Lahat ng Kabanata ng ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า: Kabanata 1 - Kabanata 8

ฉันซื้อของขวัญ แล้วกลับไปฉลองเทศกาลไหว้บะจ่างที่บ้านเกิดคนเดียวพ่อกับแม่พากันแปลกใจ"ชิงเยี่ยนล่ะ? ตกลงกันไว้ว่าจะมาด้วยกันวันนี้ไม่ใช่เหรอ พวกแกสองคนมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า"ฉันยิ้มพร้อมตอบว่า "พ่อคะแม่คะ ขอโทษนะ บริษัทเขาโทรมาตามให้ไปทำงานล่วงเวลาด่วนน่ะค่ะ""เรื่องงานเป็นเรื่องใหญ่" พ่อกับแม่ต่างก็เข้าใจ แต่ฉันกลับจ้องดูโพสต์ในแอปพลิเคชันแชตของซุนอวี่เวย เธอคือแฟนเก่าของสามีฉันข้อความกับภาพตารางเก้าช่องข้อความเขียนว่า [เซอร์ไพรส์เทศกาลไหว้บะจ่างที่เขาตั้งใจเตรียมให้ ใส่ใจสุด ๆ เลย]เซตของขวัญบะจ่างเห็ดป่าที่ฉันใช้เวลาเลือกอยู่นาน ตอนนี้ถูกเธอแกะออกและนำไปนึ่งหมดแล้วมันถูกจัดวางอยู่ในจานที่สวยประณีตมือคู่นั้นที่กำลังปอกบะจ่าง เรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน มีแผลเป็นที่นิ้วหัวแม่มือขวาฉันมองแวบเดียวก็จำได้ นั่นคือมือของถานชิงเยี่ยน สามีของฉันเองฉันสังเกตเห็นเช่นกัน ว่าแหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายของเขาหายไปแล้วไม่เหลือร่องรอยไว้เลยแม้แต่น้อยเพื่อนที่มีร่วมกันของเราสองคนกดไลก์และคอมเมนต์[ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเธอน่าจะแต่งงานกัน!]ฉันกดไลก์โพสต์นี้ไม่นาน ข้อความของถา

แต่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งสายตาตำหนิมาที่ฉัน"ผมจำไม่ได้ ทำไมคุณถึงไม่พูด อีกอย่างถ้ากินอาหารทะเลไม่ได้ บนโต๊ะนี้ก็ยังมีสเต็กทาร์ทาร์อยู่ไม่ใช่เหรอ"แต่ฉันไม่เคยทานของดิบเลยสักครั้งถานชิงเยี่ยนเคยจำได้ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาลืมมันไปหมดแล้วจู่ ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าการที่ตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้มีความหมายอะไรฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างหลังมีเสียงซุนอวี่เวยเอ่ยถามด้วยความกังวล "พี่เขากำลังไม่พอใจหรือเปล่าคะ"ถานชิงเยี่ยนกดเสียงต่ำที่แฝงอารมณ์โกรธพูดขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง "ไม่ว่าโอกาสไหน เธอถนัดเรื่องทำลายบรรยากาศเก่งที่สุดเลย! อย่าไปสนใจเธอเลย พวกเรากินกันต่อเถอะ"ฉันเดินออกจากร้านอาหารคนเดียว แล้วเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านครั้งนี้ ไม่มีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เหลืออยู่อีกแล้วขั้นแรกฉันส่งอีเมลลาออกให้บริษัท แล้วเริ่มลงมือเก็บของห้องแรกที่เก็บคือห้องหนังสืองานของถานชิงเยี่ยนมีความพิเศษ ต้องทำที่ทำงานเท่านั้น ห้องหนังสือห้องนี้ส่วนใหญ่ฉันจึงเป็นคนใช้หนังสือ ภาพวาดและสมุดบันทึกข้างใน ทั้งหมดเป็นของฉันเก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง ถานชิงเยี่ยนก็กลับมาพอเห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ห

ถานชิงเยี่ยนมองหนังสือหย่าตรงหน้าอย่างงุนงงในห้องวีไอพีเงียบลงในชั่วพริบตาซุนอวี่เวยลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก มองถานชิงเยี่ยนด้วยสีหน้าลนลาน "พี่เยี่ยน พี่สะใภ้เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ พี่รีบอธิบายให้เธอฟังเร็วสิ!"เธอหันมามองฉันอีกครั้ง "พี่สะใภ้ ทุกคนก็แค่ดื่มเยอะไปหน่อยเลยล้อเล่นกัน พี่อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะคะ..."ฉันใช้สายตาเย็นเยียบมองความตึงเครียดบนใบหน้าที่เดิมทีก็ตกตะลึงอยู่แล้วของถานชิงเยี่ยน ซึ่งมันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโมโหและความหงุดหงิดตามคำพูดของซุนอวี่เวยเขาข่มอารมณ์พูดกับฉันว่า "เจียงอวี่หาน วันนี้มีเพื่อนร่วมงานกับเพื่อน ๆ อยู่กันเยอะขนาดนี้ พ่อกับแม่ผมก็อยู่ด้วย ทุกคนแค่ล้อเล่นกันขำ ๆ ถ้าคุณไม่พอใจก็แค่ไม่พูดถึงอีก อย่ามางอแงสร้างเรื่องให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะแบบนี้"พ่อกับแม่ของเขามองมาด้วยใบหน้าฝืนยิ้ม พร้อมโน้มน้าวฉัน "เสี่ยวเจียง เมื่อกี้พวกต้าเฟยอาจจะปากไม่มีหูรูดไปหน่อย แต่เธอก็อย่าเอะอะก็เอาแต่พูดเรื่องหย่าเลยนะ หนุ่มสาวอย่างพวกเธอยังไม่ปรัสีประสา อย่าใช้อารมณ์เอาเรื่องหย่ามาประชดกันอีกเด็ดขาด ประชดบ่อย ๆ เดี๋ยววาสนาที่มีจะหายหมดนะ"ฉันเงียบไปครู่เ

วันที่สามของการเดินทางท่องเที่ยว ฉันได้รับสายจากแม่"ถานชิงเยี่ยนตามมาหาถึงที่บ้านเรา พ่อแกไม่ยอมให้เขาเข้าประตูบ้าน ท่าทีเขาดีมากเลยนะ หิ้วข้าวของพะรุงพะรัง บอกว่าจะมาขอโทษขอโพยแก ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าจะทำเรื่องงี่เง่าพวกนั้นออกมาได้! ถ้าไม่ใช่เพราะแกเล่าเรื่องตลอดสามปีที่แต่งงานกับเขาให้ฟังชัด ๆ ก่อนไปเที่ยว แม่กับพ่อคงคิดไม่ถึงแน่นอน อาจจะยอมปล่อยให้เขาเข้าบ้านมาแล้วก็ได้"นั่นสิถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ก็อาจจะยอมปิดบังความจริง อาจเพื่อปกปิดความน่าอับอาย หรืออาจเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง หรือไม่ก็กลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะ เลยเลือกที่จะบอกแค่ว่าเข้ากันไม่ได้ อยู่ด้วยกันต่อไปไม่ไหวแล้วแต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นในเมื่อไม่ใช่ความผิดฉัน ทำไมฉันต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำเหมือนเป็นเรื่องน่าอับอายด้วย ทำไมต้องกลัวคนอื่นหัวเราะเยาะ ในเมื่อคนที่ทำเรื่องพวกนั้นยังไม่กลัวเลยฉันย้ำกับพ่อแม่ว่า "เขาโทรหาและส่งข้อความมาหาหนูแต่หนูไม่สนใจ เขาถึงได้ไปหาพ่อกับแม่ค่ะ หนูส่งหนังสือหย่าฉบับใหม่ไปให้เขาแล้ว ถ้าสุดท้ายเขาไม่ยอมเซ็นชื่อ หนูจะยื่นฟ้องหย่าต่อศาล เอาเป็นว่าการหย่าครั้งนี้หนูเอาจริ