All Chapters of ลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกาณ ภัตตาคารอาหารชื่อร้าน ‘เรือนไทย’ ซึ่งตั้งอยู่กลางเมืองแคลิฟอร์เนีย“รษามีแขกวีไอพีเข้าไปอีกห้องแล้วนะฝากดูด้วย วันนี้คนเยอะชะมัด”“ได้ เดี๋ยวฉันดูเอง”“อืม ขอบใจนะ”กล่าวจบหญิงสาวร่างบางคนนั้นจึงเดินกลับไปทำหน้าที่ต้อนรับแขกที่เห็นว่ากำลังเดินเข้ามาในร้านอีกกลุ่มใหญ่ สีหน้าเจ้าหล่อนนิ่วมุ่นเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากงาน หากพอเผชิญหน้ากับแขกก็ปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มได้อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เช้ายังไม่มีใครได้หย่อนก้นพักเลยสักคนเพราะแขกวันนี้มักจะเยอะกว่าวันปกติร่างบางอ้อนแอ้นของหญิงสาวอีกนางที่รับคำบอกแต่งกายด้วยชุดพนักงานของร้าน เสื้อแขนยาวทรงกระบอกใส่กับกระโปรงยาวสีส้มเข้ารูป มีลวดลายไทยที่เป็นเอกลักษณ์ปักอยู่ที่ชายกระโปรงและชายแขนเสื้อ ตรงหน้าอกข้างซ้ายติดป้ายชื่อของพนักงานแต่ละคนด้วยอักษรภาษาอังกฤษชัดเจน หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องรับรองพิเศษ ใบหน้าเรียวมนสวยหวานแบบสาวเอเชียระบายยิ้มพิมพ์ใจอยู่เนืองนิตย์ เสียงหวาน ๆ กล่าวต้อนรับแขกผู้มาใหม่อย่างคล่องแคล่ว ทั้งแนะนำเมนูอาหารขึ้นชื่อของร้านด้วยภาษาอังกฤษในสำเนียงไพเราะลื่นหูรษา สวัสดิกุล... เดินทางมาจากบ้านเกิดที่ป

รษา... เดินมาหยุดตรงหน้าห้องวีไอพีห้องแรก หญิงสาวยืนรอเปิดประตูให้กับพนักงานชายที่กำลังยกอาหารขึ้นมาเสิร์ฟแขกที่รออยู่ด้านในก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ สามครั้งเป็นมารยาท คนด้านในรู้ทันทีว่าอาหารที่พวกเขาสั่งไว้มาแล้ว“เชิญ”สิ้นเสียงคนในห้องอนุญาต มือบางจึงจับลูกบิดหมุนบานประตูให้เปิดออกกว้าง โดยให้พนักงานยกอาหารเข้าไปก่อนส่วนตัวเธอเดินเข้าไปทีหลังพร้อมกับปิดประตู ...ภายในห้องหญิงสาวมองเห็นได้อย่างไม่ต้องนับว่ามีแขกมากันสามคน และหนึ่งในนั้นก็คือแม็กเป็นคนไทยที่เธอพอจะรู้จักผ่านสิรี ดวงตากลมโตลอบมองฝรั่งตัวโตอีกคนที่นั่งถัดจากแม็ก เห็นว่าเขากำลังส่งยิ้มหวานให้เธอด้วย แม็กสบตาหญิงสาวแล้วยิ้มให้ตามประสาคนรู้จักเสมือนเป็นการทักทาย หากก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากเหมือนครั้งที่เขามาทานอาหารที่นี่คนเดียว ครั้นแล้วดวงตาก็มาสะดุดกับแขกอีกคนที่นั่งหันหลัง ลำตัวยาวเอนพิงเบาะโซฟาในท่าสบาย หญิงสาวมองเห็นเพียงด้านหลังส่วนใบหน้าของชายหนุ่มผู้นี้เธอไม่เห็น...“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ”เสียงหวานเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำนียงชัดเจนอย่างกับเจ้าของภาษามาเอง ก็แน่ล่ะ…เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งปีกว่าแล้

ดึกดื่นคืนนี้เหมือนมีสิ่งใดคอยวนเวียนกวนใจให้ราฟาเอลยังไม่อยากจะเข้านอน หรือสิ่งที่คอยกวนใจเขาอยู่นั้นคือเจ้าของใบหน้างดงาม คนที่ทำให้เขาเสียหน้าในการเสนอราคาค่าตัวแล้วถูกปฏิเสธกลับมา ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถออกไปข้างนอกในยามดึกด้วยอยากจะหาเครื่องดื่มแรง ๆ มาเติมเต็มในค่ำคืนนี้ เพื่อให้สมองมันคลายความคิดเรื่องนั้นลงได้ ราฟาเอลจึงตัดสินใจขับรถไปยังโรงแรมที่เขาเป็นเจ้าของห้องพัก และคิดจะสั่งเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มบนห้องคนเดียวเงียบ ๆ ครั้งนี้เขาไม่มีอารมณ์จะลงไปนั่งดื่มกับใครตรงนั้น หากเมื่อขึ้นมาถึงห้องพักกลับพบสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในห้องของเขา ทั้งไฟและเครื่องปรับอากาศกำลังเปิดใช้งานอยู่ แสดงว่าต้องมีคนมาเปิดห้องของเขาไว้แน่ แต่หนึ่งเดียวที่ทำได้แบบนี้ก็คือแม็ก ‘แล้วตอนนี้แม็กไปไหน?’ ‘หรือว่ามันเปิดห้องทิ้งไว้ แล้วมันลงไปดื่มข้างล่าง พร้อมกับตกสาวสักคนขึ้นมานอนที่ห้องของเขา’ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะแม็กคงไม่กล้าทำแบบนั้น หรือถ้าเป็นแม่บ้านทำความสะอาดมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะนี่ไม่ใช่เวลาทำความสะอาด คำถามถูกตั้งไว้อยู่ในใจขณะที่ขากำลังก้าวเข้ามาในห้องนอน แล้วเขาก็ได้พบ...ร่างแบบบา

ณ ภัตตาคารอาคารไทย“รษา ช่วยเสิร์ฟอาหารแขกวีไอพีในห้องหนึ่งให้เราหน่อยสิ พอดีเราเกิดปวดท้องกะทันหัน นะ ๆ ช่วยหน่อยนะ ไม่ไหวจริง ๆ ต้องรีบไปเข้าห้องน้ำแล้ว”เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนพนักงานสาวในร้านคนหนึ่งวิ่งมาหาด้วยท่าทางรีบร้อน ใบหน้านิ่วมุ่น กุมมืออยู่บริเวณหน้าท้องประกอบอาการที่บอกว่าปวด“ได้ ๆ เดี๋ยวฉันทำแทนเอง เธอรีบไปเถอะ”หญิงสาวรับคำด้วยความเต็มใจ โคลงศีรษะยิ้ม ๆ กับท่าทางของเพื่อนสาวในร้านเมื่อหล่อนวิ่งปรู๊ดผ่านหน้าไปก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งหน้าห้องอาหารวีไอพี เจ้าตัวยืนรออยู่หน้าประตูสักครู่ก่อนได้ยินเสียง“เชิญ!”สิ้นเสียงของบุคคลในห้องหญิงสาวจึงเปิดประตูเข้ามา... ความผิดปกติเกิดขึ้นในความรู้สึกเมื่อภายในห้องว่างเปล่า ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นี้เธอก็ได้ยินเสียงคนอนุญาตให้เข้ามาเต็มสองหู ความคิดเร็วเท่าปฏิกิริยาในหัวสมอง รษาหันตัวกลับไปมองด้านหลังในทันใด...“คุณ!” ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นในอาการตกใจสุดขีดกับบุคคลที่ปรากฏตัวตรงหน้าเธอในตอนนี้ ทำไมถึงเป็นเขา เขาจริง ๆ ด้วย เขาตัวเป็น ๆ เขาที่เมื่อสองคืนก่อนได้เคยล่วงเกินเธออย่างไม่น่าให้อภัยไปตลอ

กลับมาถึงห้องพักวันนี้ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มตามเวลาท้องถิ่น มือบางเปิดประตูห้องแล้วรีบปิดมันทันที ก่อนเดินมาทิ้งร่างกายที่เธอใช้งานมันมาตลอดทั้งวันในการทำงานลงไปที่เตียงนุ่มอย่างอ่อนล้า พลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปลดสายกระเป๋าที่ยังคล้องติดอยู่บนไหล่ออกไว้ข้างๆ ความเหน็ดเหนื่อยแสดงออกชัดเจนทั้งทางสีหน้าและร่างกายที่นอนเหยียดนิ่ง ดวงตากลมสีนิลดำขลับแลขึ้นเพดาน ในขณะที่หัวคงปรากฏภาพเหตุการณ์วันนี้เมื่อตอนบ่ายวนเวียนรบกวนเธออยู่ทุกยาม...เขาคนนั้นที่ยื่นข้อเสนอให้เธอ ‘อีตาบ้าผีทะเลคนนั้น คนที่เธอคิดว่าเขาจะเป็นคนดี’ แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่ทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลในทางพฤตินัย ขออย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย ขอให้เดินออกไปกลางถนนแล้วโดนรถชนตายไปซะ ขอให้โดนคนปาหัว ขอให้ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮึ่ย! มือเรียวกำทุบลงบนผืนเตียงอย่างโกรธเคืองก่อนพลิกตัวนอนคว่ำพร้อมหลับตาลง เพราะไม่อยากเห็นใบหน้าของคนคนนั้นที่เหมือนจะลอยคว้างอยู่รอบตัว พลันความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาสมทบ... แล้วถ้าเขายอมรับข้อเสนอที่เธอเผลอปากต่อรองกับเขาไปล่ะ จะเป็นยังไงนะ อีตาบ้านั่นจะยอมเสียเงินขนาดนั้นเพื่อซื้อตัวเราไปทำงานกับเขาจริง ๆ เหรอ แล้วถ้าเข