Alle Kapitel von You Smile, I Melt #ระบบแฝด (3P): Kapitel 11 – Kapitel 19

ความรู้สึกรำคาญในตอนที่ถูกอะไรสักอย่างวุ่นวายกับเส้นผม ทำให้นักศึกษาสาวเปิดเปลือกตาขึ้นมาจากห้วงนิทรา เมื่อเงยหน้ามองต้นตอของความยุกยิกนั้น กลับเป็นวินซ์ในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังพยายามเกล้าผมทรงดังโงะให้เธอขณะหลับแน่นอนว่าเธอแยกสองคนนี้ออก โดยการแอบหลุบตามองรอยสักที่ขอบกางเกงเมื่อกี้นี้เรียบร้อย“ทำอะไรคะ...แคกๆ !!” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะไอออกมาเมื่อรู้สึกแสบคอเล็กน้อย“ลุกขึ้นมาดื่มน้ำก่อน ผมช่วยประคอง” เขาถือวิสาสะจับไหล่เธอให้ลุกขึ้นนั่ง ตามด้วยการส่งน้ำดื่มจากแก้วใส่มือ“ขอบคุณค่ะ อึก!”อาการเจ็บร้าวไปทั้งร่างทำให้จังหวะดื่มน้ำสะดุด และเหมือนว่าวินซ์รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทิชชูในมือจึงรีบปิดปากบางซับน้ำให้โดยไม่หกเลอะที่นอน“คามิจังไหวไหม อยากไปหาหมอหรือเปล่า” น้ำเสียงแสดงความเป็นห่วงจากคนตรงหน้ายิ่งทำให้เธอหน้าชาโอนิซึกะ คามิกวาดตามองห้องนอนซึ่งตอนนี้กลับมาอยู่ในสภาพปกติ ทั้งที่เมื่อคืนข้าวของในห้องกระจัดกระจายจากอาการเสียสติของเธอ เผลอปัดมันตกระเนระนาดเกลื่อนพื้นห้อง ดวงตากลมโตมองไปยังประตูบานเลื่อนเชื่อมระเบียงก็รีบเบนสายตากลับ เมื่อคืนเธอยืนเมกเล

คนตัวเล็กประวิงเวลาขึ้นเขียงได้เพียงครึ่งชั่วโมงหลังจากมื้ออาหารเท่านั้น ไม่ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นช่วยวินซ์เก็บจานใส่รถเข็นออกไปวางด้านนอกรอพนักงานของทางโรงแรมมาเก็บ หรือทำทีเป็นยืนชมวิวโตเกียวริมระเบียงห้องพักชั้นสามสิบราวกับไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต วิคเตอร์ก็ยังคงมุ่งมั่นเดินตามจนอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้อาจมีช่วงฮีทเหมือนหมาแมว“หยุดตามคามิสักที!” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากกลับเข้าห้องพักคามิเลือกหย่อนสะโพกลงบนตักของวินซ์ กอดลำคอแกร่งแนบแน่นหาหลักยึดเหนี่ยว แต่นั่นกลับเป็นจุดสำคัญที่ทำให้เธอพลาดท่าไม่รู้ตัว เมื่อเจ้าของตักกลับเป็นฝ่ายดึงท้ายทอยของหญิงสาวมาจูบ ริมฝีปากนุ่มนิ่มถูกบดคลึงจนรู้สึกวูบวาบไปทั้งท้องน้อยต้องวางมือเกาะไหล่ บีบระบายความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้นรู้ตัวอีกทีก็ถูกเขาจับนั่งหันหน้าไปทางเดียวกัน พบกับวิคเตอร์ที่ออกมาจากห้องนอนพร้อมกับถุงน่องลายลูกไม้สีขาวในมือ“อึก... จะใส่ให้ได้เลยใช่ไหม...” เธอบ่นพึมพำออกมาอย่างจนใจ ก่อนจะยกเท้าเปลือยเปล่าข้างหนึ่งพาดต้นขาคนที่นั่งโซฟาติดกัน “ใส่ให้คามิสิ...”รอยยิ้มหยักปรากฏบนมุมปากคนเอาแต่ใจทันทีเมื่อเห็นว่าเธอยินยอม วิคเต

คามิกลับมาอยู่บ้านย่านโชโตะ เพื่อเตรียมตัวเข้าร่วมเทศกาลชมดอกซากุระพร้อมครอบครัวในวันนี้คนตัวเล็กในชุดยูกาตะสีม่วงน่ารัก นั่งพับเพียบให้มารดามวยผมปักเครื่องประดับผมให้อย่างสุภาพเรียบร้อย ออกไปนอกบ้านเธอจะสุดขนาดไหน หากก้าวเท้ากลับเข้าบ้านมาเมื่อไหร่ วิญญาณผีบรรพบุรุษผู้ดีเก่าต้องกลับมาสิงร่างเมื่อนั้น เพราะแม้จะเป็นตระกูลยากูซ่าแต่สืบเชื้อสายมาจากตระกูลซามูไรเก่าแก่ ไม่ใช่กุ๊ยนักเลง หรืออันธพาลข้างถนนอย่างแก๊งฮอนโจที่เป็นคู่อริ ฐานะทางสังคมต่างชนชั้นขนาดไหนก็วัดได้จากบ้านหลังนี่ที่ตั้งอยู่บนย่านผู้ดีเก่า“เสร็จแล้ว คามิจังน่ารักจริงๆ” นานะอวยลูกสาวตนเองพร้อมบีบแก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยว ยกโทรศัพท์มือถือในมือมาถ่ายรูปลูกสาวคนเล็กเก็บไว้สะสมเป็นคอลเลกชั่นลับตามประสาคนเห่อลูก“ขอบคุณค่ะ หม่าม้าของคามิสวยทุกวัน แต่วันนี้ปัดแก้มสีสวยเป็นพิเศษ” เธอขยิบตาชมท่านกลับ อวยบลัชออนสีใหม่ที่มารดาแอบไม่ซื้อมาที่รู้ก็เพราะเห็นกล่องมันถูกทิ้งในถุงขยะเมื่อเช้า“อุ๊ย! จริงเหรอจ๊ะ หม่าม้าเพิ่งซื้อมาใหม่”“อ้าว~ คามินึกว่าเลือดฝาดธรรมชาติซะอีก ฮิๆ” รอยยิ้มสดใสเผยออกมาจนตาเป็นสระอิมารดาที่บ้ายอยกมือป้องป

วิคเตอร์ปล่อยให้ยัยตัวแสบถือบัตรตนเองเดินร่อนทั่วห้าง ชายหนุ่มดูออกว่าเธอจงใจกวนประสาทเขาด้วยการใช้เงินฟุ่มเฟือย เพราะทุกครั้งที่ถูกพนักงานขายเรียกตัวให้ฟังการนำเสนอสินค้า คามิก็รีบถลาเข้าไปยืนฟังพร้อมซื้อสินค้าชิ้นนั้นโดยไม่ลังเล แถมยังจบด้วยการยัดถุงชอปปิงมากมายพวกนั้นให้เขาเป็นคนถือ ในขณะที่พี่ชายฝาแฝดได้ถือของชิ้นเล็กไม่กี่ถุงและทำหน้าที่เดินตาม คอยซับริมฝีปากเปื้อนซอฟต์ครีมของคามิเท่านั้น“หยุดเดินไปกินไปสักที เธอจะซื้อของทุกร้านเลยหรือไงฮะ!!”วิคเตอร์หมดความอดทนแล้วใช้นิ้วชี้เกี่ยวคอเสื้อคนตัวเล็กให้หยุดเดิน เขาถือถุงชอปปิงจนเส้นเลือดบนหลังมือขึ้นหลายเส้น บ่นให้เธอตลอดทางที่เดินในห้องพร้อมกับหัวที่เริ่มร้อนสุดๆ“เพิ่งเดินได้สองชั้นเองนะ”“แต่เธอซื้อทุกอย่าง ถามหน่อยว่าก้านน้ำหอมแปดขวดนี่ซื้อมาทำไม”“ซื้อมาใช้ไง” คนตัวเล็กตอบแบบกำปั้นทุบดิน หันไปมองวินซ์ที่เดินตามโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ “วินซ์ซังเหนื่อยหรือยังคะ?”“นิดหน่อยครับ” เขาโกหกเพราะสงสารน้องชาย คามิใช้เงินโหดเหมือนโกรธวิคเตอร์มาสามชาติครึ่ง“งั้นเรากลับกันดีกว่าค่ะ คามิก็เหนื่อยแล้ว”เจ้าของบัตรเครดิตอ้าปากเหวอ ทีกับพี่ชายเ