บทที่ 3

แต่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งสายตาตำหนิมาที่ฉัน

"ผมจำไม่ได้ ทำไมคุณถึงไม่พูด

อีกอย่างถ้ากินอาหารทะเลไม่ได้ บนโต๊ะนี้ก็ยังมีสเต็กทาร์ทาร์อยู่ไม่ใช่เหรอ"

แต่ฉันไม่เคยทานของดิบเลยสักครั้ง

ถานชิงเยี่ยนเคยจำได้ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาลืมมันไปหมดแล้ว

จู่ ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าการที่ตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้มีความหมายอะไร

ฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

ข้างหลังมีเสียงซุนอวี่เวยเอ่ยถามด้วยความกังวล "พี่เขากำลังไม่พอใจหรือเปล่าคะ"

ถานชิงเยี่ยนกดเสียงต่ำที่แฝงอารมณ์โกรธพูดขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง "ไม่ว่าโอกาสไหน เธอถนัดเรื่องทำลายบรรยากาศเก่งที่สุดเลย! อย่าไปสนใจเธอเลย พวกเรากินกันต่อเถอะ"

ฉันเดินออกจากร้านอาหารคนเดียว แล้วเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน

ครั้งนี้ ไม่มีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เหลืออยู่อีกแล้ว

ขั้นแรกฉันส่งอีเมลลาออกให้บริษัท แล้วเริ่มลงมือเก็บของ

ห้องแรกที่เก็บคือห้องหนังสือ

งานของถานชิงเยี่ยนมีความพิเศษ ต้องทำที่ทำงานเท่านั้น ห้องหนังสือห้องนี้ส่วนใหญ่ฉันจึงเป็นคนใช้

หนังสือ ภาพวาดและสมุดบันทึกข้างใน ทั้งหมดเป็นของฉัน

เก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง ถานชิงเยี่ยนก็กลับมา

พอเห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปทันที

ในสายตามีแต่ความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง

"เจียงอวี่หาน คุณเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร เทศกาลดี ๆ คุณไม่ยอมฉลอง งอแงตั้งแต่เช้ายันค่ำต้องสร้างเรื่องจนทุกคนไม่มีความสุขเลยใช่ไหม คุณถึงจะพอใจ"

มันน่าตลกขนาดไหนกันล่ะ

จนป่านนี้เขาก็ยังว่าฉันงอแง ว่าฉันตั้งใจทำให้ทุกคนไม่มีความสุข

ฉันไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว

"ถานชิงเยี่ยน พวกเราหย่ากันเถอะ"

เพิ่งจะพูดออกไป เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

มันคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะของซุนอวี่เวย

ดนตรีบรรเลงท่วงทำนองสดใสจังหวะหนึ่ง

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของถานชิงเยี่ยนเป็นค่าเริ่มต้นของระบบมาโดยตลอด เขาบอกว่าขี้เกียจทำให้ยุ่งยาก

มีเพียงซุนอวี่เวยเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้นสำหรับเขา

พวกเราแต่งงานกันมาสามปี เขาเปลี่ยนโทรศัพท์ไปทั้งหมดสามเครื่อง ทุกครั้งที่ได้เครื่องใหม่ สิ่งแรกที่ทำคือการตั้งค่าเสียงดนตรีนี้

ฉันเคยถามด้วยความสงสัย

เขาอธิบายว่าเสียงดนตรีนี้อยู่เป็นเพื่อนเขามาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เขาชินแล้ว

ตอนหลังฉันถึงได้รู้ ว่าเสียงนี้เป็นของซุนอวี่เวยแค่คนเดียว

ฉันมองดูเขากดรับสายโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ปลายสายไม่รู้ว่าพูดอะไร เขาหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที

"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันกำลังจะไปถึงแล้ว!"

ประตูถูกกระแทกปิด

เขาไม่ได้ยินเรื่องหย่าที่ฉันพูดเลย หรือบางทีอาจจะได้ยินแต่ไม่ได้ใส่ใจก็ได้

ฉันจ้องมองห้องรับแขกอันว่างเปล่า จู่ ๆ ก็รู้สึกขึ้นมา

บางที ชีวิตการแต่งงานของฉันกับถานชิงเยี่ยนอาจจะเป็นความผิดพลาดมาตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่มีไว้ให้ซุนอวี่เวยคนเดียว

ที่อยู่จัดส่งเริ่มต้นที่ไม่เคยตัดใจลบทิ้งได้เลย

ของทั้งหมดที่จะซื้อให้ฉัน ให้พ่อแม่ฉัน กลับยกให้ซุนอวี่เวยจนหมด...

ถานชิงเยี่ยนแสดงออกชัดเจนขนาดนั้น

แต่ฉันกลับหวังลม ๆ แล้ง ๆ เสมอมา คิดว่าสักวันเขาจะมองเห็นฉันบ้าง จะได้สติ และยอมปรับเปลี่ยน

สุดท้ายแล้ว มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

มีแค่ฉันที่สูญเสียเวลาไปเปล่า ๆ สามปี เหมือนเป็นเรื่องตลก

พอแพ็กของในห้องหนังสือเสร็จเรียบร้อย ฉันก็กลับห้องนอนไปอาบน้ำพักผ่อน

ตอนออกมาก็ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว ถานชิงเยี่ยนถึงเพิ่งส่งข้อความมา

[อวี่เวยเจอเรื่องนิดหน่อย คืนนี้ผมไม่กลับแล้วนะ]

ฉันไม่ได้ตอบกลับ ล็อกหน้าจอ ล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้นก็เก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวต่อ

เมื่อก่อนไม่ได้สังเกต พอจะแพ็กของถึงได้พบว่า สามปีมานี้เพราะเขาจะส่งของไปที่บ้านซุนอวี่เวยเสมอ

ตัวฉันเองก็มีความดื้อรั้นและความน้อยใจที่บอกไม่ถูกอยู่เหมือนกัน

ของชิ้นไหนที่เขาส่งผิด ฉันก็จะไม่ซื้อใหม่อีก

อย่างเช่น รองเท้าสลิปเปอร์คู่รัก ชุดอยู่บ้านคู่รัก ของตกแต่งชิ้นเล็ก ๆ หรือกระถางต้นไม้เล็ก ๆ ที่ฉันเล็งไว้...

แปรงสีฟันไฟฟ้าสองด้ามบนอ่างล้างหน้าในห้องนอนใหญ่เป็นรุ่นเบสิกที่เหมือนกันเป๊ะ

ทั้งน่าเกลียดทั้งใช้งานยาก

ตอนแต่งงานใหม่ ๆ แปรงสีฟันไฟฟ้าที่ฟังก์ชันครบและสวยงามซึ่งฉันใช้เวลาทำการบ้านเลือกอยู่นาน พอจะกดสั่งซื้อ ถานชิงเยี่ยนก็บอกว่าเขาจะซื้อเอง

สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คาดไว้ มันถูกส่งไปให้ซุนอวี่เวยอีกตามเคย

ฉันบอกให้เขาไปเอาคืนมาเขาก็ไม่ยอม ด้วยความโมโหฉันเลยไปซื้อแปรงสองด้ามนี้มาจากซูเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านอย่างส่งเดช

แล้วติดสติ๊กเกอร์กันน้ำไว้ที่แปรงสีฟันของฉันเพื่อแยกให้รู้ว่าเป็นอันไหน

ฉันอดทนไม่ยอมไปซื้อด้ามใหม่เด็ดขาด

ฉันคิดว่าทุกวันที่เขาเห็นแปรงสีฟันไฟฟ้าสองด้ามนี้เขาจะรู้สึกผิด จะกระวนกระวายใจ และสั่งซื้อแปรงรุ่นที่ฉันเลือกไว้อีกครั้ง

แต่แปรงสีฟันรุ่นนั้นตอนนี้อัปเดตไปถึงรุ่นที่สามแล้ว เขากลับยังคงนิ่งเฉย

พวกเราสองคนยังคงใช้แปรงสีฟันไฟฟ้าที่ใช้ยากสองด้ามนี้ต่อไป

ฉันยืนมองแปรงสีฟันสองด้ามนั้นนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือโยนพวกมันลงถังขยะไป

ตอนที่แพ็กของเสร็จ ถานชิงเยี่ยนก็โทรศัพท์เข้ามา

"เงินโบนัสจากหน่วยงานที่เคยเล่าให้ฟังครั้งก่อน วันนี้เข้าบัญชีแล้วนะ พวกเพื่อนร่วมงานเลยเชียร์ให้ผมเลี้ยงข้าว

คุณก็มาด้วยสิ เดี๋ยวผมส่งโลเคชันโรงแรมให้"

ทีแรกฉันตั้งท่าจะปฏิเสธ

แต่กลับได้ยินเขาพูดขึ้นว่า "พ่อกับแม่ผมก็มาด้วย คุณอย่ามาสายล่ะ"

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดปฏิเสธไป ปล่อยให้เขากดวางสายไปเอง

ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว ยังไงก็ควรบอกกล่าวกับพ่อแม่ของเขาต่อหน้าสักคำ

ฉันรอจนบริษัทขนส่งด่วนมารับของถึงหน้าบ้าน แล้วส่งของทั้งหมดออกไป

แล้วก็โทรศัพท์หาแม่ ให้ท่านช่วยเซ็นรับของให้ เดี๋ยวเย็น ๆ ฉันจะกลับบ้านไปอธิบายให้ท่านฟัง

ฉันมองเรือนหอที่อยู่กับถานชิงเยี่ยนมาสามปีหลังแต่งงานเป็นครั้งสุดท้าย

แล้วเดินจากไปอย่างไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย