บททั้งหมดของ ไม่หวนคืน Never again: บทที่ 91 - บทที่ 100

มนต์มีนาส่งเสียงทักเพื่อนที่ขึ้นห้องมาก่อนและกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียง มุกกันยาที่กำลังครุ่นคิดเรื่องในอดีตจึงหันกลับมายิ้มให้แม่ลูกที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องโดยไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทีวิตกกังวลใด ๆ ออกมา มันคงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก รอยแผลเป็นแบบนั้นใครก็มีได้ทั้งนั้น ชวัลดนย์ดูออกจะเป็นคนดี จิตใจอ

เวลาล่วงเลยมาจนมันเดย์อายุครบห้าขวบขึ้นอนุบาลสามมนต์มีนาก็ยังคงไม่มีท่าทางอ่อนไหวต่อการพยายามง้องอนขอคืนดีกับจวินแต่อย่างใด ทุกอย่างดำเนินไปโดยมีกาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ธุรกิจของมนต์มีนาและมุกกันยาดำเนินไปได้ด้วยดี จนหญิงสาวต้องเช่าพื้นที่เพิ่มอีกหนึ่งห้องสำหรับเป็นคลังเก็บสินค้าและจ้างคนช่วยแพ็กส

ผ่านไปอีกสามเดือน คุณหญิงจริยาที่ทนความน่ารักของหลานชายคนแรกไม่ไหวก็ใจอ่อนเข้ามาพูดคุยและเล่นกับหลานทุกครั้งที่จวินพามาบ้าน แต่ก็แค่หลานเท่านั้นนะ ส่วนเรื่องแม่ของหลานชายนั้นห้ามเอ่ยถึงให้คุณหญิงได้ยินอย่างเด็ดขาด ช่วงบ่ายวันหนึ่งคุณหญิงจริยานัดรับประทานอาหารกับกลุ่มเพื่อนในแวดวงเดียวกันซึ่งสนิทสนมค

“ผมเป็นคนพาตัวเองเข้าไปในชีวิตพวกเขาเองครับคุณแม่ มี่ไม่เคยมาเรียกร้องเอาอะไรจากผมเลย ผมพยายามเสนออะไรให้ทุกอย่างแต่เธอปฏิเสธหมด ผมถึงต้องแอบซื้อตึกนั่นแล้วทำสัญญากับเพื่อนของเธอแทน เพราะถ้าเธอรู้ เธอไม่มีวันยอมใช้ที่นั่นแน่ ๆ แล้วเพราะคุณแม่พูดว่าเธอตั้งแต่ครั้งนั้นว่าเธอคงตั้งใจเอาลูกมาอ้างเพื่อเร

“สวัสดีค่ะ คุณครู นี่คุณแม่น้องมันเดย์นะคะ ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ไปรับน้องช้า ตอนนี้คุณแม่กำลังจะไปรับน้องแล้วค่ะ อีกยี่สิบนาทีถึงคุณครูช่วยดูน้องให้ก่อนนะคะขอโทษจริง ๆ ค่ะ”เสียงคุณครูตอบหญิงสาวกลับมาอย่างใจเย็นว่า“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ คุณแม่ไม่ต้องรีบมากก็ได้ค่ะ ตอนนี้คุณพ่อน้องมันเดย์ช่วยดูน้องอยู่ น