Todos los capítulos de อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 12 แล้วจะเรียนไปเพื่ออะไรสามวันต่อมา สมุดบัญชีบนโต๊ะของกู้จื่อเวยเพิ่มจากหนึ่งเล่มเป็นสามเล่ม ข้างกันมีลูกคิดวางอยู่หนึ่งอัน กระดาษที่ใช้คำนวณแล้วอีกหลายแผ่น และจานขนมที่เดิมเต็มพูน บัดนี้เหลือเพียงเศษแป้งติดอยู่ตรงขอบจานโต้วโต้วนอนหมอบอยู่ใต้โต๊ะ มันแก่ขึ้นมากแล้วเมื่อเทียบกับลูกสุนัขผอมโซที่เคยมุดช่องกำแพงเมื่อห้าปีก่อน ขนตามแผ่นหลังนุ่มแน่น ลำตัวอ้วนท้วนเสียจนแทบไม่มีผู้ใดเชื่อว่าเมื่อก่อน กู้จื่อเวยเคยต้องแบ่งเนื้อในชามของตนให้มันกินเพราะกลัวมันอดตายเจ้าของของมันเองก็ไม่เหมือนเมื่อสามวันก่อนนัก อย่างน้อยวันนี้นางไม่ทำหน้าราวกับอยากโยนลูกคิดออกนอกหน้าต่างแล้ว“สามสิบเจ็ด...หักสิบเก้า...”นิ้วเรียวดีดลูกคิดช้า ๆหลิงหลิงยืนอยู่ด้านข้าง พยายามกลั้นหายใจราวกับเกรงว่าเสียงของตนจะทำให้ตัวเลขทั้งหมดกระจัดกระจายหนีไปผ่านไปครู่หนึ่ง กู้จื่อเวยจึงเขียนคำตอบลงบนกระดาษ จากนั้นรีบเปิดหน้าที่มีผลลัพธ์ตรวจดู ดวงตาคู่งามพลันเป็นประกาย“ถูก!”หลิงหลิงรีบชะโงกหน้าเข้ามา“จริงหรือเจ้าคะ”“จริงสิ”กู้จื่อเวยยื่นกระดาษให้นางดูอย่างภาคภูมิใจ ก่อนหยิบอีกสองแผ่นขึ้นมา“วันนี้ข้าผิดเพียงสองแห่

บทที่ 14 เหลืออีกเจ็ดวันหลังจากกำหนดวันแต่งงานอย่างเป็นทางการ เวลาก็ดูเหมือนเดินเร็วขึ้นกว่าที่เคยกู้จื่อเวยยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้านางเรียนดูบัญชี ตอนบ่ายหากไม่มีสิ่งใดทำก็อ่านหนังสือบ้าง พาโต้วโต้วเดินเล่นบ้าง บางวันเบื่อจนทนไม่ไหวก็ให้คนเตรียมรถม้าออกไปซื้อขนมด้านนอก นางไม่ได้ขังตนเองอยู่ในเรือน ไม่ได้ร้องไห้ทุกวัน และไม่ได้เอาแต่นั่งนับว่าเหลืออีกกี่วันก่อนถึงวันที่สิบแปดทว่าต่อให้นางไม่ได้นับ คนอื่นก็นับแทนนางอยู่ดี ยิ่งใกล้วันมงคล จวนซือหม่าก็ยิ่งคึกคัก เสียงคนงานที่เคยดังเป็นครั้งคราว บัดนี้เริ่มดังตั้งแต่เช้า รถม้าขนของเข้าออกไม่ขาดสาย บ่าวไพร่จากร้านต่าง ๆ นำเครื่องเรือน เครื่องประดับตกแต่ง และสิ่งของสำหรับพิธีมาส่งแทบทุกวันแม้มีกำแพงสูงกั้นระหว่างสองจวน แต่กำแพงกลับกั้นเสียงไม่ได้ บางครั้งกู้จื่อเวยนั่งอยู่ในห้องก็ยังได้ยินเสียงคนตะโกนสั่งงานจากอีกฟากวันนี้ก็เช่นกัน นางเพิ่งวางพู่กันลง เสียงหลิงหลิงก็ดังมาจากด้านนอก“คุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนนำของมาให้เจ้าค่ะ”กู้จื่อเวยเงยหน้าขึ้น สาวใช้จากจวนซือหม่าถือกล่องไม้ใบหนึ่งเข้ามา นางจำอีกฝ่ายได้ เป็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกา

บทที่ 16 เจ้าสาวเข้าประตูเช้าวันแต่งงานมาถึงพร้อมเสียงประทัด กู้จื่อเวยตื่นขึ้นตั้งแต่เสียงแรกดังขึ้นจากหลังกำแพง ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะหลับก็ล่วงเข้ายามดึกนางนอนนิ่งอยู่บนเตียง ฟังเสียงผู้คนจากจวนข้างเคียงดังแว่วมาเป็นระยะ วันนี้ท่านพี่ตวนจะแต่งงานแล้วความคิดนั้นยังทำให้หัวใจเจ็บปวด เพียงแต่ไม่เหมือนหลายวันก่อนอีกปลายนิ้วเผลอแตะริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ถ้อยคำเมื่อคืนยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำข้าไม่มีวันเปลี่ยน...คนที่ข้ารักคือเจ้า ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า...เวยเวย กู้จื่อเวยหลับตาลงอีกครั้งนางเชื่อเขา เมื่อตัดสินใจเชื่อแล้ว ความหนักอึ้งที่กดอยู่กลางอกมาหลายวันก็คลายลง นางก็ไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น ไม่ต้องฝืนชอบสมุดบัญชี ไม่ต้องท่องจำกฎเกณฑ์จนปวดศีรษะ ไม่ต้องนั่งคิดว่าตนขาดสิ่งใดจึงไม่ถูกเลือกเพราะเขาไม่เคยต้องการให้นางเปลี่ยนเมื่อชิงเยว่เข้ามาช่วยแต่งตัว จึงพบว่าคุณหนูของตนสงบกว่าที่คิด“วันนี้ไม่ต้องเปิดหน้าต่างนะ”กู้จื่อเวยเอ่ยขึ้นชิงเยว่ชะงักมือ ก่อนรับคำเบา ๆ“เจ้าค่ะ”นางไม่ได้ถามเหตุผล ด้านนอกหน้าต่างคือกำแพงที่กั้นระหว่างสองจวน และพ้นกำแพงนั้นออกไป วันนี้คงเต็มไปด้วยสีแดง กู้

บทที่ 18 ฝากนางไว้กับเจ้าจดหมายจากชายแดนมาถึงในเช้าวันที่ห้าท่านแม่ทัพกู้อ่านมันอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพังนานกว่าปกติกระดาษในมือไม่ได้เขียนสิ่งใดชัดเจน บุตรชายเพียงเล่าถึงการผลัดเปลี่ยนกำลังพล การตรวจคลังเสบียง และเรื่องม้าศึกจำนวนหนึ่งที่ส่งมาถึงช้ากว่ากำหนด ทุกอย่างดูเหมือนเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ในกองทัพ แต่ท่านแม่ทัพกู้เคยอยู่ชายแดนมาครึ่งชีวิต เขารู้จักบุตรชายของตนดีหากเป็นเรื่องธรรมดา เด็กคนนั้นไม่มีทางเขียนจดหมายกลับมาถึงสามฉบับภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน และยิ่งไม่มีทางถามถึงรายนามนายทหารเก่าซึ่งเคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาเมื่อหลายปีก่อนปลายนิ้วหยาบกร้านเลื่อนไปหยุดตรงประโยคสุดท้าย ท่านพ่อ หากสุขภาพยังดี ข้าอยากพบท่านสักครั้ง ท่านแม่ทัพกู้พับจดหมายเก็บ“เตรียมรถม้า”เขาตัดสินใจออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น กู้จื่อเวยรู้เรื่องตอนอาหารกลางวัน“ท่านจะไปชายแดน?”“ไปพบพี่ชายเจ้าสักหน่อย”นางวางตะเกียบลงทันที“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”“ยังไม่มีอะไร”คำว่า ยัง ทำให้นางขมวดคิ้ว ท่านแม่ทัพกู้เห็นแล้วกลับคีบเนื้อใส่ชามนางอย่างใจเย็น“กินข้าว”“ท่านพ่อ”“เรื่องในกองทัพ เจ้ายังช่วยอะไรไม่ได

บทที่ 20 หุบเขาที่ไร้เสียงตอบรับเสียงหัวเราะและถ้อยคำเสียดสีในงานชมบุปผายังคงวนเวียนอยู่ในศีรษะของกู้จื่อเวย แม้เวลาจะผ่านไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นแล้วก็ตามนางไม่เข้าใจ เหตุใดความรักที่เคยเป็นเรื่องงดงามระหว่างคนสองคน จึงกลายเป็นเรื่องน่าอับอายในสายตาผู้อื่นได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ซือหม่าตวนเป็นคนรักของนางมาก่อน แล้วเหตุใดเมื่อเขาแต่งงานกับไป๋หลาน ทุกคนจึงพร้อมใจกันมองว่านางเป็นฝ่ายผิด หรือเพียงเพราะไป๋หลานมีตำแหน่งฮูหยินเอก ส่วนตัวนางไม่มีอะไรเลยกู้จื่อเวยนั่งอยู่ริมหน้าต่างมานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ถ้วยชาบนโต๊ะเย็นชืด ขนมที่ชิงเยว่ยกมาให้ยังคงอยู่ครบทุกชิ้น“คุณหนู กินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”ชิงเยว่เอ่ยเป็นครั้งที่สาม“ข้าไม่หิว”“เมื่อวานท่านก็กินไปเพียงนิดเดียว”“ชิงเยว่”น้ำเสียงของผู้เป็นนายไม่ได้ดุ หากแฝงความเหนื่อยล้าจนสาวใช้ไม่กล้ารบเร้าอีกกู้จื่อเวยหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง จากตรงนี้มองเห็นกำแพงด้านหนึ่งของจวนซือหม่าได้อย่างชัดเจนเมื่อก่อนนางชอบหน้าต่างบานนี้ที่สุด เพราะเพียงเห็นกำแพงดังกล่าวก็รู้สึกเหมือนคนรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม บางวันยังเฝ้ารอเสียงฝีเท้าของเขาที่จะเดินเข้ามาใ