Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2: Kapitel 1 – Kapitel 10

ใช่แล้ว!! เด็กสาวที่ชุนฮวาลงไปช่วยคือว่าที่สะใภ้ของนางเอง จริงๆนางไม่อยากกระทำเช่นนี้มันเหมือนกับการซื้อขายคนๆนึงให้มาดูแลบุตรชายที่นอนป่วย แต่นางเองก็ไม่มีทางเลือกชีวิตที่มีบุตรชายเพียงคนเดียว สามีตายพร้อมๆกับบิดาของเฉิงฟางเหนียง เด็กสาวทุกข์ยากแค่ไหนนางรู้เห็นหมด คันจะช่วยเหลือก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย ทั้งยังมีบุตรชายที่นอนป่วยอยู่ด้วย ทางเลือกนี้แม้เลือนลางแต่คิดว่าดีที่สุดแล้ว“ท่านพี่!!” เด็กน้อยวัย5หนาววิ่งตรงเข้ามากอดพี่สาวที่ตั้งแต่ฟื้นยังไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะประคองหน้าพี่สาวเอาไว้ด้วย2มือน้อยๆ จ้องใบหน้าที่เปียกชื้นหยดน้ำด้วยแววตาเศร้าสร้อย“หลานเฟินเหตุใดจึงวิ่งมาเช่นนี้ แม่…ท่านแม่เล่า“ ดีที่เคยดูหนังจีนโบราณมาบ้าง คำพูดแบบนี้ไม่ยากเกินตัวนักเพียงแต่ต้องใช้ให้ชิน”ท่านแม่ให้ข้ามาตามเห็นว่าฝนใกล้ตกแล้ว ท่านพี่ยังไม่กลับบ้าน“ มือเล็กๆปัดดินโคลนออกจากเสื้อตัวเก่าที่พี่สาวสวม”ขะ ข้า ไม่เป็นไร“ แม้ยากจะยอมรับแต่ตอนนี้ฟูมฟายไปก็ไร้ประโยชน์ ชาวบ้านที่มุงดูค่อยๆทยอยออกไป มีเพียงไม่กี่คนที่กำลังเก็บของ ”ท่านป้า…ขอบคุณเจ้าค่ะ“ นางรู้ดีว่านี่คือว่าที่แม่สามี คนที่ร่างเดิมรักเพราะแ

ปลายเท้าที่ตอนนี้สวมรองเท้าผ้าเย็บอย่างดีเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉิงฟางเหนียง นางถอนหายใจอย่างโล่งอก สายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา มองมารดาที่จูงมือน้องสาวเดินมาคล้ายคนหมดแรง ก่อนจะทรุดตัวลงและกอดนางเอาไว้“ทะ ท่านพี่!!” ผู้มาใหม่เป็นปู่ผู้นำตระกูลที่อยู่อีกหมู่บ้านและนี่คือคำร้องขอที่นางมีต่อผู้ใหญ่บ้านเฉียน“หลายปีมานี้ข้าเคยคิดว่าหลังจากเสียเฉิงจ้าวเว่ยไป ชีวิตของเฉิงลู่หลินจะเป็นเช่นไร วันนี้ข้าได้มีโอกาสมาดูให้เห็นกับตาแล้ว…เลยได้รู้ว่าบ้านของเจ้ากระทำต่อสะใภ้และหลานไร้ที่พึ่งเช่นนี้รึ!!“ เสียงแหบพล่านั้นดังไปทั่วอณาบริเวณ ”ท่านพี่ ท่านใจเย็นลงหน่อยเถิด การสอนลูกหลานจะตีกันบ้างเป็นธรรมดา แต่ท่านวางใจ พวกนางยังอยู่ดีกินดีภายใต้การดูแลของข้า“ คนแก่ที่พูดปดหน้าตาเฉย ทำเฉิงฟางเหนียงกำมือแน่น”สามีเจ้าไปทำงานในตัวอำเภอ บุตรชายคนโตออกล่าสัตว์ บุตรชายคนรองจากไปเพราะเจ้าสั่งให้ไปตามหาพี่ชายจนโดนน้ำป่าพัดหาย บุตรชายคนที่สามไปสร้างครอบครัวที่บนเขา“ ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยออกมาช้าๆ ก่อนจะมองหน้าท่านย่าและป้าสะใภ้ของนางนิ่ง”พวกเจ้าเป็นสตรีที่ยังทำงานได้ ทั้งยังมีเงินที่สามีเจ้าส่งกลับมาทุกเดือน เจ้าใหญ่ก็

ชั่วโมงยามแห่งความหวาดกลัวมาถึง เฉิงฟางเหนียงกำมือตัวเองแน่น ก่อนจะโขกศรีษะลงกับพื้น แรงโกรธแค้นในใจของร่างเดิมมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกถูกเอาเปรียบ ภาพพวกนั้นวนในหัวสมองเหมือนหนังที่ถูกฉายซ้ำๆ“ท่านปู่ ขอบคุณท่านที่มาโปรด ท่านแม่กับน้องข้าจะอดตายกันอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ทันที่นางพูดจบ เฉิงลู่หลินรีบทรุดเข่าลงตรงหน้าพ่อสามี“หากวันนี้ท่านพ่อเมตตา อยากถามข้าอีกครั้งข้ายังยืนยัน ข้า…หวังให้ลูกๆของข้ามีชีวิตที่ดีกว่านี้เจ้าค่ะ” ร่างกายที่ผอมแห้ง ริมฝีปากแตกระแหง ผมเพ้าถูกมัดอย่างลวกๆ ดวงตาดูแดงกล่ำหน้าสงสาร ใครเห็นสามแม่ลูกบ้านเฉิงสามย่อมต้องปวดใจเช่นเดียวกัน“เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะทำหน้าที่พ่อสามีให้ดีที่สุด เฉิงหวังเจ้าจะเลิกหลบหลังภรรยาเจ้าได้หรือยัง!!“ เสียงนั้นไม่ได้ตวาดแต่เย็นเหยียบจนหน้ากลัว เรียกบุตรชายคนโตที่ยืนหลบอยู่ที่มุมนึงของบ้าน ร่างสูงใหญ่อย่างคนอยู่ดีกินดีค่อยๆเดินออกมา เฉิงหวังคือพี่ชายของบิดานาง เป็นที่เชื่อฟังเมียที่สุด บัดนี้เขายืนประสานมือพร้อมก้มหน้าต่อหน้าบิดาผู้ให้กำเนิด“ที่ผ่านมา เจ้าไม่เห็นหรือว่าบุตรสาวของเจ้ารองที่เป็นหลานแท้ๆของเจ้านั้นลำบากเพียงใด ข้าให้เจ้าอย

นางพูดไปกับสายลม คิดเสมอต่อให้ตอนนี้ร่างกายนี้หนาวเหน็บและเจ็บปวด นางต้องทนยืนหยัดจนกว่าจะหลุดพ้นจากบ้านนี้ให้ได้!!“พอ!!” หากพวกเจ้ายังเกี่ยงกันไปมา ก็รอข้าจัดการเรื่องในบ้านก่อน จะให้คนของทางการมาลากพวกเจ้าไปขึ้นศาลเอาเถอะ“ เฉิงกังหยวนพูดอย่างไม่ใยดี หลายปีนี้เขาดัดนิสัยให้ภรรยาอยู่ตามอัธภาพ คิดว่าจะสำนึกที่ขายบุตรสาวของเขาออกเรือนไป กลับกลายเป็นว่านางร้ายขึ้นมากกว่าเดิม ความเห็นแก่ตัวไม่เคยลดลงเลยแม้แต่เสี้ยว“เหนียงเหนียง เจ้าเป็นบุตรสาวคนโตของเจ้ารอง เช่นนั้นเจ้าตัดสินใจแทนมารดาเจ้าได้ เจ้าต้องการให้ปู่จัดการเช่นไร” นางรอเวลานี้มานาน ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวก่อนจะประสานมือไปข้างหน้าและค่อมหลังลง“ท่านปู่ ชีวิตนี้ข้าไม่กลัวลำบาก ตราบใดที่มีลมหายใจ แม่กับน้องข้าต้องอิ่มท้อง สิ่งเดียวที่ข้าขอคือ ทำเรื่องแยกบ้าน ตัดขาดกันไม่ยุ่งเกี่ยว ต่อจากนี้ผู้ใหญ่บ้านสามเฉิงมีเพียงท่านปู่ และท่านปู่ผู้นำเท่านั้น ข้าไม่ได้อกตัญญู แต่ข้าตอบแทนไปหมดแล้ว” นางพูดจาฉะฉาน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย นางอายุเพียงสิบหกหนาวก็จริง แต่แบกรับดูแลทุกคนในบ้านมานับขวบปี“ไม่จริง!! เจ้าอกตัญญู เจ้ากล้าละเลยคนแก่ใน

เสียงที่จู่ๆก็เกิดขึ้นในหัวทำปลายเท้าชะงัก แต่รอบๆกลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จำต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้และรีบเดินตามมารดาและน้องสาวไป“ถุย!!” เสียงถมน้ำลายจากยายเฒ่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นย่าทำนางหยุดชะงักเท้า จ้องมองยายเฒ่านั่นตรงๆ จนคนแก่ต้องรีบปิดหน้าต่างหนี“เหนียงเหนียง” ป้าฝานชุนฮวาที่ยืนอยู่หน้ารั้ว ยื่นผ้าห่มผืนนึงมาให้ แม้ไม่ใช่แบบที่ดีที่สุด แต่ความมีน้ำใจนี้ทำนางเกรงใจนัก“ท่านป้า แน่นอนว่าข้าจะทำตามสัญญาเจ้าค่ะ” นางต้องการพูดให้คนบ้านฝานสบายใจ ส่วนมารดาของนางนั้นเกรงใจยิ่งกว่า รีบค้อมตัวขอบคุณสายตาเศร้าสร้อยมองไปยังบุตรสาวบุตรสาว เพราะตอนนี้นางยังเป็นภาระให้ลูกสาวอยู่เลย สิ่งที่ตกลงกับบุตรสาวไว้ ทำนางไม่อาจเอ่ยสิ่งใด”ข้าไม่ได้มาทวงสัญญา หากเจ้าไม่แต่งจะยกเลิกก็ยังได้ ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเองก็เหมือนกันลู่หลิน ข้าเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ ยกเลิกไปก็ไม่เกิดสิ่งใดขึ้น ข้ายังช่วยเหลือพวกเจ้าตามกำลังเช่นเดิม“ นางซึ้งใจในความเอื้ออาทรนี้”ท่านป้าฝาน ข้าไม่ได้คิดเลื่อนเปื้นเช่นนั้นเจ้าค่ะ แม่ข้าก็ไม่ได้แข็งแรงย่อมเข้าใจเรื่องการเจ็บป่วย เพียงแต่ว่า…ที่วันนี้ไม่ไปรบกวนบ้านท่านก็เพราะอยากพูดคุยทุ