Lahat ng Kabanata ng ร้อนนี้ไม่ใช่เขา: Kabanata 1 - Kabanata 10

สีหน้าของเซี่ยเหยากวงพลันเปลี่ยนไป เขายังไม่รู้ว่าความจำของฉันกลับมาแล้วก่อนหน้าเขา คนรักตัวจริงของฉันชื่อฟู่เฉินปี้หน้าตาหล่อเหลาเป็นบ้า นิสัยก็บ้าดีเดือด แถมยังผูกใจเจ็บเป็นที่สุดซึ่งฉันกับเขาก็มีนิสัยเหมือนกันเซี่ยเหยากวงจบเห่แล้ว......“เสี่ยวซย่า คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ ผมเตือนเธอแล้วว่าอย่าพูดจาเหลวไหล เธอเป็นคนดึงดัน......”เซี่ยเหยากวงโน้มตัวเข้ามา หมายจะจับมือฉันทว่าฉันกลับยกขาขึ้น ใช้ปลายเท้าดันไหล่เขาเอาไว้แรงดันแบบไม่เบาไม่แรงไปทางเด็กสาวคนนั้นเจียงอวี่ถังฉวยโอกาสควงแขนเขา เชิดหน้ายิ้มอย่างโอหัง“คุณจะลนลานทำไมคะ ก่อนหน้านี้คุณกำชับนักหนาว่าไม่ให้ฉันมาวุ่นวายต่อหน้าเธอ ฉันก็นึกว่าเธอจะเก่งสักแค่ไหน”เธอเอียงคอมองฉัน พลางกวาดสายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าดูแคลน“คุณดูสิคะ จัดการง่ายจะตายไปไม่ใช่หรือไง ฉันทำถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่กล้าปริปากสักคำ ขี้ขลาดชะมัดเลย!”“ไปกันเถอะ คุณพ่อของลูกกลับบ้านกับฉัน ไปทำอาหารคนท้องให้ฉันกินหน่อยนะคะ~”เซี่ยเหยากวงกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียวนัยน์ตาดำมืดมองมาทางฉันคงเป็นเพราะความเย็นชาของฉันทำให้เขาไม่พอใจ

ฉันไม่รับสายเลยสักสายห้านาทีต่อมา ประตูใหญ่ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงผู้ชายที่กำลังหอบหายใจรัวเร็วใช้มือยันประตูไว้เขาวิ่งเร็วเกินไปจนบาดแผลฉีกขาด รอยเลือดที่ซึมตรงสีข้างนั้นดูน่าตกใจทว่าเซี่ยเหยากวงกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เขาเพียงแค่พุ่งเข้ามาเหมือนคนบ้า แล้วฉีกหนังสือหย่าฉบับนั้นจนขาดวิ่นนั่นยังไม่พอ เขายังเอาเศษกระดาษไปเผาจนเป็นเถ้าถ่านจากนั้นเขาถึงเงยหน้าขึ้น จ้องฉันเขม็งสายตาอันตราย อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความคุกคาม“เซิ่งซย่า คุณก็รู้ดีว่าต่อให้ตายผมก็ไม่มีวันไปจากคุณ”“คุณเดาได้อยู่แล้ว ว่าหนังสือหย่านั่นเจียงอวี่ถังต้องหลอกให้ผมเซ็นแน่ ๆ”“ทำไมคุณยังจะเซ็นอีก”ไม่รอให้ฉันตอบ จูบที่โถมทับราวกับพายุพัดก็บดขยี้ลงมารุนแรง เร่งร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฉันพยายามหันหน้าหนีสุดชีวิต พร้อมกับหอบหายใจและหลุดหัวเราะออกมา“อืม ต่อให้ตายก็ไปจากฉันไม่ได้ แต่นอกใจได้”การกระทำของเขาชะงักไป“ทำไมล่ะ คุณคิดว่าฉันรักคุณ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันไปจากคุณงั้นเหรอ”เมื่อเผชิญกับสายตาเย้ยหยันของฉัน สีหน้าของเซี่ยเหยากวงก็อ่อนลงเขาใช้ข้างแก้มคลอเคลียลำคอของฉันเบา ๆ“ผมผิดไปแ

เจียงอวี่ถังกรีดร้องพร้อมกับพุ่งไปข้างหน้า หน้าผากกระแทกเข้ากับพนักพิงเบาะอย่างแรงยังไม่ทันที่เธอจะด่าออกมา เซี่ยเหยากวงก็คว้าโทรศัพท์จากมือเพื่อนไปแล้วเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอฉันในกล้องยังคงหัวเราะอย่างมีความสุขสายลมพัดเส้นผมปลิวราวกับนกที่ในที่สุดก็พังกรงทองออกมาได้แต่บรรยากาศในรถกลับเงียบจนน่ากลัวยิ่งขึ้น“เมื่อกี้เธอเรียกชื่อใคร”เซี่ยเหยากวงเค้นเสียงออกมาจากลำคอเพื่อนของเขามองสีหน้าเขาอย่างระมัดระวัง ลังเลอยู่นาน“ฟู่...ฟู่เฉินปี้”ชื่อนี้เคยเป็นที่รู้จักไปทั่วเมืองเป่ยเฉิงใคร ๆ ก็บอกว่าทายาทของตระกูลฟู่ ตระกูลเซิ่ง และตระกูลเซี่ย แต่ละคนล้วนเป็นพญามัจจุราชเดินดินด้วยกันทั้งนั้นจนกระทั่งงานแต่งงานของฉันกับฟู่เฉินปี้เซี่ยเหยากวงก็เข้ามาพังงานอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วซ่อนฉันไว้ถึงห้าปีหลังจากนั้นฟู่เฉินปี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะดูแลบริษัท ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการตามหาฉันส่วนหลังจากที่ฉันหายตัวไป ลูกน้องเก่า ๆ ของฉันก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไปเมืองเป่ยเฉิงจึงเหลือเพียงเซี่ยเหยากวงที่เป็นใหญ่เพียงผู้เดียวภายในรถตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่เพื่อนของเซี่ยเหยากวงพ

เซี่ยเหยากวงแทบจะพลิกแผ่นดินหาไปทั่วเมืองประวัติการเดินทางออกนอกประเทศ ไม่มีเที่ยวบิน ไม่มีโรงแรม สถานีรถไฟ สถานีขนส่งผู้โดยสารทางไกล ล้วนไม่มีทั้งสิ้นเขาถึงขั้นไหว้วานคนให้ไปตรวจสอบรายชื่อผู้ป่วยที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลรับตัวไว้ เพราะคิดว่าเธออาจจะบาดเจ็บตรงไหนแล้วต้องการการรักษาหรือเปล่าก็ไม่มีเช่นกันเซิ่งซย่าราวกับถูกลบหายไปจากโลกใบนี้กล้องวงจรปิดในบ้านที่ถูกแฮ็ก ในที่สุดก็กู้คืนกลับมาได้อย่างยากลำบากเขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า มองภาพสุดท้ายที่ค้างอยู่บนจอหน้าประตูคฤหาสน์ ผู้ชายสวมเสื้อโค้ตสีดำคนหนึ่งกำลังเปิดประตูรถให้เธอเธอก้มตัวเข้าไปนั่ง แสงไฟริมถนนสาดส่องเสี้ยวหน้าให้เห็นอย่างชัดเจนใบหน้าของผู้ชายคนนั้นไม่ถูกแสงไฟส่องถึงแต่เซี่ยเหยากวงจำแผ่นหลังนั้นได้มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นเยียบซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกในหัวของเขาเหลือเพียงความคิดเดียวจบสิ้นแล้ว เขาหาเจอแล้วฟู่เฉินปี้ คนที่ควรจะได้แต่งงานกับเธอเมื่อห้าปีก่อน หาเธอเจอแล้ว!เซี่ยเหยากวงยืนเหม่ออยู่นานมาก กว่าจะค่อย ๆ เดินไปที่ห้องนอนของเธอสายตากวาดมองความเละเทะเกลื่อนกลาดเต็มพื

ฉันกับฟู่เฉินปี้ไปร่วมงานเลี้ยงหนึ่ง เป็นการประกาศอย่างเป็นทางการว่าตระกูลฟู่และตระกูลเซิ่งของพวกเรากลับมาแล้วทุกคนมองมาที่ฉัน แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง“เซิ่งซย่า ห้าปีมานี้เธอไปอยู่ไหนมา”“เหล่าฟู่ตามหาเธอจนแทบบ้า ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้วซะอีก...”เซี่ยเหยากวงบุกเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงตอนนี้เองท่ามกลางแขกเหรื่อที่แต่งตัวหรูหรา มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเป่ยเฉิงอย่างเขากลับดูจนตรอกอย่างเหนือความคาดหมายเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ รอยเลือดตรงสีข้างก็ซึมขยายเป็นวงกว้างขึ้นมาอีกสภาพเหมือนคนที่เพิ่งตะเกียกตะกายออกมาจากซากปรักหักพังเขาเดินฝ่าฝูงชนตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันเสียงรอบข้างเบาลงทันตา ทั้งเสียงแก้วกระทบกัน เสียงกระซิบกระซาบ แม้แต่เสียงดนตรีก็คล้ายถูกใครหรี่ให้เบาลงสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่จุดเดียวกัน จับจ้องไปที่ฝ่ามือที่แบออกของเขาแหวนแต่งงานหลายวงทอประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟ“เสี่ยวซย่า ของพวกนี้คืนให้คุณหมดเลย”ฉันก้มลงมองแวบหนึ่งจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาก่อนยกมือขึ้น ปลายนิ้วกวาดผ่านฝ่ามือของเขาเบา ๆฉันปัดแหวนพวกนั้นร่วงลงพื้นอย่างแรง ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเซี