เวลา 01.35 น.ณ โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกด้วยความเร่งรีบพร้อมเสียงไซเรนที่เพิ่งดับลงด้านนอก เสียงตะโกนสั่งการประเดประดังแข่งกับเสียงสัญญาณมอนิเตอร์ที่ร้องเตือนระงม เหล่านักรบชุดขาวรีบสับฝีเท้าเข้าประจำตำแหน่งอย่างชำนาญเหมือนกับเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นประจำ“เปิดเซตซูเจอร์ให้หน่อยค่ะพี่กะทิ” แพทย์สาวในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มหันไปสั่งการพี่พยาบาลอย่างรวดเร็ว ปลายผมที่หลุดรุ่ยบดบังใบหน้าเนียนไม่ได้ทำให้ความงดงามน้อยลงแม้แต่น้อย แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยจากเวรดึก แต่ร่างบางกับดูกระฉับกระเฉงตื่นตัวและมีสมาธิกับงานตรงหน้าขั้นสุด“ไม่เย็บได้ไหมครับ ไม่อยากเย็บแผลครับหมอ” คนเจ็บบนเตียงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปวิศวะสีแดงที่ถูกถกแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่งพร้อมยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงใจสายตาตึงเครียดของหมอและพยาบาลตรงหน้า คุณหมอสาวขยับแว่นเล็กน้อยก่อนกวาดสายตามองลอยสักรูปเสือคำรามสุดดุดันบนแขนซ้ายของหนุ่มวิศวะตรงหน้าผ่านแว่นสายตาก่อนจะพูดว่า“สักลายยังทนได้ เย็บแผลแค่ไม่กี่เข็มดันงอแง” ว่าพลางหันกลับไปสวมถุงมือยางด้วยท่าทางชำน
Last Updated : 2026-09-15
LOGIN
