Todos os capítulos de UNDER THE INFLUENCE, ONE LUSTFUL NIGHT : Capítulo 31 - Capítulo 40

Creole's POV Lumipas ang ilang buwan...Kasalukuyan akong nasa ultrasound room.Sa gilid ko si Clyde, seryoso lang itong nakaupo, nakatingin sa monitor.Nang may pumasok na lalaki na sonographer para isagawa ang ultrasound...Napatigil ako nang malamig na nagsalita si Clyde."Isn't there a female sonographer available? I don't want a man looking at—or touching—anything to do with my child's gender."He said it so seriously that it left me stunned.Napaawang ang bibig ko sa gulat, hindi makapaniwala sa sinabi niya. Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang matalim na titig niya sa lalaking pumasok, parang handa siyang makipagtalo kung hindi mapalitan ang sonographer."Clyde..." bulong ko, hinawakan ang kamay niya para pakalmahin. Pero ramdam ko ang tensyon sa katawan niya, igting ang panga, at hindi siya umiimik."I don't want any other man touching you, Creole...""Ano ka ba—""Even if it's just medical," he cut me off firmly. Final. No room for argument. His eyes locked on mine, th

Lumipas ang ilang araw... tapos linggo... tapos buwan.Pagkatapos ng Nangyari.Nagbago si Clyde.Dati, kahit busy siya, uuwi siyang may ngiti, may yakap, may kwento. Ngayon, late na siyang umuuwi – madalas hatinggabi na – at maaga umaalis, mga alas-singko pa lang ng umaga. Pakiramdam ko, ginagawa niya ‘yun para hindi kami magkasama sa suite kapag gising ako.Pero nung lumaki na ang tiyan ko, nung kabuwanan ko na, bigla siyang... narito palagi. Sa suite na siya nag-o-office. Naririnig ko siya sa kabilang kwarto – mga meeting calls, pagta-type, minsan pa nga may dumadalaw na executives. Pero kapag tapos na, tahimik lang siya.Hindi kami nag-uusap. Kung mag-usap man, tungkol lang sa bata.“May vitamins ka pa ba?”“Kumain ka na ng lunch?”“Check-up mo bukas, pupuntahan kita.”Yun lang. Walang iba. Walang “kumusta ka?” na may lambing. Walang hawak sa tiyan ko tulad ng dati. Walang halik sa noo.Parang... stranger na magkasama sa iisang bubong.Kasalukuyang nasa kwarto ako. Nakahiga si Clyd

In the conference room at Marina Bay Sands, Singapore, Clyde sat at the head of the long glass table – the undisputed boss of the room. He wasn’t presenting; he was the one being presented to. The Southeast Asian tycoons and their top executives stood nervously in front of the projector, running through final terms of a multi-billion-dollar regional infrastructure merger. Every slide, every number, every concession was directed at him.He leaned back slightly in his chair, 6’4” of raw, quiet menace in a custom dark navy Brioni suit. Legs crossed, elbows resting on the armrests, fingers steepled in front of his mouth. His face was a mask of cold calculation – sharp jawline, piercing eyes that dissected every word spoken. When he spoke, it was rare, low, and final. When he stayed silent, it was worse. The entire room revolved around waiting for his reaction.Ang mga Southeast Asian tycoons at kanilang mga lead executives ang nakatayo at nagpe-present sa harap ng projector – halos pawis

Huminga nang malalim si Clyde, parang pinipilit niyang pigilan ang bagyong nasa loob niya. Ang mga mata niya ay nakatutok pa rin kay Zamiel habang naglalakad siya patungo dito. Umupo siya sa armchair na diretso sa harap ni Zamiel.."Hindi ko alam kung bakit naging kaibigan pa kita," seryoso niyang sabi kay Zamiel.Si Zamiel ay nagkibit-balikat lang, parang walang kwentang Sabi Lang 'yun..Nagtaas siya ng dalawang daliri nang hindi tumitingin sa iba. Isa sa mga tauhan niya ay tumango at patungong bar.Maya-maya, dalawang crystal glass ng whiskey ang inilagay sa mababang lamesa sa pagitan nila - amber na likido, walang yelo, matapang na matapang.Kinuha ni Zamiel ang baso niya at bahagyang ikiniling kay Clyde."let's drink..."Umiling si Clyde, pero kinuha rin niya ang baso. Bumugtong hininga siya, ang mga mata ay kusang napapatingin sa itaas - papunta sa second floor - kung saan alam niyang nanduon si Creole at ang anak nila. Sumakit ang dibdib niya..sabik na sabik siyang makita sil

"A-anong ginagawa niya dito..." bulong ko sa sarili ko habang pinakatitigan ang lalaking kakapasok lang sa kwarto.Mabilis akong umiwas ng tingin nang mapansin kong nakatingin din siya sa akin—mataman, parang binabasa ang bawat ekspresyon ko."Kumusta ang pakiramdam mo?" tanong niya. Malamig ang tono, pero may kung anong hindi ko mabasa sa mga mata niya."O-okay lang ako..." sagot ko, kahit ramdam ko ang pagyanig ng boses ko.Dahan-dahan siyang lumapit sa crib kung saan mahimbing na natutulog ang aming anak.Bigla akong napatayo nang marahan niyang kinarga ang baby—"C-clyd—""Ipinadeposit ko na ang 10 million sa account mo," putol niya agad sa sasabihin ko sana.Napatigil ako. Nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya—at sa anak namin na mahinahon na pinakatitigan niya..Parang ang tagal bago mag proseso sa isip ko Yung Sinabi niya... 10 million? Sa account ko? Pero ayoko na ng pera? Kasal na ang gusto ko..Huminga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko.