Todos los capítulos de เสือสิ้นลาย Tiger give up: Capítulo 11 - Capítulo 20

เวลา 20.00 น.ณ ลานจอดรถโรงพยาบาลสองสัปดาห์ผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหมอสาวคนสวยกับเด็กหนุ่มวิศวะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ภูผารักษาคำพูดของตัวเองเป็นอย่างดี เขายังคงความใส่ใจและเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยทำตัวงอแงหรือรบกวนเวลาทำงานของหมอมาจีบเหมือนในช่วงแรกอีกเลย จนกระทั่งจอม น้องชายตัวดีที่เคยประกาศตัวเป็นศัตรูเบอร์หนึ่ง ก็เริ่มสงบปากสงบคำและยอมรับในความจริงใจของว่าที่ 'พี่เขย' คนนี้ทีละน้อย เสียงฝีเท้าเบาๆ เดินเข้ามาใกล้ลานจอดรถ ร่างบางในชุดสครับสีน้ำเงินที่เพิ่งเคลียร์เคสสุดท้ายเสร็จหอบแฟ้มและกระเป๋าเดินออกมาด้วยความอ่อนล้า แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องทอประกายความอบอุ่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาในเสื้อช็อปสีแดงเข้มกำลังยืนพิงรถ PCX รออยู่ด้วยรอยยิ้มละมุน"เหนื่อยแย่เลยนะครับ กว่าจะได้ลงเวร" ภูผาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับก้าวเข้ามาช่วยถือกระเป๋าและแฟ้มเอกสารในมือของหมอมาจีบไปถือไว้เองอย่างรู้งาน"รอนานไหมคะ พอดีเคสฉุกเฉินเพิ่งเคลียร์เสร็จเมื่อกี้นี่เอง" หมอมาจีบเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางลอบมองใบหน้าคมคายที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าวันแรกที่เจอกัน"ไม่นานเลยค

เวลา 16.00 น. ของวันถัดไปณ ร้านอาหารไทยสไตล์โมเดิร์น บรรยากาศเงียบสงบย่านใจกลางเมืองภายในห้องอาหารส่วนตัว ภูผาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตารีดเรียบกริบ นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้แม้ภายนอกจะพยายามทำตัวนิ่งสงบแค่ไหน แต่เหงื่อที่ซึมตามไรผมและกรอบหน้าก็ฟ้องชัดว่าเด็กหนุ่มกำลังประหม่าสุดขีดเพราะนี่คือการเผชิญหน้ากับคุณพ่อและคุณแม่ของหมอมาจีบเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นการโดนเรียกมาสอบสวนเรื่องอนาคตตามแผนสกปรกของสารวัตรกรณ์อีกด้วย"หนูภูผาใช่ไหมจ๊ะ" คุณแม่ของหมอมาจีบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวลและเคลือบแคลง"น้าได้ยินเรื่องของเรากับลูกสาวน้าพอสมควรจากปากของคุณกรณ์เขาเล่าให้ฟังบ้างแล้ว" ภูผาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้ารับอย่างนอบน้อม"ครับคุณน้า" คุณพ่อของหมอมาจีบที่นั่งกอดอกนิ่งมานาน ปรายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเฉียบคมตามประสาผู้ใหญ่ผ่านโลกมาเยอะน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นตรงประเด็นทันที"ลูกสาวฉันเรียนจบแพทย์ผ่านการทำงานหนักมาจนมีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีหน้ามีตาในสังคมส่วนเธอยังเป็นแค่นักศึกษาวิศวะอนาคตข้างหน้ายังอีกไกล ตั้งตัวก็ยังไม่ได้แถมยังมีข่าวลือเรื่องเท

เช้าวันถัดมาณ ถนนสายหลักใกล้รั้วมหาวิทยาลัยแสงแดดอ่อนๆยามเช้าไม่ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงเลยสักนิด ภูผาในชุดนักศึกษาและเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งกำลังขี่รถจักรยานยนต์ PCX คันโปรดมุ่งหน้าไปคณะเพื่อส่งโปรเจกต์ชิ้นสำคัญที่เขาโหมแรงกายแรงใจทำมาตลอดหลายวันด้วยความมั่นใจ ทว่าเมื่อขี่มาถึงจุดตรวจกะทันหันบริเวณทางแยกหน้ามหาวิทยาลัยสายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับกรวยยางสีส้มที่ถูกตั้งขวางถนนไว้เป็นแนวยาวโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจราจรหลายนายกำลังยืนกวดขันวินัยจราจรอยู่และหนึ่งในนั้นคือนายตำรวจหนุ่มยศสารวัตรที่ยืนกอดอกใบหน้าเรียบตึงเป็นเป้าสายตา สารวัตรกรณ์ ทันทีที่เห็นรถ PCX ของภูผาขับเข้ามาใกล้ กรณ์ก็ส่งสัญญาณมือโบกให้จอดเทียบฟุตปาธทันทีด้วยท่าทีเจ้ากี้เจ้าการ ภูผาชะลอความเร็วแล้วนำรถมาจอดสนิท ถอดหมวกกันน็อกออกด้วยใบหน้าเรียบเฉยแม้ในใจจะรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การตั้งด่านตรวจปกติ แต่เป็นการเจาะจงเล่นงานเขาอย่างแน่นอน"สวัสดีครับสารวัตร" ภูผาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบขอไปทีนัยน์ตาคมจ้องมองหน้านายตำรวจนิ่งสนิทไม่มีความเกรงกลัวหรือลนลานให้เห็นแม้แต่น้อย"รถคันนี้แต่งท่อเสียงดังเกินกฎหมายกำหนดหรือเปล่าวน

เหตุการณ์ ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน กรุงเทพฯท่ามกลางสายตาของบุคลากรในโรงพยาบาลสารวัตรกรณ์ยังคงยืนขวางทางหมอมาจีบด้วยรอยยิ้มมั่นใจในความเหนือกว่า โดยไม่รู้เลยว่าปลายสายที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ได้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้เด็กวิศวะที่อยู่ไกลฟังแล้ว"ตกลงว่ายังไงครับจีบไปทานข้าวกับพี่เถอะครับผู้ใหญ่ท่านก็รออยู่" กรณ์เอื้อมมือทำทีจะแตะแขนเรียวอีกครั้ง แต่หมอมาจีบเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยแววตาฉายแววรำคาญอย่างไม่ปิดบัง"ขอโทษนะคะสารวัตรพอดีวันนี้ฉันไม่สะดวกจริงๆ และคุณพ่อคุณแม่ของดิฉันก็โทรตามให้รีบกลับบ้านด่วนพอดีเลยค่ะ ท่านบอกว่าทำกับข้าวรอไว้แล้วด้วย" หมอมาจีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำเป็นกดหน้าจออย่างแนบเนียน"ถ้าสารวัตรยังมีธุระเรื่องคดีอะไรอีกรบกวนทำเรื่องผ่านระบบราชการนะคะฉันขอตัวกลับบ้านก่อนค่ะ" พูดจบทิ้งช่วงไม่ให้สารวัตรได้ทันอ้าปากแย้งหมอมาจีบก็หมุนตัวก้าวฉับๆไปขึ้นรถเก๋งส่วนตัวแล้วขับออกไปทันที ทิ้งให้สารวัตรกรณ์ยืนหน้าเสียขบกรามแน่นด้วยความขัดใจที่แผนการวันนี้ล่มไม่เป็นท่าเมื่อขับรถออกมาพ้นสายตาหมอมาจีบก็รีบกดโทรศัพท์หาหนุ่มรุ่นน้องที่เธอกลัวว่าป่านนี้คงร้อนรนจนนั่ง

เวลา 19.30 น.ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลเดิมท้องฟ้ายามเย็นย้อมไปด้วยแสงสีส้มอมชมพู บรรยากาศหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คนและรถราที่วิ่งขวักไขว่เหมือนเช่นเคย จุดจอดรถตรงมุมคุ้นเคยจุดที่ในอดีตเคยมีเรื่องราวระทึกขวัญและสายตาดูแคลนจากใครบางคน วันนี้กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ทุกคนในโรงพยาบาลเริ่มคุ้นชินตา ร่างสูงโปร่งของ ภูผา ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งที่ตอนนี้พับแขนขึ้นอย่างทะมัดทะแมงยืนพิงอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ PCX คันเดิมใบหน้าคมคายดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูทางออกด้วยใจจดจ่อ และไม่นานเกินรอร่างบางในชุดสครับสีฟ้าอ่อนของ หมอมาจีบ ก็ก้าวเดินออกมาจากประตูพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์เคสหนักหน่วงมาตลอดทั้งวัน แต่ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมาเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่มายืนรอรับเธอกลับบ้านเหมือนในทุกๆวัน ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตารอยยิ้มหวานระบายขึ้นบนใบหน้าทันที ภูผาเห็นคนพี่เดินออกมาก็รีบผละจากตัวรถเดินตรงเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึกมือหนาเอื้อมไปรับกระเป๋าและสัมภาระจากมือของหมอมาจีบมาถือให้อย่างเบามือแ