Todos los capítulos de หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย : Capítulo 21 - Capítulo 30

ซางเฉี่ยนไม่สนใจซางจื้อหมิงอีกต่อไป เธอเดินเข้าไปในโถงของอาคารฝั่งขวา ขณะกำลังจะขึ้นไปชั้นสาม ก็เห็นสวี่ม่านหรงเดินลงมาจากชั้นสองทันทีที่เห็นซางเฉี่ยน ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจสวี่ม่านหรงทั้งหมดเป็นเพราะนังสารเลวนี่! ไม่เพียงทำให้เธอถูกน้าสาวดุอย่างหนักเมื่อคืน เช้าวันนี้เธอยังตั้งใจไปขอโทษและเอาใจซางจื้อหมิง แต่กลับพบว่าแม้เขาจะไม่โทษเธอ ท่าทีของเขาก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดที่เธออยู่ในตระกูลซางได้อย่างสุขสบาย นอกจากน้าสาวคอยดูแลแล้ว ก็เป็นเพราะเธอรู้จักเอาใจซางจื้อหมิง แต่เมื่อคืน ซางเฉี่ยนกลับใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคทำลายภาพลักษณ์ของเธอในสายตาเขาที่ว่าเป็นคนเอาใจใส่ กตัญญู จิตใจดีและรู้คุณคนจนหมดสิ้นเธอเดินไปหยุดตรงหน้าซางเฉี่ยน “ซางเฉี่ยน ฉันรู้ว่าพี่อิจฉามาตลอดที่น้าเขยดีกับฉัน แต่พี่คิดว่าแค่พูดยุแยงไม่กี่คำ น้าเขยจะแบ่งความรักที่มีให้ฉันไปให้พี่งั้นเหรอ?”ซางเฉี่ยนแทบหลุดหัวเราะ “วางใจเถอะ ไม่มีใครคิดจะแย่งของไร้ค่าพวกนั้นจากเธอหรอก”สายตาดูถูกเหยียดหยามของซางเฉี่ยนทำให้สวี่ม่านหรงรู้สึกอับอาย ความริษยาและความเกลียดชังพลันปะทุขึ้นในใจทำไมเธอถึงต้องเป็นคนที่ไ

หลังจากพร่ำบอกเรื่องราวในใจจนจบ ซางเฉี่ยนก็ไหว้ธูปเสร็จ พอหันกลับมาก็เห็นจิ้นฉางอวี่ยืนตัวตรงอย่างสำรวม กำลังยกมือถือธูปไหว้ด้วยท่าทางเคารพเลื่อมใสยิ่งกว่าเธอเสียอีกซางเฉี่ยนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเขา “กำลังขอให้ตัวเองรวยอยู่เหรอ?”จิ้นฉางอวี่ลืมตาขึ้น ก่อนหันมามองเธอ “...”ซางเฉี่ยนเตือนด้วยความหวังดี “ธูปนี่ราคาแค่สิบกว่าหยวนเองนะ ปู่กับย่าของฉันคงช่วยให้คุณได้ผลตอบแทนหลายหมื่นล้านไม่ได้หรอก”“ผมไม่ได้ขอเรื่องเงิน”จิ้นฉางอวี่ตอบอย่างจริงจัง “ผมขอพรเรื่องอื่นต่างหาก”ซางเฉี่ยนถามต่อไปตามปาก “ขอพรอะไรเหรอ?”จิ้นฉางอวี่เหลือบมองเธอ แต่ไม่ตอบ ก่อนเดินไปปักธูปซางเฉี่ยนมองชายหนุ่มที่ไม่ยอมบอกว่าตัวเองขอพรอะไร “...”กลัวว่าถ้าพูดออกมาแล้วพรจะไม่เป็นจริงหรือไง?เหอะ ถือเคล็ดกับเขาเหมือนกันแฮะ*หลังจากไหว้บรรพบุรุษเสร็จ ซางจื้อหมิงกับซางจิ่งซานก็อยู่เก็บกวาดสถานที่ต่อ โดยให้คนอื่น ๆ ลงเขาไปก่อนจางซูลี่พาสวี่ม่านหรงลงเขาไปแล้วซางเฉี่ยนกับจิ้นฉางอวี่ตั้งใจจะอยู่ช่วยเก็บกวาด แต่ซางจิ่งซานกลับห้ามไว้“งานพวกนี้ไม่ต้องให้พวกเธอช่วยหรอก เฉี่ยนเฉี่ยน พาสามีไปเที่ยวเล่นเถอะ”ซางเฉ

หลังวางสาย ซางเฉี่ยนก็ขยับตัวนั่งหลังตรงด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะ?”“เพิ่งถึง”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพื้นที่ภายในรถคับแคบหรือเพราะแสงสลัวกันแน่ ซางเฉี่ยนถึงได้รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าสายตาที่จิ้นฉางอวี่มองเธอนั้นดูแปลกไปจากปกติ“เอ่อ... คนขับรถของคุณมาถึงหรือยัง?”“ถึงแล้ว”“อ๋อ” ซางเฉี่ยนพยักหน้า ก่อนจะพูดว่า “งั้นคุณก็รีบกลับไปเถอะค่ะ สองวันที่ผ่านมาฉันรบกวนคุณไปเยอะเลย”พูดจบ เธอก็เปิดประตูรถลงไปก่อนจิ้นฉางอวี่ลงจากรถตามเธอมาอย่างเงียบ ๆคนขับรถที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนานกว่าครึ่งชั่วโมง พอเห็นคนบนรถลงมาเสียที ก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีซางเฉี่ยนบอกคนขับรถว่า “กระเป๋าเดินทางของเจ้านายคุณอยู่ในกระโปรงท้ายรถ รบกวนช่วยไปเอาให้หน่อยนะ”“ได้ครับ”คนขับรถจึงหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางซางเฉี่ยนจึงหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปขอกุญแจรถจากเขาจิ้นฉางอวี่วางกุญแจรถลงบนฝ่ามือของเธอ“อีกสี่วัน ระยะเวลารอทบทวนการหย่าของเราก็จะครบกำหนดแล้ว”ซางเฉี่ยนกำกุญแจไว้ในมือ ก่อนจะถามว่า “เช้าวันถัดจากวันที่ครบกำหนด ตอนแปดโมงครึ่

เดิมทีเธอจัดตารางในช่วงไม่กี่วันก่อนหย่าไว้แน่นเอี้ยด แต่ตอนนี้พอไม่ต้องไปทำงานทางตะวันตกแล้ว เธอก็มีเวลาว่างขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีอะไรให้ตั้งตารอและไม่มีเป้าหมายอีกต่อไปหรือเปล่า จู่ ๆ ซางเฉี่ยนก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ก่อนจะเผลอหลับไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัวพอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วตลอดสองวันต่อมา ซางเฉี่ยนไม่ก้าวออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว เธอเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในบ้านอย่างเกียจคร้าน ง่วงก็นอน หิวก็สั่งอาหารมากินเธอตั้งใจจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้จนครบสามวันก่อนหย่าทว่าในคืนก่อนวันสุดท้ายของระยะเวลาทบทวนการหย่า จู่ ๆ เธอก็ปวดท้องบริเวณกระเพาะอาหารขึ้นมาขณะอาบน้ำเธอปวดจนเวียนหัวตาลาย จึงฝืนสวมเสื้อผ้าทั้งที่ตัวสั่น ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่พอออกมา อาการปวดกลับหายไปเสียอย่างนั้นที่จริงสองวันก่อนหน้านี้เธอก็เคยรู้สึกปวดบริเวณกระเพาะอาหารอยู่บ้าง แต่เพราะอาการไม่รุนแรงเท่าวันนี้ เธอจึงไม่ได้ใส่ใจอยู่ดี ๆ ทำไมถึงปวดกระเพาะขึ้นมาได้?เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลยหรือว่ากระเพาะอาหารของเธอจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา?ซางเฉี่ยนนอนอยู่บนเตีย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหเขาหรือเปล่า ดวงตาของซางเฉี่ยนถึงได้แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย “แบบนี้พอใจหรือยัง?”จิ้นฉางอวี่เบือนสายตาหนี เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่พูดอะไรนั่นเท่ากับว่าเขายอมรับโดยปริยายเมื่อเห็นดังนั้น ซางเฉี่ยนก็ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะเดินผ่านเขาไปทันทีทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้ ซางเฉี่ยนหันกลับมาขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่รั้งเธอไว้ “คุณยังต้องการอะไรอีก?”แววตาของจิ้นฉางอวี่อ่อนลง “คุณกำลังท้องอยู่ ผมไปส่งเอง”“ไม่ต้อง”ซางเฉี่ยนผลักมือเขาออกอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ*หลังออกจากอาคารผู้ป่วยนอก ซางเฉี่ยนกำลังเดินไปตามทางมุ่งหน้าไปยังจุดที่จอดรถไว้ จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง“เฉี่ยนเฉี่ยน”ซางเฉี่ยนหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นซูลั่วลั่วกำลังวิ่งตรงมาหาเธอ“ลั่วลั่ว เธอมาทำอะไรที่นี่?”“ก็เธอบอกว่าจะมาตรวจที่โรงพยาบาล ฉันก็ต้องตามมาดูหน่อยสิ”ซูลั่วลั่วยังหายใจไม่ทันหายเหนื่อยก็รีบถามอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไง? กระเพาะมีปัญหาหรือเปล่า?”ซางเฉี่ยนหลุบตาลงเล็กน้อย “ไม่ได้ป่วยหรอก ฉันท้อง”“อะไรนะ?”ซูลั