ร้อนนี้ไม่ใช่เขา

สีหน้าของเซี่ยเหยากวงพลันเปลี่ยนไป เขายังไม่รู้ว่าความจำของฉันกลับมาแล้ว

ก่อนหน้าเขา คนรักตัวจริงของฉันชื่อฟู่เฉินปี้

หน้าตาหล่อเหลาเป็นบ้า นิสัยก็บ้าดีเดือด แถมยังผูกใจเจ็บเป็นที่สุด

ซึ่งฉันกับเขาก็มีนิสัยเหมือนกัน

เซี่ยเหยากวงจบเห่แล้ว

......

“เสี่ยวซย่า คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ ผมเตือนเธอแล้วว่าอย่าพูดจาเหลวไหล เธอเป็นคนดึงดัน......”

เซี่ยเหยากวงโน้มตัวเข้ามา หมายจะจับมือฉัน

ทว่าฉันกลับยกขาขึ้น ใช้ปลายเท้าดันไหล่เขาเอาไว้

แรงดันแบบไม่เบาไม่แรงไปทางเด็กสาวคนนั้น

เจียงอวี่ถังฉวยโอกาสควงแขนเขา เชิดหน้ายิ้มอย่างโอหัง

“คุณจะลนลานทำไมคะ ก่อนหน้านี้คุณกำชับนักหนาว่าไม่ให้ฉันมาวุ่นวายต่อหน้าเธอ ฉันก็นึกว่าเธอจะเก่งสักแค่ไหน”

เธอเอียงคอมองฉัน พลางกวาดสายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าดูแคลน

“คุณดูสิคะ จัดการง่ายจะตายไปไม่ใช่หรือไง ฉันทำถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่กล้าปริปากสักคำ ขี้ขลาดชะมัดเลย!”

“ไปกันเถอะ คุณพ่อของลูกกลับบ้านกับฉัน ไปทำอาหารคนท้องให้ฉันกินหน่อยนะคะ~”

เซี่ยเหยากวงกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว

นัยน์ตาดำมืดมองมาทางฉัน

คงเป็นเพราะความเย็นชาของฉันทำให้เขาไม่พอใจ ถึงได้อยากค้นหาอารมณ์บางอย่างบนใบหน้าฉัน

ฉันค่อย ๆ ยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แล้วเอ่ยแบบกึ่งยิ้มกึ่งนิ่ง

“ใครให้พวกเธอไป เล่นกันต่อสิ”

“ข้อหนึ่ง ฉันมีทะเบียนสมรส ไม่ใช่เมียน้อย”

ฝีเท้าของเจียงอวี่ถังชะงักกึก รอยยิ้มแข็งค้าง

“ข้อสอง จริง ๆ ฉันมีแหวนแต่งงานหลายวง เขาเหมาแหวนที่ฉันเคยดูตรงเคาน์เตอร์มาทั้งหมด เพื่อให้ฉันสลับใส่”

“วงที่ถูกขโมยไป คือวงที่ฉันไม่ชอบและราคาถูกที่สุด”

สีหน้าของเธอมืดครึ้มลงทันตา แววตาฉายประกายอันตราย

บรรดาเพื่อนของเซี่ยเหยากวงรีบห้าม

“พี่สะใภ้หยุดพูดเถอะครับ! เจียงอวี่ถังขึ้นชื่อว่าเป็นคนสวยจอมบ้าดีเดือด ถ้าโมโหขึ้นมาเธอทำได้ทุกอย่างเลยนะ!”

ฉันยิ้มบาง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนหน้าท้องของเธอ

“ข้อสาม เซี่ยเหยากวงเคยสัมผัสความเจ็บปวดตอนคลอดลูกมาแล้ว”

“เขาบอกว่ามันเจ็บมาก ทนเห็นฉันทรมานไม่ลง เลยตั้งใจว่าต่อไปจะไม่มีลูก หรือไม่ก็รับเลี้ยงเด็กสักคน”

“ฉันก็เลยกำลังคิดอยู่ว่า...เขาอาจจะให้คนอื่นคลอดแทนฉันหรือเปล่านะ”

สีหน้าของเจียงอวี่ถังพลันปั้นยากขึ้นมาทันที

ฉันลดมือลง พลางส่งยิ้มให้เธอ

“เธอแพ้แล้ว”

บรรยากาศเงียบจนน่ากลัว

ผ่านไปพักใหญ่ทุกคนถึงเพิ่งได้สติ ก่อนจะพากันช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์

“ที่แท้พี่สะใภ้ก็ยังตัดใจจากพี่เซี่ยไม่ลงนี่เอง ถึงได้พยายามหาวิธีเอาชนะเพื่อแย่งตัวพี่เซี่ยกลับไปใช่ไหมล่ะ!”

“เอาละ ๆ ก็แค่เกมเอง อย่าไปจริงจังกันเลย พี่สะใภ้ ถังถัง สองคนก็พูดน้อย ๆ ลงหน่อยเถอะ...”

เซี่ยเหยากวงโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

เขารีบสะบัดข้อมือเจียงอวี่ถังออก แล้วเดินอมยิ้มตรงมาหาฉัน

ทว่าฉันกลับส่ายหน้า พลางจ้องเจียงอวี่ถังด้วยรอยยิ้ม

“เซี่ยเหยากวงน่ะฉันยกให้เธอแล้วกัน ส่วนบทลงโทษนี้ ฉันขอเด็กในท้องเธอ”

“นังสารเลว อยากตายหรือไง ลูกที่ฉันอุ้มท้องมาอย่างยากลำบากก็ต้องยอมรับแค่ฉันที่เป็นแม่สิ...”

ฉันเท้าคางหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยแทรกขึ้นมา

“ฉันหมายถึงฉันจะเอาตอนนี้เลยต่างหาก”

มีดปอกผลไม้เล่มหนึ่งถูกดันไปตรงหน้าเจียงอวี่ถังเบา ๆ

ใบมีดสะท้อนสีหน้าเกรี้ยวกราดที่ไม่อยากเชื่อสายตาของเธอ