Semua Bab มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 16 เมล็ดพันธุ์แรก 1เมื่อหิมะแรกโปรยปรายเหนือชิงเหอ จื่ออันกับจื่อหนิงก็อายุได้ห้าเดือนเด็กทั้งสองพลิกตัวได้แล้ว คนพี่พยายามไขว่คว้าทุกสิ่งใกล้มือ ส่วนคนน้องชอบนอนนิ่งเฝ้ามองจนผู้ใหญ่เผลอ แล้วจึงค่อยดึงของที่ต้องการเข้าหาตน ซูเยว่ชิงจึงต้องย้ายห่อยากับพู่กันขึ้นชั้นสูง และผูกตะกร้าเด็กไว้กับขาโต๊ะยามนั่งทำงานหลังช่วยอาหูไว้ได้ ผู้คนมาขอให้นางตรวจอาการมากขึ้นทุกวัน บ้างจ่ายเป็นเงิน บ้างจ่ายเป็นไข่ ผัก ฟืน หรือแรงงาน ซูเยว่ชิงรับตามกำลัง ทว่าไม่นานก็มองเห็นปัญหาการรักษาคนทีละรายกินเวลา ขณะที่นางมีลูกสองคนต้องดูแล อีกทั้งสมุนไพรหลายขนานในหมู่บ้านก็หายาก หากสั่งซื้อจากร้านในอำเภอ ราคาย่อมสูงจนชาวบ้านสู้ไม่ไหวสิ่งที่นางต้องการหาใช่เพียงรายได้ประทังมื้อหนึ่งไม่ต้องเป็นงานที่ทำซ้ำได้ ขยายได้ และไม่ผูกติดอยู่กับแรงกายของนางเพียงคนเดียวเช้าวันหนึ่ง หลิวเอ้อร์เหนียงมาหาด้วยมือแตกระแหงจากอากาศหนาว รอยแผลตามข้อนิ้วลึกจนเลือดซึม นางต้องซักผ้าในลำธารทุกวัน ยาทาน้ำมันทั่วไปเกาะติดผิวได้ไม่นานทั้งยังมีกลิ่นเหม็นซูเยว่ชิงนึกถึงขี้ผึ้งที่ตนใช้ผนึกห่อยา กับตำรับยาทาสมานแผลของมารดานางละลายข

บทที่ 17 ความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคย 1ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา ดอกท้อบนเนินชิงเหอเบ่งบานเต็มกิ่ง ลำธารละลายจากน้ำแข็งส่งเสียงใสกังวานตลอดคืน แปลงสมุนไพรหลังเรือนเล็กแตกยอดเขียวขจี ส่วนเด็กแฝดซึ่งเคยนอนนิ่งอยู่ในตะกร้าก็เริ่มคลานแยกกันไปคนละทิศ จนผู้ใหญ่ห้าคนยังเฝ้าแทบไม่ทันจื่ออันมักพุ่งตรงเข้าหาสิ่งอันตราย ไม่ว่าจะเป็นเตาไฟ ขอบประตู หรือถังน้ำจื่อหนิงกลับนั่งเฝ้ามองพี่ชายถูกห้ามปราม แล้วเลือกทางอ้อมไปหยิบของชิ้นเดียวกัน“คนหนึ่งใช้แรง คนหนึ่งใช้แผน” ป้าหลิวสรุป “โตขึ้นเรือนเจ้าคงไม่มีวันสงบแน่”ซูเยว่ชิงอุ้มจื่ออันออกจากกองสมุนไพร ครั้นหันไปก็พบว่าจื่อหนิงกำลังดึงกระดาษบัญชีเข้าปาก “วันนี้ก็ไม่สงบแล้ว”หอชิงเหอยังไม่มีตัวเรือนจริง มีเพียงป้ายไม้แขวนอยู่หน้าบ้านกับห้องเก็บของซึ่งต่อเติมด้านข้าง ทว่ายาทามือ ถุงสมุนไพร และผงห้ามเลือดถูกส่งไปวางขายไกลถึงสามตลาด ยอดสั่งเพิ่มขึ้นจนสตรีในหมู่บ้านสิบสองคนมาช่วยกันตากยา บดยา และทำตลับซูเยว่ชิงจ่ายค่าแรงทุกห้าวัน ไม่เคยเลื่อนแม้ยามขายช้า นางจึงต้องหมุนเงินอย่างระมัดระวังยิ่ง บางคืนคำนวณตัวเลขจนตะเกียงหมดน้ำมัน เผยจิ่นเหยียนเห็นเข้าก็ไม่ออกคำสั่งให้พ

บทที่ 18 เงาจากอดีตแวบมา 1ปลายฤดูใบไม้ผลิ ฝนเม็ดละเอียดโปรยเหนือชิงเหอติดต่อกันสามวัน ทางดินหน้าหมู่บ้านกลายเป็นโคลนเลน เกวียนสินค้าจากเมืองหลวงจึงต้องหยุดพักรอสะพานไม้ซ่อมเสร็จ ชาวบ้านพากันดีใจกับผ้า เกลือ และข่าวคราวจากแดนไกลซูเยว่ชิงกลับรู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่แรกเห็นตราร้านบนผ้าใบคลุมเกวียน“หรงซุ่น เซิ่งจิง”เป็นร้านขนส่งเก่าแก่ในตลาดตะวันตกของเมืองหลวง นางเคยเห็นเกวียนของพวกเขาเข้าออกจวนเซียวมาหลายคราเผยจิ่นเหยียนออกจากชิงเหอไปเกือบสองเดือนแล้ว มีจดหมายส่งมาสามฉบับ แต่ละฉบับเขียนเพียงว่าปลอดภัยดี และให้ติดต่อเถ้าแก่หานหากขาดวัตถุดิบ ไม่มีคำบอกเล่าว่าอยู่แห่งใดหรือจะกลับมาเมื่อใดซูเยว่ชิงจึงต้องตัดสินใจเรื่องเกวียนเมืองหลวงด้วยตนเองหอชิงเหอมีสินค้ารอส่งตลาด ทว่าเส้นทางหลักขาดสะบั้น เถ้าแก่หานเสนอให้ฝากไปกับเกวียนหรงซุ่นถึงอำเภอหลินสุ่ยโดยจ่ายค่าขนส่งเพียงครึ่งราคา หากปฏิเสธทันทีอาจดูผิดสังเกต ครั้นจะตอบรับก็เสี่ยงให้คนจากเซิ่งจิงเห็นทั้งสินค้าและชื่อท้ายที่สุด นางเลือกทำในสิ่งที่คนสามัญพึงทำต่อรองราคา“หีบสามใบ น้ำหนักไม่ถึงสองร้อยชั่ง ท่านคิดหนึ่งตำลึง แพงกว่าทางแห้งปกติถึง

บทที่ 19 แผนใหญ่กว่าเดิม 1ต้นฤดูร้อน ชิงเหอเขียวชอุ่มไปทั้งหุบเขา ต้นสมุนไพรในแปลงหลังเรือนสูงท่วมเข่า เสียงครกตำยาดังมาจากโรงทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น หอชิงเหอมีคนงานยี่สิบสามคน สินค้าถูกส่งออกไปสี่ตลาด และเงินก้อนแรกในบัญชีก็มากพอให้ซูเยว่ชิงเริ่มคิดถึงสิ่งที่ไกลกว่าค่าเช่าเดือนหน้าบนผนังเรือน นางแขวนกระดาษไว้สามแผ่นแผ่นแรกเขียนว่า “สิ่งที่มี”แผ่นที่สอง “สิ่งที่ขาด”แผ่นสุดท้าย “สิ่งที่จะทำ”ป้าหลิวยืนเท้าเอวอ่าน “สิ่งที่มี คือสูตรยา คนทำงาน ชื่อเสียงในหลินสุ่ย กับสมุนไพรพื้นถิ่น สิ่งที่ขาด คือทุน เส้นทาง คลังแห้ง ร้านในเมือง และคนอ่านบัญชีเพิ่ม” นางหันมา “ส่วนสิ่งที่จะทำ เหตุใดจึงยังว่างอยู่เล่า”“รอให้ทุกคนช่วยกันเติม”เหล่าคนงานซึ่งส่วนใหญ่เป็นสตรีชาวบ้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คุ้นเคยกับการที่เจ้าของกิจการเอ่ยถามความเห็น คนหนึ่งเสนอให้ทำยาทามือเพิ่ม อีกคนอยากขยายตลาด บางคนว่าควรซื้อวัวจะได้ไม่ต้องเช่าเกวียนซูเยว่ชิงจดทุกข้อ ไม่หัวเราะเยาะแม้ข้อใดจะดูเล็กน้อยหลิวเอ้อร์เหนียงเอ่ยขึ้น “หน้าฝนปีนี้ถุงสมุนไพรในคลังขึ้นราไปสองหีบ หากมีผ้าห่อที่กันชื้นได้ดีกว่านี้ ของคงไม่เสียเปล่า”

บทที่ 20 ก้าวแรกสู่เมืองใหญ่ 1วันออกเดินทาง ฟากฟ้าเหนือชิงเหอใสกระจ่างจนเห็นสันเขาครบทุกชั้น ลมต้นฤดูร้อนหอบกลิ่นหญ้ากับสมุนไพรตากแห้งพัดผ่านลาน เกวียนหกคันจอดเรียงรายอยู่หน้าหอชิงเหอ คันแรกบรรทุกผ้าห่อยา คันถัดมาเป็นตลับยากับเครื่องมือ ส่วนคันท้ายสุดปูฟูกกับตะกร้าไว้สำหรับเด็กแฝดจื่ออันกับจื่อหนิงอายุครบหนึ่งขวบหนึ่งเดือนคนพี่เดินได้สามก้าวก่อนล้มและไม่เคยเข็ดหลาบ คนน้องยังไม่ยอมเดินหากไร้สิ่งล่อใจ ทว่าพูดคำว่า “แม่” “อา” และ “เอา” ได้ชัดกว่าพี่ชาย ซูเยว่ชิงเย็บป้ายชื่อซ่อนไว้ในเสื้อทุกตัว ซุกเงินแผ่นเล็กไว้ในผ้าอ้อมสำรอง และจัดห่อยาสำหรับเด็กแยกจากสินค้าต่างหากนางเคยหลบหนีมาด้วยข้าวของเพียงเท่าที่แบกไว้บนหลังได้ครั้งนี้กลับต้องคิดถึงทุกสิ่ง ตั้งแต่น้ำดื่มของคนยี่สิบชีวิตไปจนถึงเพลาล้อสำรองป้าหลิวยืนอยู่หน้าประตู มือหนึ่งถือถุงหมั่นโถว อีกมือเช็ดน้ำตา “ไปถึงแล้วต้องส่งข่าวทุกสิบวัน เด็กเป็นไข้ห้ามรักษาเองเพราะถือดี ต้องเรียกหมอคนอื่นมาดูด้วย”“ข้าทราบ”“กินข้าวให้ตรงเวลา”“เจ้าค่ะ”“อย่าทำงานจนลืมหลับลืมนอน”“ข้อนี้รับปากยาก”ป้าหลิวตีแขนนางเบา ๆ แล้วกอดรัดแน่น “เรือนหลังนี้ยัง