All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2: Chapter 21 - Chapter 26

ท่าทางเงอะๆ งะๆ ของคนทั้งคู่ทำฝานชุนฮวาลอบยิ้ม นางมองดูแผ่นหลังลูกสะใภ้ด้วยความพอใจ เดิมทีแค่ต้องการหาคนมาแต่งงาน เพื่อฝากผีฝากไข้บุตรชาย แต่ไม่คาดคิดว่า เด็กสาวที่ถูกคนเป็นย่าขาย จะมีความคิดที่กว้างไกล มีน้ำใจ ทั้งยังกตัญญูไม่น้อย “โชคดีที่ได้นางเป็นสะใภ้” ฝานเฉินซีไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ตอนนี้ร่างกายเขาอาการเจ็บป่วยดีขึ้นมาก ไม่รู้สึกออกร้อน และบางช่วงยังมีแรงพอให้ได้ทำอะไรหลายๆอย่างอีกด้วย ยกความดีความชอบให้นางคนเดียว“ท่านแม่ นางเคยบอกกับข้าว่าหากอยู่กับนาง นางไม่มีทางปล่อยให้ข้าตาย ข้าเชื่ออย่างนั้น” เขาเคยเป็นคนที่แข็งแรงมาก เมื่อถึงจุดหนึ่งกลับป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทำเขาหมดหวังกับชีวิตไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับเหมือนมีแรงสู้อีกครั้ง“ข้าเองก็เชื่อเช่นนั้น นางเป็นดาวนำโชคของเราจริงๆ”ทางด้านคนที่หอบของมาให้มารดา กำลังเดินตรวจตราดูบ้านเพราะคืนนี้จะเป็นคืนแรกที่มารดานอนกับน้องสาวเพียง2คน“ไม่สบายใจหรือ” เฉิงลู่หลินที่ช่วยลูกสาวเก็บข้าวสารและแป้งถามอย่างสงสัย แม้ว่าฝานชุนฮวาจะบอกให้ใช้ครัวเดียวกัน แต่นางยังเกรงใจ จึงขอให้ท่านลุงเว่ยทำเตาฟืนให้เพิ่ม ซึ่งท่านก็คงเอามาให้พร้อมโอ่ง ครัวหลัง

เพราะต้องไปสอบสวนกันที่อำเภอ โดยมีเฉียนหย่งเล่อพาสามีและแม่สามีของนางไป ส่วนนางห่วงมารดา จึงขออยู่ที่บ้านแทน“แล้วข้าจะรีบกลับ” นางดันห่อผ้าเข้ามามือเขา“หลักฐานอยู่ในนี้ทั้งหมด หมอคนนั้นคงถูกตามตัวมาแล้ว” เขาพยักหน้ามองนางด้วยแววตาขอบคุณ “เรื่องนี้ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ” หากไม่มีเฉิงฟางเหนียงเขาคงไร้ลมหายใจไปแล้ว เพราะหลังจากรู้ว่าเขาแต่งงาน ยาที่อาสะใภ้นำมาให้เพิ่มพิษขึ้นอีกเท่าตัว ใครจะคิดว่าเด็กสาวที่น่าสงสารคนนั้นกลับมีหูตาที่ว่องไวจนพาทุกคนรอดพ้น“อย่าไว้ใจใครเจ้าค่ะ ท่านลุงเฉียนไว้ใจได้คนเดียว การใจอ่อนคือหนทางของหายนะ” เพราะที่สุดแล้วหากคนบ้านนั้นผิดกันจริงๆ ลูกสาวคนเดียวของอาสะใภ้ก็ต้องไปอยู่กับญาติฝั่งแม่เท่านั้น ชีวิตใครก็ต้องรักษากันเอาไว้เอง“จะเชื่อฟังเจ้า”หลังจากส่งสามีและแม่สามีเดินทางไปที่ตัวอำเภอแล้ววันนี้ไม่มีสัญญาณหาของจากระบบนางจึงคิดจะไปหาจับปลาที่แม่น้ำ”เหนียงเหนียงเอาหมวกนี่ไปด้วยหากฝนตกเจ้าต้องรีบกลับ“ มารดายังห่วงใยนางเช่นเคย นางเห็นว่าหลายวันมานี้ตั้งแต่แยกบ้านมารดาแทบไม่ได้ออกไปไหนจึงชวนไปด้วยกัน”ท่านแม่เอาผ้าไปซักที่แม่น้ำด้วยกันเจ้าค่ะ เอาใส่รถเข็นนี่ไป ห

เฉิงซีหยิบเชื่อกกล้วยที่บ้านติดมาด้วย จัดการมัดปลาด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ”ข้าเอา3ตัว!!“”ข้าด้วยๆ“”ข้าเอา6ตัว!!“”ข้าเอา9ตัวไปเลยแล้วกัน!!“ เมื่อคนเริ่มเยอะนางหยุดการเคลื่อนไหวด้วยเสียงอันดัง”ทุกท่าน!! เพื่อความรวดเร็วได้โปรดเข้าแถว หากใครแตกแถวจะยิ่งช้า ไม่ต้องกลัวได้ทุกคนเจ้าค่ะ!!“เพราะนำปลาไปใส่ไว้ในมิติเรื่อยๆ มันเพิ่มพูลขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน ตะกร้าหวายคือที่ส่งปลาจากมิติโดยไม่ให้ใครสังเกตุเห็น เพราะนางเป็นคนจับเทใส่รถเข็นด้วยตัวเอง”หลันหลัน จับถุงเงินนี้ไว้ให้ดี นั่งติดกับพี่เขยเจ้าด้วย“ เฉิงฟางเหนียงบอกน้องสาวการค้าขายเป็นไปอย่างครึกคักกินเวลาเกือบ1ชั่วยามจนคนเริ่มซา”โอ้ยย แม่นางเฉิง เหตุใดท่านไม่ไปขายที่หยวนเป่าเล่า ข้าแหวกว่ายจากผู้คนมาใจแทบขาด“ คนคลุมร้านอาหารบอกนางอย่างร้อนใจ“มันเยอะมากเจ้าค่ะพี่ชาย ข้าเกรงใจเถ้าแก่เนี้ยะ“ นางพูดอย่างรู้สึกผิด “เช่นนั้นยังเหลืออยู่หรือไม่” นางรีบพยักหน้าก่อนจะมองปลาที่ยังดูสดเพราะยังหล่อเลี้ยงด้วยน้ำ และนางนำออกมาจากมิติเรื่อยๆ“ข้าเอาหมดนี่ นับมาๆ“ นางกลั้นความดีใจไม่ไหว ตั้งใจว่าจะขายแค่30ตัว นางจึงไม่ต้องนำออกมาจากมิติอีก”มี30ตัวพอด