บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลังจากทุกคนกลับไปแล้ว นางเดินกลับมายังโต๊ะกินข้าวเล็กๆมีมารดาและน้องสาวตัวน้อยนั่งจ้องกับข้าวไม่ยอมตักกินก่อนนาง“น้ำแกงนี้ท่านป้าเฉียนตั้งใจปรุงมาให้ท่านแม่เจ้าค่ะ” นางเลื่อนชามน้ำแกงไก่ไปตรงหน้ามารดา เมื่อแสงสว่างจากตะเกียงและเทียนส่องสว่างไสว และไร้เรื่องยุ่งเหยิง นางมองมารดาที่ผอมจนเห็นไหปลาร้าชัดเจน ใบหน้าซูบตอบ ริมฝีปากซีดแห้ง เบ้าตาลึกโหล แค่ขยับก็รู้สึกเหนื่อย “พวกเจ้ากินกันเถอะกินให้เยอะๆหน่อย” เสียงแหบแห้งไม่วายจะเป็นห่วงบุตรสาวทั้ง2คน“ข้ากับน้องมีอาหารเพียงพอเจ้าค่ะ ดูท่าว่าท่านแม่น่าจะป่วยเป็นโรคหอบหืด“ นางเห็นการหายใจก็เดาได้ไม่ยาก เห็นทีว่าบ้านใหม่ต้องขอทำเตาผิงเพิ่มขึ้นอีก”เจ้ารู้ได้อย่างไร!!“ เสียงนั้นแปลกใจนัก และก็คงแปลกใจตั้งแต่นางลุกขึ้นมาสู้กับบ้านใหญ่แล้ว”ข้าเพียงแต่เดาจากอาการที่ท่านแม่ไอ และเหนื่อยหอบเจ้าค่ะ“ นางคับอาหารให้น้องสาวตัวน้อยที่กินอย่างเอร็ดอร่อย”เหนียงเหนียง เหตุใด…จู่ๆเจ้าจึงจัดการเรื่องแยกบ้านหล่ะ ไม่กลัวจะไร้ที่นอนเช่นที่เจ้าเคยบอกแม่หรือ“ เมื่อความสงสัยเก็บงำไม่อยู่จึงถามบุตรสาวตรงๆ”ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ข้ากังวลเช่นนั้นก็จริง แต่วันนี้หลัง

เลขเวลาปรากฏอยู่ตรงหน้า มือบางยังแงะเป๋าฮื้อที่เกาะติดออกมาไม่หยุด และยังเก็บใส่มิติโดยไม่ได้นับจำนวน ปลิงทะเลที่หลบมุมนางก็ไม่ปล่อยให้พลาดไป…1นาที!! นายท่านต้องขึ้นเดียวนี้!!…เพราะตรงที่ดำลงมานั้นลึกพอสมควร จังหว่ะสุดท้ายนางรวบหอยตัวใหญ่ที่สุดโยนเข้ามิติและรีบว่ายน้ำขึ้นมาสุดแรงกระแสน้ำที่โถมใส่ฝั่งอย่างบ้าคลั่งมีข้อดีคือช่วยพยุงให้นางถึงฝั่งเร็วๆ แต่ข้อเสียคือหากไม่แข็งแรงจริงนางจะถูกเกลียวคลื่นซัดกลืนลงไปในทะเลอีกหน!!ฮึบ!! ก่อนที่คลื่นยักษ์จะโถมมา นางกอดหินก้อนใหญ่เอาไว้แน่น แรงน้ำที่อัดกระแทกทำนางเจ็บไปทั้งตัว เมื่อคลื่นม้วนตัวถอยลงไปในทะเล นางจึงรีบปีนป่ายขึ้นมาบนโขดหิน และเดินลัดเลาะกับมาที่เดิมที่ซ่อนตะกร้าไว้ฟุ่บ!!เรี่ยวแรงที่มีหมดไปกับเฮือกสุดท้ายที่เอาชีวิตรอดจากคลื่น นางจึงทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาไม่สนว่าตอนนี้พระอาทิตย์จะลอยเด่นอยู่ตรงหัว!!“ข้าเกือบตายไปแล้ว!! ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆเลยจริงๆ“ นางหลับตาและไอออกมาเนื่องจากหายใจไม่ทัน…หอยเป๋าฮื้อนายท่านเก็บมาได้ถึง80ตัว ระบบคูนจำนวนเพิ่มให้อีก1เท่า เป็น160ตัว ปลิงทะเลมีถึง25ตัว ระบบเพิ่มให้1เท่าเป็น50ตัว นายท่านต้องการทำการขาย

นางลูบหัวน้องสาว พร้อมจัดการวางอาหารลงบนโต๊ะ“ท่านป้าเฉียนทำข้าวฟ่างต้มและหมั่นโถวมาให้เจ้าค่ะ ท่านแม่กินก่อนข้าจะไปต้มยาให้” ตอนเดินกลับจากตลาดนางเก็บห่อยาเข้ามิติแล้ว เมื่อมาถึงก็แบ่งห่อยาออกมาเตรียมต้มให้มารดา“เหนียงเหนียงวันนี้เจ้าเข้าป่าลึกหรือ เมื่อเย็นเพ่ยหลานมาพูดกับคนไปทั่วว่าเจ้าไปที่ป่าลึกแต่ยังมีชีวิตรอดกลับมา“ มารดาที่มีอาการหนาวสั่นถามบุตรสาวเสียงแหบแห้ง”เดินเพลินไปหน่อยเจ้าค่ะ ข้าเดินเลยไปยังทะเลเชียว ได้ของมาขายอีกด้วย!!“ นางพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่อยากให้มารดาเห็นความเหน็ดเหนื่อย”ที่นั่นอันตรายนัก หลายคนเสี่ยงเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมาอีกเลย นับว่าเจ้าโชคดี แต่วันหลัง…“ นางรู้ว่ามารดาจะห้ามแต่นางกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน”ไม่ว่าจะที่แห่งไหนล้วนมีอันตรายเจ้าค่ะ จากสัตว์ยังพอหลบหลีกได้ กับคนเนี่ย…ยากจะวางใจนัก ป่านั่นน่ากลัวก็จริง แต่มีของมีค่ามากมาย ท่านแม่…“ นางกุมมือมารดาเอาไว้”ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะระวังตัวให้ดี ป่านั้นยิ่งมีคนกลัวยิ่งเป็นขุมสมบัติ และข้าตั้งใจจะหากินกับที่นั่น!!“ ลู่หลินเห็นว่าบุตรสาวคิดดีแล้ว และมีความตั้งใจเต็มเปรี่ยมจึงจำต้องพยักหน้า มือบางลู

มือหนาที่ไร้เรี่ยวแรงบีบเข้าหากันแน่น เขามองหน้ามารดาก่อนปลอบโยน“เป็นเพราะเราเชื่อใจทั้งนั้นขอรับ จากนี้ท่านแม่วางใจข้าจะจัดการเอง!!” เขาลุกขึ้นยืนช้าๆแต่เฉิงฟางเหนียงจับมือเขาเอาไว้แน่น“ท่านลดโทสะลงก่อน เรื่องนี้ข้าพอจะมีวิธี!!” นางคิดอะไรดีๆออก“เจ้าจะทำเช่นไร ไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านดีหรือไม่” ฝานชุนฮวารีบละล้ำละลักถาม“แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องแจ้งท่านลุงเฉียนเจ้าค่ะ และยังต้องแจ้งคนของทางการด้วย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น หลักฐานเท่านี้โทษอาจดูเบาไป หากจะลากมาลงโทษแล้ว ก็ต้องลากออกมาให้หมด!!“ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ไม่รู้ว่าการวางยาแบบนี้เป็นฝีมือของอาสะใภ้คนเดียว หรือมีคนในบ้านร่วมด้วย หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องลากมารับโทษให้หมดอย่างที่นางว่า”เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี“ นางบอกทุกคนให้ใจเย็น และค่อยๆคิดอย่างรอบคอบ”วันนี้อาจจะเก็บของพวกนี้ไว้ก่อน ท่านป้าเอาไปฝังดินไว้ที่หลังบ้านก่อนเจ้าค่ะ กับข้าวมื้อเย็นข้าจะทำให้ใหม่ หลังจากนี้…อาหารทุกอย่างในบ้านให้ข้าจัดการ ยาก็เช่นกัน“ นางยกผ้าขึ้นมาคลุมตัวมารดา พยุงคนเป็นสามีเข้าไปพักในห้อง”วันนี้ท่านใช้แรงไปเยอะแล้วนั่งรอข้าอยู่ที่นี่ ข้ามียามารดาอยู่ช่วยให้การหา

เส้นทางเดิมที่นางมาเมื่อคราก่อนเจอชาวบ้านปะปลาย บางคนมองนางอย่างสงสัย บางคนมองนางอย่างจับผิด“เหนียงเหนียงวันนี้จะเข้าป่าลึกอีกหรือ” นางส่ายหัวอีกครั้ง“ไม่เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจไปหาผักป่าใกล้ๆนี้เท่านั้น” นางยังคงคิดเช่นเดิมว่า ให้สงสัยไปก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยช่วงนี้ทุกคนก็คงยังไม่กล้าตามนางมาอยู่ดี แต่ต่อไปก็ไม่แน่น นางมีระบบคอยบอกทางและเตือนอันตราย แต่คนอื่นไม่มี โดนสัตว์ร้ายจัดการก็ถือว่าแล้วแต่บุญแต่กรรม“หากเจ้าจะไปที่ทะเลอีกข้าจะขอตามไปด้วย” เพ่ยหลานที่เคยค่อนขอดนางและว่าบ้านสามีของนางรีบพูดขึ้น คงเพราะมีคนในตลาดพูดกันว่านางนำของทะเลหายากไปขายได้เงินมาไม่น้อย “แน่นอนว่าท่านน้าตามข้ามาได้ แต่ว่า ข้าหน่ะยังเด็กเกิดสิ่งใดขึ้นย่อมวิ่งเร็วกว่า เกรงแต่ท่านน้านั่นแหละจะไหวหรือไม่ เพราะข้าคงไม่มีแรงไปช่วยดูแลชีวิตใครนะเจ้าคะ“ นางถือว่าเตือนไปแล้ว และทุกคนในที่นี้ก็เข้าใจ”เพ่ยหลานเจ้าหน่ะ หาของป่าที่นี่มาหลายสิบปี ก็หาได้แค่ผักกับหัวพืช การที่เด็กอย่างฟางเหนียงจะหาได้มากกว่านั่นเป็นบุญของนางไม่ใช่หรือ เจ้าจะตามติดนางทำไมกัน“ สตรีคนนึงพูดขึ้นอย่างเอือมระอา”นั่นสิ หลายปีมานี้หากใครใจกล้