มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า

บทนำ

สตรีนางหนึ่งอาจทนได้แทบทุกสิ่งบนโลกนี้

คำเหยียดหยาม สายตาเย็นชา กระทั่งรักของสามีที่ถูกช่วงชิงไปต่อหน้าต่อตา

นางล้วนกล้ำกลืนไว้ได้ทั้งสิ้น

นางก้มหน้ายอมรับ ปล่อยให้บาดแผลเหล่านั้นกรีดลึกลงในหัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงเพราะยังหลงเหลือความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันคนเหล่านั้นจะเห็นความดีของนางบ้าง

ทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับหาใช่ความเมตตาไม่

หากแต่เป็นแผนการอำมหิตที่หมายพรากชีวิตของนางและลูกน้อยในครรภ์ไปพร้อมกัน

ความอดทนที่สั่งสมมาขาดสะบั้นลงในชั่วพริบตา

เจ็บเองได้ ถูกทอดทิ้งได้

แต่จะให้ผู้ใดแตะต้องลูกในท้องนางแม้แต่ปลายเส้นผม

ไม่มีวัน

จะให้นางยืนรอให้คนพวกนั้นถือมีดจ้วงแทงตามใจกระนั้นหรือ

ในเมื่อพวกเขาไม่เหลือทางรอดให้นาง นางก็จะสร้างทางรอดขึ้นด้วยสองมือของตนเอง ต่อให้ต้องหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ทางเบื้องหน้าจะมืดมนเพียงใด ขวากหนามจะถมทับกี่ชั้น นางก็จะกัดฟันเดินฝ่าไปเพียงลำพัง

ขอเพียงพาลูกในท้องออกไปมีชีวิตรอดให้ได้เท่านั้น

บทที่ 1 วิวาห์ที่ไร้ความรัก 1

ต้นฤดูหนาว รัชศกหย่งหนิงปีที่สิบสอง หิมะแรกยังมาไม่ถึง ทว่าลมเหนือกลับกรรโชกผ่านกำแพงเมืองเซิ่งจิง กวาดความเยียบเย็นแทรกไปทุกซอกถนน กระทั่งธงบนหอประตูเมืองสั่นสะบัดไม่เป็นจังหวะ ผู้คนสองฟากถนนเบียดเสียดกันอยู่ใต้ชายคา เฝ้าชมขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสีชาดเคลื่อนผ่านตลาดตะวันออกอย่างเอิกเกริก

กลองมงคลลั่นสิบสองครา ประทัดแดงทอดยาวราวอสรพิษเพลิงเลื้อยไปตามถนนหิน เกี้ยวแปดคนหามประดับมุกกับดิ้นทองสมฐานะจวนติ้งหย่วนโหว ผู้ใดได้เห็นล้วนพากันแซ่ซ้องว่าเป็นวาสนาอันสูงส่งของคุณหนูใหญ่ตระกูลซู

มีเพียงคนในเกี้ยวเท่านั้นที่รู้ว่า วาสนานี้หนักหนาเพียงใด

ซูเยว่ชิงนั่งหลังตรงอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง สองมือวางซ้อนบนตักตามแบบพิธี ปลายนิ้วซึ่งย้อมด้วยน้ำดอกเทียนเย็นเฉียบแม้ซุกอยู่ในแขนเสื้อบุสำลี กลิ่นกำยานมงคลอบอวลอยู่ในพื้นที่อันคับแคบ ปะปนกับกลิ่นไม้ใหม่และกลิ่นทองเหลืองจากมุมเกี้ยว กระทั่งลมหายใจของนางคล้ายถูกกักไว้กลางอก

ครั้นเกี้ยวโยกผ่านถนนหิน ความทรงจำหนึ่งก็โยกไหวตามขึ้นมา

ก่อนบิดาสิ้นใจ เขาเคยกุมมือนางไว้แน่น มือซึ่งเคยจับชีพจรคนไข้นับพันและพลิกบัญชีการค้านับหมื่นหน้า กลับสั่นระริกยิ่งกว่าใบไม้ปลายฤดูต้องลม

“เยว่เอ๋อร์ การแต่งครั้งนี้จะคุ้มครองตระกูลซูไปได้อีกหลายปี” ซูเหวินเจิ้งกล่าวทั้งที่ลมหายใจขาดเป็นห้วง “จวนเซียวต้องการเส้นทางยาและเสบียงของเรา ส่วนเราต้องการร่มเงาของจวนโหว เจ้า...อดทนสักหน่อยเถิด”

นางพยักหน้ารับ ไม่เคยเอ่ยถามว่าต้องอดทนไปนานเท่าใด

วันนี้…คำตอบกำลังรออยู่หลังบานประตูสีชาด

เสียงแม่สื่อร้องบอกให้เจ้าบ่าวเตะประตูเกี้ยวดังขึ้นจากภายนอก ผู้คนพากันหัวเราะครื้นเครง ทว่าปลายรองเท้าหนังดำที่แตะเข้ามากลับแผ่วเบา ราวเจ้าของเพียงประสงค์ให้พิธีครบถ้วนตามขนบ มือข้างหนึ่งยื่นผ่านม่านเข้ามารับปลายผ้าแพรแดงซึ่งเชื่อมคนสองคนไว้ด้วยกัน

ซูเยว่ชิงเห็นเพียงนิ้วเรียวยาว ข้อกระดูกชัดเจนสมเป็นมือบุรุษ มือคู่นั้นจับผ้าแน่นพอไม่ให้หลุดจากกัน หากแต่ไม่เคยยื่นเข้ามาประคองนางเลยสักครั้ง

นางก้าวข้ามกระถางไฟด้วยตนเอง

พิธีคำนับฟ้าดินดำเนินไปท่ามกลางเสียงอวยพรกึกก้อง เซียวจิ้งเหิงยืนอยู่เคียงกาย ร่างสูงสง่าในชุดมงคลสีแดง ท่วงท่านายทหารทำให้แผ่นหลังตรงราวคมหอก ยามคำนับบรรพชน เขาปฏิบัติครบถ้วนไม่มีขาดตก ครั้นถึงคราคำนับเจ้าสาว เขากลับเบือนสายตาไปเสียทางอื่น ก่อนหน้าผากของคนทั้งสองจะโน้มลงมาอยู่ในระดับเดียวกัน

ชั่วขณะนั้นแสนสั้น สั้นจนแขกเหรื่อเต็มโถงไม่มีผู้ใดทันสังเกต

ทว่าซูเยว่ชิงสังเกต

หลังเสร็จพิธี นางถูกพาตัวมายังเรือนชิงอวิ๋น ห้องหอประดับโคมคู่ อักษรมงคลปิดเต็มฝาผนัง ถั่วลิสง พุทรา เมล็ดบัว และลำไยเรียงรายอยู่บนผ้าปูเตียงสีแดง เหล่าสะใภ้กับญาติหญิงล้อมวงหยอกเย้าอยู่พักใหญ่ แล้วจึงทยอยแยกย้ายไปร่วมวงสุรามงคลที่โถงหน้า

บานประตูปิดลง ความครึกครื้นทั้งปวงถูกกั้นไว้ภายนอก

ซูเยว่ชิงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงดังเดิม ผ้าคลุมหน้าบดบังทุกสิ่งจนเหลือเพียงสีแดงพร่าเลือน นางได้ยินเสียงไส้เทียนแตกดังเปรี๊ยะ ได้ยินเสียงฝีเท้าสาวใช้เข้าออก กระทั่งเสียงท้องของชิงไต้ซึ่งร้องเบา ๆ แล้วเจ้าตัวรีบกลั้นลมหายใจด้วยความอับอาย นางก็ยังได้ยิน

“คุณหนู...” ชิงไต้ลดเสียงลง “ท่านไม่ได้แตะต้องอาหารมาตั้งแต่เช้า ให้บ่าวหยิบขนมสักชิ้นดีหรือไม่เจ้าคะ”

“วันนี้ต้องเรียกข้าว่าฮูหยินน้อยแล้ว”

เป็นคำเตือนที่อ่อนโยน หากแต่หาความยินดีเจือปนอยู่ในน้ำเสียงนั้นมิได้

ชิงไต้เม้มริมฝีปาก “เจ้าค่ะ ฮูหยินน้อย”

“รออีกสักหน่อยเถิด”

เจ้าบ่าวต้องกลับมาเปิดผ้าคลุมหน้า ดื่มสุรามงคลร่วมถ้วย แล้วกินบะหมี่ยืนยาวคู่กับเจ้าสาว นั่นเป็นธรรมเนียมขั้นพื้นฐานที่สุด ต่อให้วิวาห์ครั้งนี้ไร้ซึ่งความรัก เซียวจิ้งเหิงก็ควรกลับมา อย่างน้อยก็เพื่อรักษาหน้าของสองตระกูล

ซูเยว่ชิงคิดเช่นนั้นในยามหัวค่ำ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เสียงสุราที่โถงหน้าแผ่วลง

สองชั่วยามผ่านไป สาวใช้เฝ้าประตูเริ่มสับเปลี่ยนเวรยาม

ครั้นเงาเทียนมงคลหดสั้นลงเกือบครึ่ง บานประตูก็ยังคงปิดสนิท

ชิงไต้สุดจะทนไหว นางย่างเท้าออกไปกระซิบถามสาวใช้ของจวนเซียวซึ่งยืนอยู่ด้านนอก อีกฝ่ายตอบอ้อมแอ้มอยู่หลายคำ ครั้นถูกซักซ้ำจึงหลุดปากออกมาประโยคหนึ่ง

“ซื่อจื่อดื่มสุรามากไป คุณหนูหลินเป็นห่วง จึง...จึงเชิญไปพักที่เรือนฉางชุนเจ้าค่ะ”

ภายในห้องหอพลันเงียบกริบ

ชิงไต้ผลักบานประตูเปิดกว้าง “วันนี้เป็นคืนเข้าหอของนายท่านกับฮูหยินน้อย ต่อให้เมามายหนักหนาเพียงใดก็ควรกลับเรือนชิงอวิ๋น เหตุใดคุณหนูหลินจึงมีสิทธิ์พาตัวเขาไป”

สาวใช้ผู้นั้นหน้าซีดเผือด รีบก้มศีรษะต่ำ “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ บ่าวเพียงได้ยินคนที่โถงหน้าบอกต่อกันมา”

“แล้วไม่มีผู้ใดไปเรียนเชิญกลับมาหรือ”

“ฮูหยินโหวสั่งว่า ซื่อจื่อร่างกายไม่สบาย อย่าได้รบกวนเขา”

คำว่าอย่าได้รบกวนหล่นลงกลางห้องหอราวหยาดน้ำแข็ง

ซูเยว่ชิงยกมือขึ้นจับชายผ้าคลุมหน้า นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงมันออกด้วยมือของนางเอง