LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 8
บางครั้งแม่จะโทรหรือส่งข้อความมาบอกว่า ถานชิงเยี่ยนไปที่บ้านเราอีกแล้วอยากจะตามหาฉันผ่านทางพ่อกับแม่ต่อมาพวกเขาจึงบอกไปว่าฉันออกไปเที่ยวข้างนอกเขาถึงได้เลิกไปโผล่ที่ใต้ตึก ตอนเช้าตรู่หรือตอนกลางคืนก็คอยโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวจนคนอื่นตกใจฉันฟังเสียงอันนุ่มนวลของแม่เล่าเรื่องราวที่บ้าน เล่าเรื่องของถานชิงเยี่ยนพอได้ยินชื่อนี้อีกครั้ง ในใจก็ไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไปสำหรับฉัน เขาได้กลายเป็นอดีตโดยสมบูรณ์แบบไปแล้วถานชิงเยี่ยนถูกฉันตั้งค่าเป็นโหมดห้ามรบกวนไว้ ข้อความของเขาฉันแทบจะไม่เคยเปิดอ่านเลยเดิมทีฉันวางแผนไว้ว่าจะไปเที่ยวสักหนึ่งเดือน ซื้อตั๋วไว้ตั้งนานแล้ว พอถึงเวลาก็นั่งเครื่องบินกลับบ้านตอนไปเที่ยวข้างนอก พอเจออะไรที่น่าสนใจหรือมีความหมาย ฉันก็ซื้อแล้วเรียกขนส่งส่งกลับบ้านทันทีที่อยู่ก็กรอกเป็นบ้านของฉันเองไม่มีทางส่งผิด และยิ่งไม่มีใครมาบอกว่าตั้งใจส่งให้คนอื่น ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้วแม้กระทั่งกระเป๋าเดินทางฉันก็ส่งกลับบ้านไปแล้วการเดินทางขากลับของฉันผ่อนคลายยิ่งกว่าตอนก้าวออกจากบ้านเสียอีกพอเครื่องบินลงจอด แม่ก็เตรียมดอกไม้ไว้ให้ฉันช่อหนึ่งแม่ยื่น
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 7
วันที่สามของการเดินทางท่องเที่ยว ฉันได้รับสายจากแม่"ถานชิงเยี่ยนตามมาหาถึงที่บ้านเรา พ่อแกไม่ยอมให้เขาเข้าประตูบ้าน ท่าทีเขาดีมากเลยนะ หิ้วข้าวของพะรุงพะรัง บอกว่าจะมาขอโทษขอโพยแก ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าจะทำเรื่องงี่เง่าพวกนั้นออกมาได้! ถ้าไม่ใช่เพราะแกเล่าเรื่องตลอดสามปีที่แต่งงานกับเขาให้ฟังชัด ๆ ก่อนไปเที่ยว แม่กับพ่อคงคิดไม่ถึงแน่นอน อาจจะยอมปล่อยให้เขาเข้าบ้านมาแล้วก็ได้"นั่นสิถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ก็อาจจะยอมปิดบังความจริง อาจเพื่อปกปิดความน่าอับอาย หรืออาจเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง หรือไม่ก็กลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะ เลยเลือกที่จะบอกแค่ว่าเข้ากันไม่ได้ อยู่ด้วยกันต่อไปไม่ไหวแล้วแต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นในเมื่อไม่ใช่ความผิดฉัน ทำไมฉันต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำเหมือนเป็นเรื่องน่าอับอายด้วย ทำไมต้องกลัวคนอื่นหัวเราะเยาะ ในเมื่อคนที่ทำเรื่องพวกนั้นยังไม่กลัวเลยฉันย้ำกับพ่อแม่ว่า "เขาโทรหาและส่งข้อความมาหาหนูแต่หนูไม่สนใจ เขาถึงได้ไปหาพ่อกับแม่ค่ะ หนูส่งหนังสือหย่าฉบับใหม่ไปให้เขาแล้ว ถ้าสุดท้ายเขาไม่ยอมเซ็นชื่อ หนูจะยื่นฟ้องหย่าต่อศาล เอาเป็นว่าการหย่าครั้งนี้หนูเอาจริ
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 6
มีพ่อกับแม่มาช่วย ไม่นานฉันก็แกะของที่แพ็กไว้ออกมาจัดเก็บเรียบร้อยฉันได้กลับมาห้องนอนที่เคยอยู่มาตั้งแต่เด็กจนโตอีกครั้งเป็นห้องเล็ก ๆ ที่มีตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะทำงานหนึ่งตัว ถึงจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่เป็นตัวฉันตอนเย็นพ่อกับแม่ทำอาหารที่มีแต่ของโปรดของฉันเต็มโต๊ะเมื่อวานเป็นเทศกาลไหว้บะจ่าง ฉันเคยบอกไว้ล่วงหน้าว่าถานชิงเยี่ยนจะกลับมาฉลองเทศกาลที่บ้านกับฉันพ่อกับแม่ตั้งใจทำอาหารที่เขาชอบไปครึ่งค่อนโต๊ะ แต่สุดท้ายเขากลับไม่มารสชาติที่เขาชอบไม่เหมือนกับพวกเรา สุดท้ายกับข้าวบนโต๊ะจึงเหลืออยู่เยอะเลยตอนนี้ครอบครัวเราก็ไม่ต้องคอยเอาอกเอาใจถานชิงเยี่ยนอีกต่อไปแล้วหลังทานข้าวเสร็จ พ่อกับแม่ก็ตั้งใจชวนฉันออกไปเดินเล่นข้างนอกพวกเราเดินไปบนทางเดินหินแผ่นเล็ก ๆ ที่คดเคี้ยวพ่อกับแม่ปลอบใจฉัน "ชีวิตคนเราน่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องเจอเรื่องแย่ ๆ หรอก กลัวแค่ล้มแล้วจะลุกไม่ขึ้นต่างหาก หานหาน ในเมื่อแกตัดสินใจจะหย่าแล้ว ก็อย่าปล่อยให้เขามามีอิทธิพลต่อจิตใจแกอีกเลยนะ"ฉันพยักหน้า "แน่นอนค่ะ หนูตัดใจจากเขาสนิทแล้วถึงได้พูดเรื่องหย่า "หนูอยากเปลี่ยนงานตั้งนานแล้
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 5
ถานชิงเยี่ยนมองหนังสือหย่าตรงหน้าอย่างงุนงงในห้องวีไอพีเงียบลงในชั่วพริบตาซุนอวี่เวยลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก มองถานชิงเยี่ยนด้วยสีหน้าลนลาน "พี่เยี่ยน พี่สะใภ้เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ พี่รีบอธิบายให้เธอฟังเร็วสิ!"เธอหันมามองฉันอีกครั้ง "พี่สะใภ้ ทุกคนก็แค่ดื่มเยอะไปหน่อยเลยล้อเล่นกัน พี่อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะคะ..."ฉันใช้สายตาเย็นเยียบมองความตึงเครียดบนใบหน้าที่เดิมทีก็ตกตะลึงอยู่แล้วของถานชิงเยี่ยน ซึ่งมันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโมโหและความหงุดหงิดตามคำพูดของซุนอวี่เวยเขาข่มอารมณ์พูดกับฉันว่า "เจียงอวี่หาน วันนี้มีเพื่อนร่วมงานกับเพื่อน ๆ อยู่กันเยอะขนาดนี้ พ่อกับแม่ผมก็อยู่ด้วย ทุกคนแค่ล้อเล่นกันขำ ๆ ถ้าคุณไม่พอใจก็แค่ไม่พูดถึงอีก อย่ามางอแงสร้างเรื่องให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะแบบนี้"พ่อกับแม่ของเขามองมาด้วยใบหน้าฝืนยิ้ม พร้อมโน้มน้าวฉัน "เสี่ยวเจียง เมื่อกี้พวกต้าเฟยอาจจะปากไม่มีหูรูดไปหน่อย แต่เธอก็อย่าเอะอะก็เอาแต่พูดเรื่องหย่าเลยนะ หนุ่มสาวอย่างพวกเธอยังไม่ปรัสีประสา อย่าใช้อารมณ์เอาเรื่องหย่ามาประชดกันอีกเด็ดขาด ประชดบ่อย ๆ เดี๋ยววาสนาที่มีจะหายหมดนะ"ฉันเงียบไปครู่เ
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 4
ถานชิงเยี่ยนจองห้องจัดเลี้ยงห้องใหญ่ไว้ มีสองโต๊ะ นั่งกันเต็ม ๆ เกือบสามสิบคนโต๊ะที่พ่อกับแม่ของถานชิงเยี่ยนนั่งอยู่ ซุนอวี่เวยก็อยู่นั่งตรงนั้นด้วยเธอนั่งชิดกับพ่อแม่ของถานชิงเยี่ยน โดยมีถานชิงเยี่ยนนั่งอยู่ทางมือขวาตอนที่บริกรพาฉันผลักประตูเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ก็เห็นถานชิงเยี่ยนเอียงหน้ากำลังพูดอะไรบางอย่างกับซุนอวี่เวยพอดีทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก สีหน้าแววตามีแต่แววอมยิ้มพอเห็นฉันเดินเข้ามา ในห้องจัดเลี้ยงก็เงียบลงในชั่วพริบตาเดียวถานชิงเยี่ยนรีบผงะถอยท่อนบน เว้นระยะห่างออกจากซุนอวี่เวยเหมือนเพื่อปกปิดบางอย่าง เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวตรงมาหาฉัน"คุณมาแล้วเหรอ"เขากวักมือเรียกบริกรให้เข้ามา แล้วพูดกับฉันว่า "รอแค่คุณคนเดียวเลย รีบมานั่งสิ"ฉันพยักหน้า เดินไปข้างกายพ่อแม่ของถานชิงเยี่ยนแล้วเอ่ยทักทายพวกท่านถานชิงเยี่ยนอธิบายกับฉันว่า "แม่ฉันคิดถึงอวี่เวยน่ะ เลยตั้งใจให้ฉันเรียกเธอมาด้วย"เขากระซิบใกล้ ๆ ฉันด้วยเสียงเบา "วันนี้เพื่อนร่วมงานมากันเยอะ มีเธอเพิ่มมาอีกคนคงไม่เป็นไรหรอก ใช่ไหม"ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลบลมหายใจของเขาแล้วตอบอย่างเย็นชา "คุณตัดสินให้เองได้เ
ลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า บทที่ 3
แต่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งสายตาตำหนิมาที่ฉัน"ผมจำไม่ได้ ทำไมคุณถึงไม่พูด อีกอย่างถ้ากินอาหารทะเลไม่ได้ บนโต๊ะนี้ก็ยังมีสเต็กทาร์ทาร์อยู่ไม่ใช่เหรอ"แต่ฉันไม่เคยทานของดิบเลยสักครั้งถานชิงเยี่ยนเคยจำได้ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาลืมมันไปหมดแล้วจู่ ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าการที่ตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้มีความหมายอะไรฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างหลังมีเสียงซุนอวี่เวยเอ่ยถามด้วยความกังวล "พี่เขากำลังไม่พอใจหรือเปล่าคะ"ถานชิงเยี่ยนกดเสียงต่ำที่แฝงอารมณ์โกรธพูดขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง "ไม่ว่าโอกาสไหน เธอถนัดเรื่องทำลายบรรยากาศเก่งที่สุดเลย! อย่าไปสนใจเธอเลย พวกเรากินกันต่อเถอะ"ฉันเดินออกจากร้านอาหารคนเดียว แล้วเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านครั้งนี้ ไม่มีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เหลืออยู่อีกแล้วขั้นแรกฉันส่งอีเมลลาออกให้บริษัท แล้วเริ่มลงมือเก็บของห้องแรกที่เก็บคือห้องหนังสืองานของถานชิงเยี่ยนมีความพิเศษ ต้องทำที่ทำงานเท่านั้น ห้องหนังสือห้องนี้ส่วนใหญ่ฉันจึงเป็นคนใช้หนังสือ ภาพวาดและสมุดบันทึกข้างใน ทั้งหมดเป็นของฉันเก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง ถานชิงเยี่ยนก็กลับมาพอเห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ห
You May Also Like
หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ
ทูเออร์7.4K viewsรอยรักพัดผ่าน
จั้วจั้ว15.2K viewsการคลอดโดนหยุดชั่วคราว
เมษายน10.8K viewsสามีลับนอกใจ ฉันยอมปล่อย แต่เขากลับร้องไห้
ซานซินเอ้อร์อี้7.2K viewsชมจันทร์ไม่เคยโทษสายลมสน
อาจิ้งชอบกินผักชี1.6K viewsผู้ชนะที่โลกไม่เคยจดจำ
แอนนา สมิธ1.9K viewsภรรยาผู้พิพากษาแย่งไตผมไปช่วยรักแรก
นิรนาม4.3K viewsลมหนาวพัดรักลา
แมกไม้และม่านหมอก825 views
