Alle Kapitel von ลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน: Kapitel 11 – Kapitel 20

หลังเลิกงานรษากลับมาที่ห้องเช่าห้องเล็กอยู่ถัดจากร้านอาหารไม่กี่ช่วงตึก หญิงสาวเดินมานั่งไหล่ห่อคอตกที่ปลายเตียงปลดกระเป๋าสะพายใบเล็กออกจากบ่า ระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ครุ่นคิดถึงเรื่องเดิม... นี่เธอต้องไปอยู่กับเขาจริง ๆ น่ะหรือ ไปเป็นผู้หญิงอย่างว่าที่ถูกเขาซื้อตัวมาด้วยค่าตัวหนึ่งล้านดอลลาร์ ชีวิตการทำงานในต่างแดนจะไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงที่มาขาย... พลันความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ในใจหญิงสาวเต้นโครมครามแล้วถ้าเธอหนี ถ้าเธอไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีอีกล่ะ เขาจะทำอะไรกับเธอ ถ้าเธอจะหนีกลับเมืองไทยตอนนี้ หรือหนีไปหลบที่ไหนสักที่... โอย! ใบหน้าสวยสะบัดไปมาขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ถอนหายใจแรงอีกหลายครั้งต่อมาด้วยหลายความคิดทำให้หญิงสาวสับสนไปหมด...เงินหนึ่งล้านดอลลาร์ แลกกับอิสรภาพสี่เดือน เงินหนึ่งล้านดอลลาร์ ถ้าเทียบกับเงินไทยตอนนี้ ก็ประมาณสามสิบกว่าล้านบาท เธอคงมีกินไปทั้งชาติ ใช่…เธอต้องการเงิน ต้องการให้คนที่บ้านสบาย แต่เธอก็ไม่ได้ต้องการมันมาด้วยวิธีนี้ ไม่ต้องการเอาร่างกายเข้าไปแลก นี่ถ้าแม่เธอรู้เข้าคงช็อกที่ลูกสาวบอกว่าจะมาทำงานแต่กลับมาขายตัวให้ฝรั่งซะได้ เอ

“...”“กินสิ!”ครั้นเขาออกคำสั่งเสียงเข้มอีกครั้งมือบางถึงขยับ ตักอาหารที่ตัวเองเป็นคนประกอบขึ้นเข้าปาก ฝืนเคี้ยวลงคอแต่ละคำอย่างยากลำบากเพราะความอึดอัดใจบวกกับสายคู่คมที่เหมือนจับจ้องเธออยู่ตลอด หยดน้ำในตากำลังรวมตัวกันขึ้นมาปริ่มอยู่ตรงขอบ เธอต้องกลั้นมันไว้อย่างสุดชีวิต...คำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ของราฟาเอล แต่ในใจแล้วเขาคิดว่า ถ้าเธอไม่กินเช่นเดียวกันนี้ แล้วเธอจะกินอะไร กินตอนไหน...เป็นห่วงหรือ? บ้าสิ!หลังจากทานอาหารมื้อค่ำด้วยกันเป็นครั้งแรกในบรรยากาศเงียบเชียบตัวเขาก็กลับขึ้นไปบนห้อง ส่วนเธอก็ทำหน้าที่แม่บ้านแล้วจึงกลับเข้าไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องราฟาเอลคิดกับตัวเองว่า เขาไม่อยากรีบร้อนกับเธอนัก เพราะเวลาที่จะจัดการผู้หญิงคนนี้มีมากเกินพอตั้งสี่เดือน หรืออาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ เธออาจจะได้รับเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ครบก่อนเวลากำหนดก็ได้วันใหม่...เป็นเวลาเกือบบ่ายรถเมอร์เซเดสเบนซ์ของเดนนิสวิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูบ้านของเจ้านายหนุ่ม“นายมาได้จังหวะพอดีเดนนิส ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก”เจ้านายหนุ่มบอกหน้าขรึมเมื่อเดนนิสก้าวลงมาจากรถ ครู่เดียวก็มีแม่สาวน้อยที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่เดินออกม

เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้า...ความเจ็บปวดเมื่อยล้าทางร่างกายที่เขามอบให้เมื่อคืน ทำให้เธอแทบไม่อยากจะขยับลุกจากเตียงตื่นขึ้นมาเลย เขาทำเธอปวดระบมไปทั้งตัว แต่จะทำอย่างไรได้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นเธอก็ต้องลุกขึ้นไปทำงานสิ จะมานอนเป็นคุณนายตื่นสายอยู่ได้อย่างไรกัน ร่างบางยันกายขึ้นมานั่งนิ่งอยู่สักครู่ ลมหายใจถูกระบายออกมาอย่างทดท้อ สองแขนเรียวลูบไล้ไปตามเนื้อตัวที่พบว่าเป็นรอยแดงจ้ำ ก่อนสองขาจะค่อย ๆ หยั่งลงจากเตียง พาตัวเองเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำจนเรียบร้อยพร้อมออกไปเผชิญกับซาตานจอมโหดอีกวัน “ตื่นซะทีนะ นึกว่าฉันจ้างเธอมาเป็นคุณนายรึไง”เขาพูดเมื่อรู้สึกถึงฝีเท้าเบากริบของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ ตัวเขานั้นตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่เธอเห็นเขามานั่งจิบกาแฟและขนมปังที่โต๊ะอาหารแล้ว หญิงสาวไม่ตอบคำใด ก็จะให้เธอตอบว่าอย่างไรล่ะ ฟังจากกระแสเสียงที่ออกมาก็รู้ว่าประชดประชันเหลือเกิน ใบหน้างามจึงก้มต่ำลอบถอนหายใจเบา ๆ เพราะไม่อยากจะต่อความ แต่เมื่อเห็นว่าเธอเงียบชายหนุ่มจึงหันหน้ามามอง“ทำไมตื่นสายแบบนี้ รู้ตัวรึเปล่าว่ามันกี่โมงแล้ว เธอต้องมาเตร

“ก็คุณจ้างฉันมาเป็นคนใช้ไม่ใช่เหรอ มีแขกมาบ้านหน้าที่ของคนใช้ก็ต้องคอยหาน้ำมาให้สิ” ใบหน้าสวยนิ่วหน้าเพราะความเจ็บกับแรงบีบที่แขนหากก็ตอบคำถามแบบชัดถ้อยชัดคำ สบตากับดวงตาดุอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะถาม “แล้วสรุปจะกินหรือไม่กิน ไข่เจียว”“กิน” เขาตอบหน้าตายใส่“แล้วเธอก็มากินกับฉันด้วย”เขาสั่งก่อนสะบัดมือออกจากแขนเรียว หญิงสาวหันกลับเข้าไปในครัวโดยไม่สนใจอะไรอีก นึกก่นด่าในใจกับคนบ้าอำนาจ ชอบใช้แต่กำลังบังคับ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกมาพร้อมกับไข่เจียวทรงเครื่องราดข้าวสองจาน วางอยู่บนโต๊ะริมระเบียงหลังบ้านที่มีเขานั่งรออยู่แล้ว รษาวางจานและนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา กลิ่นไข่เจียวหอมกรุ่นชวนรับประทาน ตัวเขาเองก็หิวอยู่แล้วเมื่อเช้าทานแค่ขนมปังชิ้นเดียวกับกาแฟไปเอง ทั้งเขาและเธอก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่มีใครพูดอะไร แล้วอีกฝ่ายก็ทนไม่ไหว“ถ้าอยู่กันสองคน เธอนั่งกินข้าวกับฉันได้”เขาบอกแต่ไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย อยู่สองคนเท่านั้นหรือถึงจะนั่งกินข้าวกับเขาได้ กลัวใครมาแล้วจะไม่รู้หรืออย่างไรว่าจ้างเธอมาเป็นคนรับใช้ กลัวคนอื่นรู้ความจริงหรือว่าจ้างเธอมาเป็นนางบำเรอ พลางคิดก็แอบย่น

เธอได้ยินอะไรผิดหรือเปล่า เขาบอกว่าช่วยกันแสดงว่าเขาและเธอต้องอาบน้ำให้เจ้าร็อกกี้ด้วยกันน่ะสิ ใบหน้านวลปลั่งเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาปน ก้มหน้างุดมองปลายเท้าตัวเอง ‘ว่าแต่ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะรษาเอ๊ย! ก็แค่อาบน้ำให้ร็อกกี้เอง’ พอเขาเห็นเธอยืนนิ่งก้มหน้าอยู่ก็ถามขึ้น“เอ้า นี่เธอจะยืนอยู่ทำไม มาช่วยกันจับมันสิ เอาแชมพูมันมาด้วย”ยืนเขินอยู่ไม่ทันไรก็ต้องสะดุ้งกับเสียงของเขาซะแล้ว‘เอาซี่! ราดน้ำลงมาเลย จะสะบัดใส่ซะให้เข็ด’ เจ้าหมาตัวโตคิด‘หึ บอกแล้วหมาไม่ชอบอาบน้ำ แต่ชอบเล่นน้ำ นายนะนาย นึกว่าจะมาช่วย ที่ไหนได้มาช่วยนายหญิงแทน’ ความคิดของเจ้าร็อกกี้ที่กำลังถูกนายจับอาบน้ำ ทันทีที่เขาเปิดน้ำใส่มัน มันก็สะบัดขนที่เปียกน้ำอย่างแรงเหมือนกับจะแกล้งคนที่อาบน้ำให้ จนทั้งเขาและเธอเปียกปอนไปตามกัน ‘หึ เป็นไงล่ะ หมาบอกแล้ว’ เจ้าร็อกกี้แอบสะใจไม่น้อย ทันใดนั้นเสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้น “ร็อกกี้ หยุด!” คำสั่งเดียวทำเอามันหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่จริงจังจากเจ้านาย“ยืนนิ่ง ๆ !”เขาสั่งเสียงดุ เจ้าหมาตัวโตทำหน้าหงอยลงทำตามคำสั่งอย่างขัดเสียไม่ได้ ส่วนตัวเขาเองก็เปียกปอนไปก