คุณกำลังจะแต่งงานแล้ว”

ลู่เส้าถิงขานรับเบา ๆ

“พรุ่งนี้แล้ว”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามข่มน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้เอาไว้

“แล้วคืนนี้คุณยังโทรหาฉันทำไม!”

ฉันยืนอยู่หน้าประตู หัวใจราวกับจมดิ่งลงสู่ทะเลที่ไร้ก้นบึ้ง

ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน

คู่หมั้นของฉัน ในคืนก่อนวันแต่งงาน

ติดต่อหารักแรกที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

จะบอกลาอดีต หรือจะรื้อฟื้นความรักครั้งเก่า?

ลู่เส้าถิงนั่งอยู่ในมุมสลัวจนมองสีหน้าไม่ชัด

เห็นเพียงแนวไหล่ที่เกร็งแน่น ราวกับกำลังพยายามข่มอะไรบางอย่างเอาไว้

เพื่อน ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างกลั้นหายใจอย่างใจจดใจจ่อ รอให้เขาเอ่ยปาก

เสียงผู้หญิงในสายก็ถามทั้งสะอื้น

“ลู่เส้าถิง คุณกำลังมาอวดฉันเหรอ คุณอยากเห็นฉันขายหน้าขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“พอรู้ว่าหลายปีมานี้ฉันเจ็บปวดใจแทบขาดเพราะคุณ ใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข ต่อให้มีคนผ่านเข้ามาในชีวิตตั้งมากมาย ฉันก็ไม่เคยหวั่นไหวกับใคร คุณก็พอใจแล้วใช่ไหม?”

“ฉันยอมรับว่าฉันแพ้แล้ว แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ...”

พอพูดต่อไป กู้เนี่ยนถึงขั้นเริ่มพูดจาสับสนไม่เป็นประโยค เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาเป็นระยะ

ลู่เส้าถิงลุกพรวดขึ้นทันที ไม่อาจรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้อีกต่อไป

“กู้เนี่ยน คุณดื่มเหล้ามาใช่ไหม?”

“ใครมันปล่อยให้คุณดื่มเหล้าคนเดียวกลางดึกวะ!”

“คุณอยู่ไหน?”

ฉันเหมือนจมตายอยู่ในทะเลผืนนั้นอย่างสิ้นเชิง หายใจแทบไม่ออก

ความหวังริบหรี่เพียงน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจก็ดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง

ตลอดห้าปีที่คบกัน ทุกคนรอบตัวฉันต่างบอกว่าลู่เส้าถิงเป็นผู้ชายที่ดี มีวุฒิภาวะและอารมณ์มั่นคง

เขาไม่พูดคำหยาบ ไม่เคยแสดงอารมณ์ฉุนเฉียว ต่อให้เจอเรื่องอะไร ก็ยังสงบนิ่งไม่หวั่นไหว

แทบจะสมบูรณ์แบบจนหาข้อเสียไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ฉันไม่เคยเห็นลู่เส้าถิงมีสีหน้าร้อนรนและลนลานแบบนี้มาก่อน

เหมือนเด็กหนุ่มห่าม ๆ ที่เพิ่งอายุครบสิบแปดปี

ในสายโทรศัพท์ กู้เนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแอแต่ดื้อรั้น

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน! ตอนนี้คุณมีคู่หมั้นแล้ว จะมาห่วงฉันตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว...”

นิ้วของลู่เส้าถิงที่กำโทรศัพท์ออกแรงจนข้อนิ้วซีดขาว

“กู้เนี่ยน ฟังผมก่อนนะ”

“ไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง” ท่าทางเอาแต่ใจของเธอยังคงเหมือนเมื่อครั้งนั้นไม่มีผิด ทำให้ลู่เส้าถิงจมลงในความทรงจำ และยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ

“ทำไมตอนนั้นเรารักกันมากขนาดนั้น แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ลงเอยกัน แล้วทำไมคุณกับเธอถึงลงเอยกันได้?”

กู้เนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “เส้าถิง ทำไมคุณถึงไปรักคนอื่น ฉันมีตรงไหนที่สู้เธอไม่ได้กันแน่?”

ลู่เส้าถิงตอบว่า “กู้เนี่ยน คุณไม่ได้ด้อยกว่าเธอตรงไหนเลย”

คำพูดนี้ราวกับเติมความกล้าให้คนที่อยู่ปลายสาย เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วถามว่า

“งั้นในใจคุณ ฉันดีกว่าเธอใช่ไหม?”

แต่ฉันกลับไม่กล้าฟังต่อไปอีกแล้ว

ภายในห้อง ชายหนุ่มยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ผ่านไปนานจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วต่ำว่า

“ไม่”

ฉันเดาว่า ตอนที่ผู้หญิงในสายได้ยินคำตอบนี้

หัวใจของเธอคงวูบหายไปหนึ่งจังหวะพร้อมกับฉัน

แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ก่อนที่กู้เนี่ยนจะร้องไห้ออกมา ลู่เส้าถิงก็รีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่นว่า

“กู้เนี่ยน คุณมีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีใครเหมือน”

“ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร”

เธอมีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีใครเหมือน แต่ฉันไม่ใช่

กู้เนี่ยนก็คือกู้เนี่ยน มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

ส่วนฉัน จะเป็นใครก็ได้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ลู่เส้าถิง ฉันคืนคุณให้เธอก็แล้วกัน

งานแต่งครั้งนี้ ฉันไม่แต่งแล้ว