Todos los capítulos de UNDER THE INFLUENCE, ONE LUSTFUL NIGHT : Capítulo 11 - Capítulo 20

Creole's POV “O, bakit ngayon ka lang?!” tanong ni Shiela pagkapasok ko pa lang sa bahay.Hindi na ako sumagot.Mabilis akong pumasok, isinara ang pinto ng buong lakas, at agad sumilip sa bintana na parang may humahabol sa’kin.Napakunot ang noo ni Shiela.“Ano ’yun, Creole???”Huminga ako nang malalim, halos hingal pa rin.“Shie… kahit anong mangyari, ha—pag may naghanap sa’kin, sabihin mong HINDI pa ako nakakauwi—”Napahinto ako dahil sobrang adrenaline.Si Shiela naman? Nanlaki ang mata, halatang lutang sa kalituhan.Pero tumango siya, may halong kaba at pagtataka.“Uh… sige? Pero Creole, ano ba’ng—”Hindi ko na siya pinatapos. Dali-dali akong tumakbo papasok sa kwarto ko, Natural, sumunod si Shiela.“Hoy! Ano BA kasi ang nangyari?!”Pagpasok ko sa kwarto, ibinaba ko ang bag at inilabas agad ang burger at fries na parang ito na ang pinakamahalagang bagay sa loob.“Mahabang kwento, Shiela…”Bulong ko ’yon habang humihinga nang pagod.“Mahaba talaga. As in mahaba.”Umupo ako sa gil

“What’s going on!?”Isang pamilyar na boses ang bumulaga. Hindi lang basta inis — may halong pagdududa, may halong galit na pinipigil.Si Clyde.Nakatayo siya sa harap ng elevator, masama ang tingin, pero hindi doon nakatingin. Nakatitig siya SA AMIN. Sa lapit namin ni Zamiel. Sa posisyon namin. Sa mukha ko. Sa kamay ni Zamiel na malapit pa sa braso ko.Parang tumigil ang buong mundo ko.Napatigil din si Zamiel, bahagyang kumunot ang noo, pero napangisi.Ako? Mistulang nanigas. Yung “preg—” na sasabihin ko, nalunok ko na lang.Tumama ang nanlalamig na mata ni Clyde sa akin.May isang segundo na puro katahimikan lang. Pero mabigat. Parang buong pagkatao ko hinihila pababa.Then Clyde snapped.“Zamiel..,” Naglaho lahat ng lakas ko sa tuhod.“Sir, I was just—”“I wasn’t talking to you,” putol niya bigla, his bloodshot eyes still locked on Zamiel—dry, freezing, and dangerously calm.Bumaba ang tingin ni Clyde sa kamay ni Zamiel na nakahawak pa rin sa braso ko.Umigting ang panga niya, a

Halos wala na akong magawa.ang tahimik ng buong opisina, at pakiramdam ko bawat paghinga ko naririnig niya.Matapos ang meeting umakyat na din Kami..Dahan-dahan akong tumingin sa orasan.Thirty minutes na lang.Makakauwi na.Makakalayo sa presensyang halos kumakain sa lakas ko.Pero bago pa ako makaiwas ng tingin sa orasan—“Anong tinitingnan mo?”Napapitlag ako.Hindi ko man nakita, pero ramdam kong nakalingon siya sa’kin kahit abala siya sa mga papers niya.“Ah… sir, malapit na po… uwian. W-wala na po masyadong task.”Tahimik siyang tumigil sa pagsusulat.Nilapag nang marahan ang ballpen.Para bang bawat galaw niya nakaka-pressure.Tumingin siya sa’kin.Umangat ang kilay niya, malamig ang mga mata.“Kung wala ka nang task,” patuloy niya, mas mababa ang tono.”Hinila niya ang isang makapal na folder sa gilid ng desk.Inilapag niya iyon sa lamesa niya..“Start this.”Napakakapal.Para bang pang-isang linggo na trabaho.“Sir… malapit na pong uwian.”Tumingin siya sa relo niya..May o

Kumain na lang kami ng tahimik.Ramdam ko pa rin ang tensyon sa pagitan ni Clyde at Zamiel, pati na rin ang sariling kaba ko — “Maoy, tikman mo ito…"alok sa akin ni Zamiel, habang nakatusok sa tinidor niya ang isang piraso ng chicken.“S-sige.."Akmang kukunin ko ang tinidor mula sa kanya, ngunit hindi niya ito binitiwan.Parang gusto niya akong subuan.Nagaalangan man, Ngumanga na lang ako, halatang naiilang.Pinilit kong kumalma habang tinatanggap ang pagkain na isinusubo niya..Pero ramdam ko ang init ng titig sakin ni Zamiel..Si Clyde, nakatingin lang sa amin mula pa kanina.“Masarap ba?”“O-oo… masarap,”Mahina kong sagot, halatang nag-aalangan at naiilang, pero totoo naman masarap Yung pinatikim niya.Napangisi siya, parang ineenjoy ang reaksyon ko, habang si Clyde naman ay nanatiling nakatingin, bahagyang kumuyom pa ang kamay sa mesa.Hindi siya nagsasalita, pero ramdam kong badtrip na Ito.Matapos namin kumain, biglang tumayo si sir Clyde.Napanganga ako nang makita kong bi

Pagpasok namin sa lobby, halos marinig ko na ang mabilis at malakas na tibok ng sarili kong puso. Parang gusto nang tumalon palabas ng dibdib ko!OMG!! Heto na naman ang puso ko!! Natetense ako!!Walang imik si Sir Clyde. Diretso lang ang lakad niya—matikas, mabilis. Ako naman? Parang asong nakasunod sa amo.Nasa likod niya ako at hindi ko maiwasang mapatitig sa bawat galaw niya. Bakit kaya… parang galit siya? Parang bawat hakbang niya ay may mabigat na dala—hindi lang basta galit, kundi may kasamang tensyon na halos maramdaman ko na sa sarili kong balat.Ramdam na ramdam ko ang mabigat na aura sa hangin. ’Yung tipong parang may bagyong papasok, at ako ang unang-unang tatamaan.“Ano ba, Creole! Ano kung bad mood siya… pakisamahan mo na lang!” pagalit kong bulong sa sarili.Pagdating namin sa elevator, hindi man lang siya tumingin sa akin. Pinindot lang niya ang button. Pagbukas ng pinto, pumasok siya at agad naman akong sumunod.Pagsara ng elevator… biglang nanahimik ang buong paligid