Semua Bab อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป: Bab 1 - Bab 10

บทที่ 2 ข้าไม่อยากเป็นอนุกู้จื่อเวยไม่รู้ว่าตนเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเพียงใด คำว่า อนุ ไม่ใช่คำที่นางไม่เข้าใจ นางเติบโตมาจนอายุสิบแปด ย่อมรู้ดีว่าภรรยาเอกคืออะไร อนุคืออะไร และรู้ด้วยว่าสตรีสองฐานะนี้แตกต่างกันเพียงใดเพียงแต่นางไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งคำคำนี้จะมาเกี่ยวข้องกับตนเอง ยิ่งไม่เคยคิดว่าคนที่พูดมันออกมา จะเป็นซือหม่าตวน“ข้าไม่อยากเป็นอนุ”นางพูดออกมาตรง ๆซือหม่าตวนมองนาง“เวยเวย”“ข้าไม่อยากเป็น”กู้จื่อเวยย้ำอีกครั้ง ดวงตาที่แดงอยู่แล้วเริ่มมีน้ำใสคลอขึ้นมา แต่นางยังคงเงยหน้ามองเขา“ท่านเคยบอกว่าจะแต่งกับข้า ข้าก็คิดมาตลอดว่า...”นางหยุดไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เคยมั่นใจมาตลอดหลายปี พอถึงวันนี้กลับพูดออกมาอย่างยากลำบาก“ข้าคิดว่าข้าจะเป็นภรรยาของท่าน”“เจ้าก็ยังเป็น”“ไม่เหมือนกัน”ครั้งนี้นางตอบทันทีซือหม่าตวนขมวดคิ้วเล็กน้อย กู้จื่อเวยมองสีหน้าของเขาก็รู้แล้วว่า คนตรงหน้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามันต่างกันอย่างไร หรืออาจเข้าใจ เพียงแต่สำหรับเขา ความแตกต่างนั้นไม่ได้สำคัญเท่าความรู้สึกนาง“หากท่านแต่งนางเข้ามา ข้าต้องคำนับนางหรือไม่” ชายหนุ่มเงียบ“ต้องเรียกนางว่าฮูหยิน ต้องฟังคำสั่ง

บทที่ 4 ข้าไม่ยกบุตรสาวให้ท่านแม่ทัพกู้ไปถึงจวนซือหม่าในเวลาไม่นาน สองจวนอยู่ติดกัน เพียงออกจากประตูใหญ่ เดินเลียบกำแพงไปไม่ไกลก็ถึง ทว่าระยะทางสั้น ๆ ในวันนี้กลับทำให้บ่าวที่ติดตามมาด้วยรู้สึกหนักอึ้งกว่าทุกครั้งขาข้างหนึ่งของท่านแม่ทัพกู้บาดเจ็บมาหลายปี ยามอากาศเปลี่ยนมักกำเริบจนต้องพึ่งไม้เท้า เสียงปลายไม้กระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่มีความรีบร้อน กระทั่งสีหน้าก็สงบนิ่งแต่คนในจวนกู้ล้วนรู้ดีว่า ยิ่งนายท่านสงบเท่าใด ยิ่งไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้พ่อบ้านจวนซือหม่าออกมาต้อนรับด้วยตนเอง เขารู้จักท่านแม่ทัพกู้มาหลายปี ทั้งสองจวนไปมาหาสู่กันตั้งแต่คุณหนูกู้ยังเป็นเด็ก หลายครั้งหญิงสาววิ่งผ่านประตูนี้เข้ามาโดยไม่ต้องมีผู้ใดรายงานเสียด้วยซ้ำไม่มีใครคิดว่าวันหนึ่ง บิดาของนางจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเช่นนี้ซือหม่าตวนยังอยู่ในเรือนหนังสือ ถ้วยชาที่กู้จื่อเวยเห็นก่อนจากไปยังวางอยู่บนโต๊ะ ชาในนั้นเย็นชืดกว่าเดิมมากแล้ว หลังจากนางจากไป เขาไม่ได้ทำงานต่อในทันทีประโยคสุดท้ายของนางยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด หากทุกอย่างเหมือนเดิมจริง ๆ เหตุใดคนที่เป็นภรรยาของท่านจึงไม่ใช่ข้าเขาย่อมมีคำตอบ เพ

บทที่ 6 ของที่นางเคยชอบเช้าวันต่อมา ขนมจากร้านฝั่งตะวันตกถูกส่งมาถึงจวนกู้ตั้งแต่ยังไม่พ้นยามเฉิน อาเฉิงเป็นผู้ถือกล่องอาหารมาด้วยตนเองเขาคุ้นเคยกับคนในจวนกู้เป็นอย่างดี เมื่อก่อนหากใต้เท้าซือหม่าสั่งให้นำสิ่งใดมาส่ง คนเฝ้าประตูแทบไม่ต้องถามด้วยซ้ำว่าเป็นของผู้ใดทั้งเมืองหลวงมีร้านขนมมากมาย แต่ร้านฝั่งตะวันตกแห่งนั้นอยู่ไกลจากสองจวนไม่น้อย กู้จื่อเวยกลับชอบขนมแป้งนึ่งไส้ถั่วของที่นั่นเป็นพิเศษ เพราะแป้งบางและไม่หวานจนเกินไปครั้งแรกที่นางได้กิน นางบ่นเสียดายอยู่หลายวันว่าร้านอยู่ไกลเกินกว่าจะไปซื้อบ่อย ๆหลังจากนั้นขนมชนิดนี้ก็มักปรากฏบนโต๊ะของนางเป็นครั้งคราว บางครั้งซือหม่าตวนนำมาเอง บางครั้งให้อาเฉิงมาส่งกู้จื่อเวยเคยถามว่าเขาผ่านไปแถวนั้นบ่อยนักหรือ ซือหม่าตวนเพียงตอบว่าคนของเขามีมาก ใช้ให้ไปซื้อขนมสักกล่องจะเป็นอะไรนางจึงรับมากินอย่างสบายใจมาตลอด วันนี้ก็เป็นขนมชนิดเดิมหลิงหลิงเปิดกล่องออก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาพร้อมไออุ่น ขนมถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งทำเสร็จไม่นานหากเป็นเมื่อก่อน กู้จื่อเวยคงหยิบชิ้นแรกเข้าปากตั้งแต่ฝากล่องยังเปิดไม่สุด แต่วันนี้นางเพียงม

บทที่ 8 คู่ควรกันยิ่งนักข่าวมงคลของจวนซือหม่าและจวนราชครูถูกประกาศออกมาในอีกสามวันต่อมา เรื่องนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายของผู้ใดซือหม่าตวนอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ทั้งยังดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมอาญาตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตในราชสำนักยาวไกล ส่วนไป๋หลานเป็นบุตรีของราชครูไป๋ ชาติกำเนิดไม่ต่ำต้อย ทั้งยังมีชื่อเสียงเรื่องความรู้และกิริยามารยาทเมื่อชื่อของคนทั้งสองถูกนำมาวางไว้ด้วยกัน ผู้คนจึงมีเพียงคำชื่นชม ไม่มีผู้ใดเห็นว่าไม่เหมาะสมเช้าวันนั้น กู้จื่อเวยเพิ่งกลับจากเรือนบิดา นางกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไห่ถังในลานเรือน สุนัขตัวใหญ่หมอบอยู่แทบเท้า ส่วนชิงเยว่กำลังช่วยจัดด้ายที่พันกันอยู่ข้างโต๊ะหลิงหลิงกลับเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าที่ต่างจากทุกวันปกตินางเป็นคนเก็บเรื่องในเมืองมาพูดให้ผู้เป็นนายฟังมากที่สุด ร้านใดมีของกินใหม่ คุณหนูจวนใดทะเลาะกับใคร หรือแม้แต่ร้านผ้าเปิดใหม่ตรงถนนสายไหน นางล้วนรู้เร็วกว่าคนอื่นอยู่เสมอแต่วันนี้กลับเงียบสงัด กู้จื่อเวยเห็นตั้งแต่แรก เพียงไม่ได้ถามกระทั่งหลิงหลิงวางของที่ซื้อกลับมาลงบนโต๊ะ นางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงคับข้องใจว่า ข่าวเรื่องการแต่งงานของจวนซือหม่าแพร่ออกไ

บทที่ 10 ว่าที่ฮูหยินซือหม่ายามเช้าของจวนราชครูไป๋เงียบสงบเช่นทุกวัน ภายในเรือนของคุณหนูใหญ่ กลิ่นชาหอมอ่อนลอยปะปนกับกลิ่นกำยาน หน้าต่างทุกบานเปิดรับแสงพอดี เครื่องเรือนทุกชิ้นวางอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่ แม้แต่สาวใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งยังแทบไม่มีผู้ใดส่งเสียงไป๋หลานนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้าของนางมีสมุดบัญชีสามเล่ม เทียบเชิญอีกหลายฉบับ และรายชื่อของขวัญซึ่งมารดาให้นางตรวจดูตั้งแต่เช้าหมัวมัววัยห้าสิบกว่ายืนอยู่ด้านข้าง คอยชี้สิ่งที่นางตกหล่นเป็นครั้งคราว เรื่องเหล่านี้ไป๋หลานเรียนมาตั้งแต่อายุยังน้อยตั้งแต่จำความได้ นางก็ถูกสอนว่าบุตรีของราชครูจะทำสิ่งใดตามใจไม่ได้ แม้แต่การหัวเราะเสียงดังเกินไปต่อหน้าแขกก็เคยทำให้นางถูกมารดาเรียกไปอบรมอยู่ครึ่งชั่วยามเมื่ออายุสิบสอง นางเริ่มเรียนรู้การดูบัญชีเรือน อายุสิบสี่สามารถจัดการรายชื่อของขวัญในเทศกาลต่าง ๆ ได้ ทุกวันนี้เพียงเห็นชื่อของฮูหยินคนหนึ่ง นางก็รู้แล้วว่าสามีของอีกฝ่ายดำรงตำแหน่งใด ควรเรียกขานอย่างไร และหากพบกันในงานเลี้ยงผู้ใดควรเป็นฝ่ายทักทายก่อนนางถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นภรรยาเอกของบุรุษจากตระกูลที่ดี และอีกไม่นาน สิ่งที่เร