UNDER THE INFLUENCE, ONE LUSTFUL NIGHT

CREOLE POV..

"Ano ba, Creole! Isipin mong mabuti, kahit mukha lang!"

Sabi ni Sheila sa akin habang nanginginig ang buong katawan ko - pati mga hita ko, tila namamanhid sa sobrang sakit. Para akong lalagnatin, hindi ko na maintindihan ang pakiramdam ko.

Siya ang nagpunta para sunduin ako sa hotel, tinawagan ko ito-doon mismo kung saan ako dinala ng lalaking nakasama ko kagabi.

"Hindi ko talaga maalala...ang amoy lang nito ang naaalala ko..mabango.."

Paulit-ulit kong bulong..

Hindi ko maalala kung sino 'yung lalaking lumapit sa akin at umupo sa tabi ko nung gabing lasing na lasing ako.

"Ano ka ba!! Hay naku..." inis na sabi ng kaibigan kong si Sheila habang mariing hinaplos ang sentido niya, halatang nauubusan na ng pasensya.

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak. "Sheila... anong gagawin ko?" halos pabulong kong tanong, nanginginig ang boses ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng dibdib ko, parang sasabog sa hiya at takot. Pati na ang sakit sa pagitan ng mga hita ko na patunay na nagalaw nga ako!

Umirap siya at napailing. "Ewan ko ba sa'yo, Creole." Tumayo siya, naglakad papunta sa bintana at mariing tinikom ang mga labi.

"Di ba 'yan ang pinag-aawayan niyo ng boyfriend mo? Ayaw mong ibigay sa kanya, pero binigay mo naman sa kung kani-kanino lang-na ni hindi mo maalala kung ano ang itsura!"

Hindi ako nakasagot. Nakatungo lang ako habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha ko. Parang bumabalik-balik sa isip ko ang gabing 'yon-malabo, magulo, at puno ng tanong.

Ang tanging malinaw lang... ako ang may kasalanan.

"Ano, masakit?!" mariing tanong ni Sheila, halos hindi na mapigilan ang inis at awa sa akin.

"S-sobrang sakit..." halos pabulong kong sabi, hindi maiayos ang pagkakaupo, nanginginig ang boses ko habang pinipigilan ang luha. Pero kahit anong pilit kong itago, kusa pa rin silang bumabagsak sa pisngi ko. "Hindi ko akalaing ganito kasakit yun..."

Huminga nang malalim si Sheila, sabay umupo sa tabi ko.

"Yan tuloy... nawasak ka nang wala sa oras." Napailing siya, saka marahang hinaplos ang likod ko. 

"Ano papasok kaba? First day mo pa naman ngayon sa bago mong boss!"

Bahagya akong tumango, pilit na hinahabol ang hininga ko.

"Oo... alas nuwebe ng umaga..may 2 hours pa ako."

Napalunok ako at pinilit ngumiti kahit kaunti. Nagtratrabaho ako bilang isang secretary ng isa sa pinakamayaman at pinaka-maimpluwensyang tao sa bansa, hindi lang sa bansang pilipinas maging sa iba't ibang bansa. 

Kay Master Damien ASHWOOD.

Ang ASHWOOD Elite technologies..

Isang multinational tech corporation na kilala sa paggawa at pag-develop ng advanced security systems, AI-driven surveillance, at mga smart gadgets na ginagamit ng mga malalaking kumpanya at government sectors sa buong mundo.

Kailangan kong pumasok ngayon... dahil hahalili na ang anak ni Master damien Ashwood bilang bagong CEO.

At ngayong araw, unang beses naming magkikita bilang boss at sekretarya.

"Hay naku! Paano na si James niyan?"

Mabilis ang tanong ni Sheila habang nakapamewang, halatang di makapaniwala sa mga nangyayari.

Napayuko ako, pilit na nilulunok ang kaba sa lalamunan ko. 

"Break na kami, Sheila..." mahina kong sabi, halos wala nang lakas ang boses ko.

Sandaling natahimik ang kwarto, bago siya biglang napasigaw.

"Talaga lang ha, parang pangatlong beses mo na 'yan sinasabi ngayong taon, nung nakaraan nahuli mong may kasiping din pero kinabukasan, kayo ulit!"

May halong inis at awa ang tono niya.

Napapikit ako.

"H-hindi na..." bulong ko, halos hindi na marinig.

Tumingin ako sa sahig, tapos, bigla ulit lumuha.

"Hindi ko na kaya, Sheila..."

Tahimik siyang lumapit, saka marahang hinawakan ang kamay ko.

"Okay lang yan, Creole." mahinahon niyang sabi. "Kasi kung paulit-ulit ka lang masasaktan, wala nang matitirang ikaw sa huli."

Maya-maya, may ipinatong siya sa lamesa, gamot.

"Inumin mo 'yan, pampawala ng kirot ng kiffy mo!" Sabi niya.

"Sheila naman!" Namumula kung sigaw sa kanya..

"O, ngayon namumula ka!" natatawang sabi ni Sheila.

"Samantalang kagabi, bukang-buka yan!" dagdag pa niya, halatang niloloko ako.

"Ano ba!" inis ko siyang tiningnan, hindi ko mapigilang maramdaman ang kaunting hiya at galit sa parehong oras.

"Haizzz... sayang naman, di mo nakita kung gaano kalaki 'yun..." sabay tawa ni Sheila..

"Paano na lang kung matanda yun? Parang Mang Kanor ang datingan! Nagpakasasa sa katawan mo kagabi!"

Galit at inis ang tinig niya.

"Huwag naman!"

Naiiyak kong sagot, pilit inaalis sa imahe ang malaswang scenario.

Si Sheila ang bestfriend ko, kasama ko sa nirerentahang bahay. Sa edad na 23, masasabi kong kaya ko nang makipagsabayan sa mundo.

May kunting ipon na rin ako..

Ramdam ko pa rin ang kirot sa bawat galaw, para bang binugbog ako kagabi. Pero wala akong pagpipilian, kailangan kong pumasok.

Baka mawalan ako ng trabaho kung hindi ako magpapakita sa unang araw ng bagong CEO.

Kaya kahit mabigat ang katawan, tinipon ko ang lakas ko, lumabas ng bahay, at sumakay sa kotse ng kumpanya na naghihintay sa labas..

Pagdating ko sa harap ng Ashwood Tower, halos mapigil ko ang hinga ko.

First day ko sa ilalim ng bagong CEO.

Si Clyde Raiden Ashwood, 33 years old, ang lalaking pinag-uusapan sa buong kumpanya. Tahimik, matalino, pero kilala raw sa pagiging malamig sa mga empleyado.

Pagpasok ko sa lobby, sinalubong ako ng matamis na ngiti ni Janna..

"Good morning, Ma'am Creole," bati ng receptionist.

Ngumiti ako kahit halatang pagod. 

"Good morning... nasa office na ba si Sir Clyde Ashwood?"

"Operations Room siya ngayon. Pero pinapatawag ka raw pagkabalik niya."

Tumango ako, at nagtuloy sa exclusive elevator. Habang papataas, napatingin ako sa salamin ng p***o-pale ang mukha ko, pero kailangan kong magmukhang maayos. Secretary ako ng CEO, hindi ng ordinaryong boss.

Pagbukas ng p***o sa top floor, agad akong sinalubong ng tanawin ng city skyline mula sa floor-to-ceiling window.

Tahimik. Malinis. Elegante.

Hanggang sa marinig ko ang mabigat na yabag mula sa hallway.

Isang lalaking nakaitim na suit ang paparating, sa likod niya ay may lima pang mga bodyguard...napatingin siya sakin.

He stopped in front of me.

and suddenly, the air felt thinner. His presence was magnetic. Mr. Clyde Raiden Ashwood had that classic, sculpted look - the kind you saw on magazine covers. His jawline was sharp, his grey eyes intense, framed by thick, perfectly groomed brows. Even the way his tailored suit fit him screamed power and elegance. He was intimidatingly handsome, like a Greek god who'd decided to wear a tie.

Natulala ako bigla..

"Secretary Creole Lastimosa, right?" malamig niyang tanong.

Halos mapalunok ako bago nakasagot. "Y-yes, Sir."

Tinitigan niya ako, kunot ang noo, parang may iniisip.

"Starting today, you work under me. I don't tolerate mistakes."

Matigas, diretso, walang emosyon.

Napatango lang ako, habang sa loob ko ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko - hindi lang sa kaba, kundi sa hindi ko maipaliwanag na tensyon na dala ng presensya niya.

"Follow me, Miss Creole."

Pumasok na siya sa loob ng opisina niya. Ang table ko kasi ay nasa labas ng opisina, kaya sumunod ako at pumasok din.

Umupo siya sa swivel chair niya, nakaharap sa malaking glass window-kalmado, pero intimidating.

"Sit."

Isang salita lang, pero sapat na para magpatigas ng tuhod ko.

Umupo ako sa upuang nasa tapat ng desk niya, maingat, halos hindi makahinga.

"Starting today, I'm your new boss.." mahinahon niyang sabi, habang hindi man lang tumitingin, "you'll handle all my schedules, meetings, and confidential files. No delays. No errors."

Tumango ako. "Yes, Sir."

Sa wakas ay lumingon siya, matalim ang mga mata, tila binabasa ang nasa isip ko.

"Do you understand the weight of that, Ms. Creole?"

Parang nanuyo ang lalamunan ko. "Opo, Sir. I... I understand."

Maya-maya ay bumaba ang tingin niya sa kamay kong bahagyang nanginginig habang inaayos ang folder.

"Have we met before?" aniya sa mababang tinig, titig na titig parang may iniisip pero napapailing.. 

"You look like you're about to faint."

Napatigil ako. Hindi ko alam kung insulto ba 'yon o concern.

"P-pasensya na po. Medyo hindi lang maganda ang pakiramdam ko ngayon," mahina kong sagot.

Tumikhim siya, saka tumayo. Lumapit sa desk at itinukod ang dalawang kamay. Ang lapit niya, sapat para maramdaman ko ang sobrang pagkailang.

"Next time, if you're sick, don't bother coming in. There are hundreds out there waiting to take your place."

Malamig nitong sabi na kinayuko ko.

Tumango nalang ako, hindi makatingin.

Ngunit bago siya tuluyang bumalik sa pwesto niya, bahagya siyang yumuko, halos pabulong:

"Hindi ko kailangan ng secretary na mahina... Got it?"

Napakapit ako sa folder, pinipigilan ang sarili kong magpakita ng inis.

"Got it, Sir."